Η ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΜΠΕΗΛΙΚΙ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
Μιλώντας σε Ρ/Σ

Η ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΜΠΕΗΛΙΚΙ

Γιατί να πληρώνουμε την Δημόσια ΥΕΝΕΔ

Η γενιά του Πολυτεχνείου δεν είχε και δεν έχει μια ερμηνεία, μια διήγηση του εαυτού της, του ρόλου της, της αποστολής της. Έδωσε αρνητικά πρότυπα προς τις νέες γενιές. Ανακυκλώθηκε στην ψεύτικη συνείδηση, στις επαρχιώτικες μορφωτικά εκδοχές για την χώρα. Έτσι κατέληξε η γενιά της Αφωνίας όπως λέω στο τελευταίο μου βιβλίο. Η Αφωνία είναι το υπόβαθρο του ελέγχου. Έτσι οι εκπρόσωποι της έλεγξαν και την σκέψη μας με πολλούς τρόπους. Οι αντίπαλοι των χωροφυλάκων έγιναν χωροφύλακες της σκέψης μας. Εδώ και χρόνια ο τύπος, η τηλεόραση ελέγχεται από αυτούς ως υπαλλήλους εξουσιών, εξουσιών τρόπος του λέγειν, ένα ψευτοκατεστημένο.

Επόμενο είναι στην χώρα να απουσιάζει ο Λόγος, ο Διάλογος, ο δημόσιος διάλογος. Στην πολιτική επεβλήθηκε η κακιστοκρατία. Ποιος ήταν ο διάλογος με μια Ελληνική ματιά για την πτώση του τείχους του Βερολίνου; Φτώχεια, πιθηκισμός, επανάληψη, ρουτίνα. Ποια η συζήτηση, η ερμηνεία για το Πολυτεχνείο; Ορισμένοι γραφικοί τύποι σε θλιβερά γερασμένα διανοητικά τηλεοπτικά σαλόνια. Οι ένοχοι εκπρόσωποι μιας γενιάς. Επόμενα αντιμετωπίζουν την περιφρόνηση και την βία δυστυχώς των νέων γενεών. Αντί να είναι οι ηθικοί πνευματικοί πατέρες των νέων γενεών κατέληξαν αρνητικά πρότυπα.

Η Αφωνία και ο καριερισμός τους έφεραν τις πέτρες. Πέτρες και η επαναλαμβανόμενη τελετουργία της πορείας ενσωματώσιμες από καθεστωτικά σχέδια. Χρόνια επεδίωξα να ανοίξω μια συζήτηση για το Πολυτεχνείο και στάθηκε αδύνατο. Δείτε τον χαρακτηρισμό μου στο κείμενο για το Πολυτεχνείο στο βιβλίο «Από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ΚΚΚΑΣΟΡ ο Εκφυλισμός ενός Ιστορικού Εγχειρήματος». «Απαγορευμένο κείμενο» είναι ο χαρακτηρισμός. Άνθρωπος της «γενιάς» το έκοψε.

Έτσι η χώρα είναι νεκρή ιδεολογικά, μορφωτικά, ο διάλογος ανύπαρκτος. Επέστρεψα πρόσφατα από το εξωτερικό. Άνοιξα την τηλεόραση και την έκλεισα. Ας μείνουμε μόνο στην δημόσια τηλεόραση. Γιατί να πληρώνουν οι πολίτες την ηλιθιότητα, την προπαγάνδα, τον ολοκληρωτισμό, την πνευματική οκνηρία της. Γιατί να πληρώνουν τα χρέη της, την ελεφαντίαση, τις δημοσιοϋπαλληλικές καθεστωτικές εκμπομπές της. Θα φροντίσω άμεσα να βρω τρόπους να πληρώνω την Δ.Ε.Η. αλλά όχι την Πρασινογαλλάζια , την πεντακομματική ΥΕΝΕΔ. Μια Βαλκανική όχι Ευρωπαϊκή, όχι Ελληνική τηλεόραση.

Όταν η ιστορία, η γεωγραφία, ο πολιτισμός δίνει στην χώρα μας τον ρόλο της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ για τον νέο αιώνα. Αυτό μπορούσε και μπορεί να γίνει η Ελλάδα.

Θα σας πω κάτι που συνέβη τις τελευταίες ημέρες μετά την επιστροφή μου. Διαβάζω στην Corriere della sera της 12ης Νοεμβρίου ένα διάλογο του συγγραφέα Κλαούντιο Μαγκρις με τον Ορχάν Παμούκ. Στο τέλος του διαλόγου με ένα τρόπο μάλιστα κριτικό ο πρώτος ρωτά τον δεύτερο. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την Σκύλλα του Κεμαλισμού και την Χάρυβδη του Ισλάμ; Διαβάζοντας το μπήκα σε ένα διάλογο, μπήκα στην χαρά και την ανάταση του διαλόγου. Το σχήμα αυτό η Σκύλλα του Κεμαλισμού η Χάρυβδης του Ισλαμισμού ήταν ο τίτλος της ομιλίας μου στην Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α. κατά τα αποκαλυπτήρια του μνημείου της Ποντιακής Γενοκτονίας το 2006. Το μνημείο και η ομιλία μου εμπόδισαν τελικά να μπω στις Η.Π.Α. – Σικάγο μετά δύο χρόνια, τον Μάιο του 2008. Το κείμενο μου αυτό δημοσιεύθηκε σε έντυπα, βιβλία, όσο και ηλεκτρονικά μέσα. Το ζήτημα όμως δεν είναι αν έπεσε στα χέρια του Κλαούντιο Μαγκρις. Ο Μάγκρις δεν είναι διανοητικό λαμόγιο όπως τα εγχώρια.

Σε μια χώρα σε ένα περιβάλλον, διαλόγου διανοητικής εγρήγορσης, ηθικής έντασης, παράγονται ιδέες, λέξεις, ερμηνείες. Σχήματα που είναι κοινά σε ανθρώπους που δεν γνωρίζονται, που ζουν σε διαφορετικούς τόπους.

Το κακό, το εγκληματικό για την χώρα είναι ότι απουσιάζει αυτό το Πνεύμα, αυτό το περιβάλλον, αυτός ο διανοητικός βιότοπος. Εδώ δολοφονούν το πνεύμα των Ελλήνων. Τι δεν έχω ακούσει από επίσημους κρατικούς, παρακρατικούς, κομματικούς μηχανισμούς για τις απόψεις μου γενικά αλλά και τον Κεμαλισμό, το Τουρκικό Ισλάμ. Αυτές που η Corrriere della sera προβάλει ενώ εδώ πολεμούν. Ούτε από την χούντα δεν τα άκουσα. Εκτός από το φαινόμενο της διανοητικής κλοπής. Αντί διανοητική παραγωγή έχουμε κλοπή. Διανοητικά λαμόγια.

Είναι όμως όλα αυτά φυσιολογικά για μια χώρα που λέγεται Ελλάδα και μια πόλη που λέγεται Αθήνα; Γιατί αυτή η ανωμαλία; Ποιοι είναι οι υπεύθυνοι, οι ένοχοι; οι οργανωτές της ανωμαλίας;

Αυτό ήταν το ιστορικό προϊόν που προσδοκούσαν γενιές ολόκληρες;

Όσο για αυτό που κάνω στο εξωτερικό στην Ιταλία και την Ρωσία τελευταία.

Έξω πάμε καλά. Τον εσωτερικό Γόρδιο Δεσμό πρέπει να κόψουμε.

Η πόρτα του Πολυτεχνείου είναι σήμερα στο μη Αθηναϊκό τηλεοπτικό Πρινγκιπάτο – Μπεηλίκι για να ακριβολογούμε.

Τέλος ας κάνουν το κτίριο του Πολυτεχνείου, Εθνική Πινακοθήκη και Αρχαιολογικό Μουσείο όπως πρότεινα για να σταματήσει ο βιασμός του.


Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

ΠΟΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ; ΠΟΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Ομιλία Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Θέμα:
ΠΟΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
ΠΟΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Τα πεδία Ανάπτυξης
Τα πεδία Επιχειρηματικότητας

Η ομιλία θα γίνει στην αίθουσα Μελίνα Μερκούρη του Δήμου Αθηναίων στο Γκάζι την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009 και ώρα 19:00. Η ομιλία οργανώνεται απο την Ομοσπονδία Συνδέσμων Νέων Ελλήνων Επιχειρηματιών

KARADENİZ ŞEHİRLERİNİN BİRİNDE PONTUS SOYKIRIMI ANITI

MİHALİS HARALAMBİDİS

(Karadeniz’de bulunan Rus şehri Gelincik’te yaptığı konuşma)

KARADENİZ ŞEHİRLERİNİN BİRİNDE PONTUS SOYKIRIMI ANITI

Atalarımız binlerce yıl önce kültür , ekonomi , ekoloji , ticaret , tarım ve sanatseverlik alanlarında gösterdikleri azim ve çalışkanlıkları ile yabani Pontus yöresini misafirperver (Efksinos =misafirperver) olarak değiştirmeyi başarmıştır .
Karadenizin eski adı Yunanca’da Efksinos Pontos’tur. (Misafirperver Pontus)
Pontus’luları Karadeniz’den ayırırsak , Karadeniz’i tarihten de ayırmış oluruz. Karadenizin tarihi ve kültürü Pontuslular ile birlikte anılır .
Orta Asyadan yüzyıllar sonra Pontus’a gelen başı boş kavimler Efksinos Pontos’u önce Karadeniz’e , bir müddet sonra da Ermenilerin ve Pontusluların kanını dökerek kızıl denize çevirmiştir .
Sinop’tan Rize’ye kadar olan yörede yaşayan yüzbinlerce Pontuslu 1915 ile 1923 yılları arasında katledilip denize atıldı . Pontus’un nehirleri Amasya , Sıvas , Merzifon , Tripoli , Erzurum , Santa’da yaşanan kitlesel insan ölümlerinden Efksinos Pontos’u kızıla boyadı . Bu ölümlerin anısına yörede tek bir anıtın bulunmaması Pontus’lulara ve Karadeniz çevresinde yerleşen halklara onur kazandırmaz . Herhangi bir şehirde bir anıtın dikilmesi gerekir . Bu anıt neyi sembolize etmelidir ? Mitolojideki sanat perilerini , müziği , olayın anısını .
Benimle birlikte samimi olarak aynı mücadeleyi veren Odiseas Dimitriadis bu anıtın dikilmesinden gurur duyacaktır . Müzik kelimesi Muses’den gelir (Eski Yunancada Mitolojideki sanat perilerine Muses denirdi )
Bu anıt yardımseverliği , inayeti , yanındakileri ve yabancıları sevmeyi gibi Yüce Allahın bazı değerlerini tekrar gündeme getirecektir .İnayet eğer 5 -6 yüzyıl sonra tekrar Pontus’a , Sinop’a , Trabzon’a , Amasya’ya döner yerleşirse o zaman canavarların yerini Museslerin anıtları alacaktır . Bu gün Pontus’un kutsal topraklarında kin ve nefretin anıtları mevcuttur . İnsanlığın ve Muses anıtlarının geri dönme zamanı çok yakındır .

ПОНТИЙСКИЙ ВОПРОС КАК ЕВРОПЕЙСКИЙ И МЕЖДУНАРОДНЫЙ

МИХАЛИС ХАРАЛАМПИДИС
(речи в России 29 октября – 8 ноября 2009 года)

ПОНТИЙСКИЙ ВОПРОС КАК ЕВРОПЕЙСКИЙ И МЕЖДУНАРОДНЫЙ

Кемаль Ататюрк, отец всех турок, верил, что он разберётся с понтийскими греками и решит понтийский вопрос при помощи резни. Для этого он осуществлял заранее спланированную политику геноцида, одну из самых варварских в истории. Большая часть жертв были женщины и дети. Это был геноцид женщин.

Триста пятьдесят три тысячи понтийских греков были уничтожены в период с 1916 по 1923 год. Жертв было бы гораздо больше, если огромная часть греческого населения Понта в 19 и 20 веке, выехавшая в Россию, вернулась бы на свою родину.

Их справедливое требование после поражения Османской империи было отвергнуто многими вовлечёнными в конфликт сторонами, в основном из-за расистских настроений кемализма. Этот запрет спас понтийский эллинизм в России. Очень часто история действует таким способом.
Однако, такой народ с глубокими историческими и культурными корнями, как понтийцы, не может быть уничтожен резнёй. В этом Кемаль потерпел неудачу. Сегодня понтийцев гораздо больше, чем было после геноцида. Нас несколько миллионов. В последние десятилетия понтийский вопрос, понтийские греки, трагическая часть Эллинизма, возвращаются. Почему они возвращаются? Этого хочет История, География и Справедливость.

Это не простое желание нескольких человек, как утверждают некоторые, это возвращение истории. Это возвращение целого народа и древней культуры.

Это началось как требование нашей памяти «Понтийцы Право на Память», такой был заголовок статьи, написанной мной в одной из крупных афинских газет в сентябре 1986 года после поездки в Россию в 1985 году. В ней я писал о том, что народ Тувы* в Центральной Азии имеет свои права. А понтийские греки почему не должны их иметь?

Сегодня Понтийский вопрос является животрепещущим, стоящим на повестке дня во многих политических и академических институтах в Греции, в Европе, в США, в Южной Америке, в Австралии, в Организации Объединённых Наций, после его постоянного поднятия неправительственными организациями и в основном Международная Лига Прав человека и Освобождения Народов, неправительственной организацией, имеющей большой авторитет и признанной Организацией Объединённых Наций.

В Организации по Безопасности и Сотрудничеству в Европе. В моей книге «Понтийский вопрос в ООН» на русском языке имеется наше обращение в эту организацию, как и первое обращение в ООН на русском языке.

Многие штаты США, Австралии признали Геноцид понтийских греков. Голосование в Европарламенте в Страсбурге в 2006 году относится к Геноциду понтийских греков. Я хочу сделать дружеское и братское замечание. История говорит, что в этих исторического значения признаниях первую роль должны играть местные, региональные и национальные российские институты. Это говорит история.

Понтийский вопрос теперь считается не только национальным и греческим, а является международным и главным европейским вопросом. Процессы интеграции Анатолии в Европейский Союз, а также требование истории о гармоничных связях между народами, нациями, религиями, культурами, ставят на повестку дня Понтийский вопрос не только как вопрос прошлого, но и вопрос будущего. Это вопрос 21 века. Где же соприкасаются Понт и Европа?

Первая точка соприкосновения это культура и образование. Неправильно считается, что Анатолия и Малая Азия должны европеизироваться. Это ошибка. Настоящий вопрос состоит в возвращении и возрождении европейской составляющей в Малой Азии, которая была уничтожена политическими силами и расизмом. Одним из таких культурных европейских элементов является Понт. Также как и Патриархия в Константинополе.

В Понте, в его истории и культуре можно видеть великого прародителя Европы. Историка и Географа Страбона. Диогена из Синопа. Ему мы обязаны за слово Космополит. Великого философа, Гуманиста, Политика, Отца, по моему мнению, всей Европы, Виссариона Трапезундского. Европа, Италия, Греция и Россия обязаны ему многим. Я хотел бы когда-нибудь рассказать вам о Виссарионе Трапезундском как о политике и о сегодняшних событиях. Это был великий Политик, Европейский Политик. Я не говорю о догме.

Эта европейская культурная составляющая должна быть возвращена, а не уничтожена. Бриллиантом этой составляющей является понтийский язык, на котором говорят десятки тысяч человек. Понтийцы в историческом Понте и в метрополии. Речь идёт о языке, близком к древнегреческому, на котором говорят сегодня. Турецкие правительства уничтожают, вместо того чтобы защищать этот живой памятник всемирного языкового наследия. Без греческого языка мир от Урала до Огненной Земли был бы вавилонским столпотворением.

Противодействие Турции в ООН после нашего вмешательства**, как неправительственной организации, понтийскому языку, в 2002 году не позволяет отнести её к разряду культурных государств. Это большое безразличие со стороны Европы, правительств Греции и Кипра, ЮНЕСКО, всемирного и российского академического сообщества, и я сказал бы братского нам алфавита.

Вторая точка соприкосновения – правовое устройство. Европа, которую мы строим это Европа городов и регионов. Все государства, не только в Европе, но и во всём мире, проходят от моноцентрической архитектуры к полицентрической. Сама Россия обладает опытом полицентризма.

Предпосылкой для вхождения Анатолии и Малой Азии, Турции в Европейский Союз, это создание там новой полицентрической демократической архитектуры. Эту процедуру я называю «испанизацией» Турции. Выражением прав местных народов Малой Азии в рамках географических и культурных автономий. Это произошло в Испании после Франко и является примером демократической культурной модели в Малой Азии после кемализма.

Благодаря этому понтийцы в Понте сегодня получат такие же права, какие имеют сегодня каталонцы, баски и другие народы Европы от Атлантического океана до Урала. Сколько понтийцев в Понте? Сотни тысяч, один-два миллиона? История ответит сколько их.
Город Трапезунд имеет больше прав, чем Барселона, Сан-Себастьян и Баскский Доности. Трапезунд на протяжении веков был культурным центром. Это один из старейших городов. Как говорят исторические источники: «Самый славный из всех городов на земле».

Сегодня, вместо того чтобы быть культурной столицей, это место где благодаря кемало-исламским традициям пестуются и обучаются убийцы. Оттуда происходят убийцы католического священника Андреа Санторо, а также армянского журналиста Гранта Динка.

Третья точка соприкосновения это – нравственность.

Учреждение 27 января днём памяти жертв нацизма явилось большим историческим событием для человечества и Европы. Это день, когда Красная армия вошла в Освенцим. В Красной армии было много понтийцев. На исторических зданиях Берлина написаны имена понтийских греков - солдат Красной Армии.

В мире, и особенно в географии и политике Европы имеется нравственный и политический пробел. Наши коренные народы на Балканах познали нацизм как идеологию смерти. Однако коренные народы Малой Азии и греческий народ за несколько десятков лет до этого познали и другую идеологию смерти – кемализм. Кемализм является идеологией смерти. Кемаль является предвестником и учителем Гитлера.

В Греции были Канданос на Крите, Калаврита на Пелопоннесе, Дистомос в Румелии, Хортиатис, Месовуно-Пирги в Македонии. Нацисты уничтожили всё население этих сёл.

В Месовуно и Пирги были уничтожены и российские офицеры и солдаты. Их имена начертаны на памятнике. У нас же были Триполи, Керасунд, Мерзифунд, Бафра, Санта, Девизлик. Девизлик, южнее Трапезунда, был кемалистским концентрационным лагерем уничтожения понтийцев. Это было ещё большим варварством чем в Освенциме.

Поэтому, международные и европейские институты должны заполнить этот большой гуманитарный и нравственный пробел, учредив 19 мая как Европейский и Международный День памяти жертв кемализма. Новая Европа, которую мы строим, опирается на базовую ценность. Уважение ценности человеческой жизни.

И сегодня в Понте, в Месопотамии, в Курдистане, в Антиохи, в Стамбуле и Анкаре человеческая жизнь не имеет ценности.

Предпосылкой для вступления Малой Азии и Понта в Европейский Союз является уважение этой ценности. Возвращение этой ценности, которая веками господствовала на Понте, как об этом говорится в понтийском стихотворении.

Если я тебя побью и убью, меня назовут убийцей,
Если я не побью и не убью тебя, меня назовут трусом.
Лучше я не убью тебя, и пусть меня назовут трусом.

Чего мы хотим? Возвращение гуманизма в Малую Азию. Туда, где родилась эта ценность как греческий, как православный тип жизни. У нас есть иконы, эти прекрасные иконы в церкви, поэтому мы против насилия, против уничтожающей силы.
Мы создали и принесли человечеству прекрасное слово: «Филантроп» и «Филантропия».

* Петр Зубков, Республика в сердце Азии, Тувинская Автономная Социалистическая Республика, Агентство печати «Новости» Издательский дом, 1985
** Михалис Харалампидис, Понтийский вопрос в ООН, Издательство Международная Лига прав человека и освобождения народов, Женева – Афины.

ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΟΥ ΕΥΞΕΙΝΟΥ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
(Μιλώντας στην Ρωσική πόλη Γκελεντζίκ του Ευξείνου Πόντου)

ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΟΥ ΕΥΞΕΙΝΟΥ

Χιλιετίες πριν οι πρόγονοι μας έκαναν με τον πολιτισμό την οικονομία, την οικολογία, το εμπόριο, την καλλιέργεια, την φιλοκαλία τους τον άξενο, αφιλόξενο Πόντο εύξεινο, φιλόξενο. Τον ονόμασαν Ευξείνια Θάλασσα, Εύξεινο Πόντο. Αν αφαιρέσεις τους Ποντίους από τον Εύξεινο, ο Εύξεινος Πόντος δεν έχει ιστορία και πολιτισμό, φτωχαίνει.

Αιώνες μετά ορδές ερχόμενες από την κεντρική Ασία την ξαναέκαναν με τη βία Μαύρη Θάλασσα. Ήταν επόμενο κάποια στιγμή να την κάνουν κόκκινη, ερυθρά θάλασσα. Όχι με φυσικά χρώματα αλλά με το αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων Αρμενίων και Ποντίων. Εκατοντάδες χιλιάδες από την Σινώπη έως την Ριζούντα σφαγιάστηκαν και πετάχτηκαν στα νερά της βάφοντας τα κόκκινα την περίοδο 1915 – 1923. Τα νερά των ποταμών του Πόντου έφταναν κόκκινα στην Ευξείνια Θάλασσα από τις εκατόμβες των θυμάτων στην Αμάσεια, την Σεβάστεια, την Μερζιφούντα, την Τρίπολη, το Ερζερούμ, τη Σάντα. Δεν τιμά τους Ποντίους αλλά και όλους τους λαούς που ζουν σ’ αυτή τη θάλασσα η απουσία ενός τάφου, ενός σήματος, ενός μνημείου μνήμης και τιμής προς τους νεκρούς. Μπορεί να ανεγερθεί σε μια από τις πόλεις του Ευξείνου. Τι θα συμβολίζει; Τις μούσες, την μνήμη, την μουσική. Θα είναι υπερήφανος γ’ αυτό ένας ειλικρινής συναθλητής του αγώνα μου, ο μεγάλος Οδυσσέας Δημητριάδης. Η μουσική έρχεται από τις μούσες.

Το μνημείο θα επαναφέρει την έννοια, τις αξίες της φιλανθρωπίας, του φιλάνθρωπου που γέννησε το Αγαπάτε Αλλήλους, το Αγάπα τον Πλησίον σου. Όταν η φιλανθρωπία επιστρέψει μετά από πέντε – έξη αιώνες στον Πόντο, στην Σινώπη, την Αμισό, την Τραπεζούντα, θα έχουμε και εκεί μνημεία των Μουσών και όχι των σειρήνων, των τεράτων δηλαδή. Τα μνημεία μίσους που λερώνουν σήμερα την ιερή γη του Πόντου. Η στιγμή της επιστροφής των Μουσών, του ανθρωπισμού στον Πόντο είναι κοντά.

МИХАЛИС ХАРАЛАМПИДИС
(речь в российском городе Геленджике на Чёрном море)


ПАМЯТНИК ЖЕРТВАМ ГЕНОЦИДА В ОДНОМ ИЗ ЧЕРНОМОРСКИХ ГОРОДОВ

Тысячи лет назад наши предки своей культурой, экономикой, экологией, торговлей, земледелием и вкусом сделали из Понта Аксинского (негостеприимного моря), море гостеприимное, которое так и назвали Понт Эвксинский. Если убрать понтийцев, Понт Эвксинский не будет имеет культуры и истории и обеднеет.

Спустя века, орды, пришедшие из центральной Азии, силой сделали это море Чёрным. В какой-то следующий момент они сделали это море красным. Но не натуральными красками, а кровью миллионов армян и понтийских греков. Десятки тысяч людей от Синопа до Ризе были уничтожены и брошены в море, ставшее красным в период с 1915 по 1923 год. Воды рек Понта, красные от крови жертв в Амасии, Севастии, Мерзифунде, Триполи, Эрзруме, Санте впадали в Понт Эвксинский. Всем народам и понтийцам, проживающим сегодня на этом море не делает чести тот факт, что не существует ни одного памятника или мемориального знака в память о погибших. Он может быть создан в одном из городов Понта Эвксинского. Что он будет символизировать? Музы, память, музыку. Этому будет очень благодарен один из моих соратников по борьбе великий Одиссей Димитриади. Музыка приходит от муз.

Этот памятник возвратит смысл и ценности человеколюбия, филантропа, родившего «Любите Друг Друга», «Возлюби Ближнего Своего». Когда гуманность спустя пять шесть веков возвратиться в Понт, в Синоп, в Амисос, в Трапезунд, и там появятся памятники Музам, а не сиренам и чудовищам. Памятники ненависти, которые оскверняют сегодня священную землю Понта. Момент возвращения Муз и гуманизма в Понт близок.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΟ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
Από συνέντευξη σε Ρ/Σ απαντώντας σε ερωτήσεις για την (κλοπή ιδεών – επεξεργασιών και προτάσεων του) από το ΚΚΚΑΣΟΡ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΟ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ, ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΛΟΥΜΠΕΝ

Πρόκειται για αναμάσημα μηρυκασμό της διανοητικής και πολιτικής παραγωγής άλλων και ιδιαίτερα της δικής μου. Πάντοτε ευτέλιζαν τις ιδέες μου υιοθετώντας τες φραστικά, αφού προηγουμένως τις πολεμούσαν, τις δαιμονοποιούσαν. Και τι δεν έχω ακούσει. Τους τελευταίους χρόνους δεν υπάρχει διανοητική και πολιτική παραγωγή άξια λόγου από το ΚΚΚΑΣΟΡ και τον Γ. Παπανδρέου. Δεν υπήρξε ποτέ. Μιλούν για να νομιμοποιούνται - κοινώς να φαίνονται στον κόσμο – για παραγωγή ιδεών αλλά αυτή είναι ανύπαρκτη γιατί είναι ανεπαρκείς να την κάνουν, γιατί πάντοτε ήθελαν την εξουσία και όχι την ουσία. Έτσι καταφεύγουν στον διανοητικό παρασιτισμό. Αναρωτιέμαι γιατί τους χρηματοδοτεί το δημόσιο. Μια σοβαρή και αξιοπρεπής πολιτική δύναμη θα έβαζε αυτό το ζήτημα. Μετά το 2007, ειδικά από τον Σεπτέμβριο του 2008 βρήκαν κοίτασμα στη δική μου διανοητική πολιτική και προγραμματική παραγωγή που ως γνωστόν δημιουργώ με μεγάλη προσπάθεια, χαρά και κόπο. Βρήκαν τον θησαυρό. Θα μπορούσε να ασχοληθεί με αυτό ένας ερευνητής, ένας δικηγόρος, νομικός, τα δικαστήρια. Στις Η.Π.Α. ασχολούνται οι θεσμοί. Λόγω του ότι το προϊόν τους είναι ξένο, το λεξιλόγιο τους είναι φτωχό και αυτό συλλαβιζόμενο.

Η Ελλάδα που γέννησε τον λόγο μπήκε σε μαγνητόφωνο. Παρατηρείται το φαινόμενο, το θέαμα έχει ενδιαφέρον. Η πλειοψηφία των νέων λέξεων είναι αντιγραφή κλοπή δικών μου λέξεων. Προχθές έκαναν πειρατική επίθεση σε αυτό που ονόμασα εδώ και χρόνια μια νέα Θεσμική Αρχιτεκτονική. Χειραγωγούν, καταστρέφουν τις λέξεις, τις μεταβάλουν σε πέτρες. Πρόκειται για τη ουσία του ολοκληρωτισμού. Μιλώ για αυτό στο νέο βιβλίο μου « Από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ΚΚΚΑΣΟΡ – Ο Εκφυλισμός ενός Ιστορικού Εγχειρήματος». Δεν κυβερνάται όμως έτσι μια χώρα ούτε γίνονται με αυτόν τον λαθραίο τρόπο μεταρρυθμίσεις. Το φαινόμενο είναι κωμικό, χαρακτηρίζει υποανάπτυκτες κοινωνίες.

Με ρωτάτε για την αντιγραφή, την κλοπή. Ακόμη όμως και η αντιγραφή έχει κάποιες σταθερές, κάποια όρια. Εδώ έχουμε κακοποίηση, πειρατεία, αρπαχτή.

Μια συμπεριφορά Λούμπεν. Ποντάρουν στην άγνοια μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης γιατί ελέγχουν την πληροφόρηση. Ζήτησα από τον πρώην Πρόεδρο της Βουλής να παρέμβει. Όπως και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ήταν μεγάλο λάθος που δεν το έκαναν και δεν το κάνουν.

Η Δημοκρατία είναι κατ’ αρχάς ζήτημα ήθους, ατομικού, συλλογικού, θεσμικού, Εθνικού.

Νομίζω ο Γεώργιος ο Τραπεζούντιος – Κρητικός και Πόντιος – που δίδαξε το 1400 στους Φλωρεντίνους την διανοητική εντιμότητα, τους ηθικούς δημοκρατικούς κανόνες του διαλόγου θα ήταν πολύ αυστηρός μαζί τους. Όπως ήταν αυστηρός με τους πρωτόγονους κουτοπόνηρους – αλάνια θα λέγαμε σήμερα – μαθητές του στην Φλωρεντία. Πολλά επίθετα χρησιμοποίησε τότε για να τους Εκπολιτίσει. Είμαι σίγουρος ότι σήμερα μπροστά σε αυτές τις λούμπεν συμπεριφορές θα τους αποκαλούσε «διανοητικά λαμόγια». Σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν θα επιτρέπονταν αυτή η τύπου λούμπεν πειρατεία.

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

ΝΟΟΤΡΟΠΙΕΣ ΚΑΙ ΗΘΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

ΝΟΟΤΡΟΠΙΕΣ ΚΑΙ ΗΘΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Η περίπτωση των λιμανιών είναι μια μεγάλη απόδειξη της απουσίας διευθυνουσών ομάδων στην χώρα, της αδυναμίας του Πολιτικού της προσωπικού. Είναι γνωστό και δεν θα ήθελα να το επαναλάβω ότι από το 1985 η πολιτική μου διαδρομή είναι συνδεδεμένη με αυτό το στρατηγικής σημασίας για την Ελλάδα ζήτημα.

Τα Λιμάνια είναι μια μεγάλη απόδειξη όχι μόνον της ανεπάρκειας της σημερινής όπως την χαρακτήρισα Κυβέρνησης σε κείμενο μου πριν δύο μέρες, αλλά, θα πρόσθετα και της ανευθυνότητας της. Δεν έχουν εδώ και χρόνια μια σύγχρονη αναλυτική προγραμματική προσέγγιση. Κοινώς δεν έχουν μια πολιτική για τα Λιμάνια που να εξυπηρετεί το κοινό καλό, το μέλλον του συστήματος Ελλάδα. Είναι ακόμη νωπές οι εικόνες των Λαϊκών αγωνιστών των Λιμανιών, υπουργών σήμερα, στην Θεσσαλονίκη και στον Πειραιά. Εικόνες που στην Ευρώπη θα χαρακτηρίζονταν όπως τις αξίζει. Εδώ υπάρχει σιωπή. Το 1999 έγραψα στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» ένα κείμενο για τον ρόλο των λιμανιών(1). Τότε στην εφημερίδα υπήρχαν άνθρωποι όπως ο Λέων Καραπαναγιώτης. Το έκανε ιδιαίτερη παρουσίαση αναγνωρίζοντας την στρατηγική για την χώρα σημασία του. Τώρα δυστυχώς το επίπεδο της δημόσιας και της πολιτικής ζωής υποβαθμίζεται διαρκώς. Είναι το πέρασμα όχι στο νέο όπως προπαγάνδιζαν αλλά στην κακιστοκρατία.

Ένα μάθημα άλλων διανοητικών πολιτικών και ηθικών σταθερών έδωσε και ο Ισπανός Αρχιτέκτονας. Ένα οποιοδήποτε σχέδιο πρέπει να στηριχθεί στις αυτόχθονες, ενδογενείς δυνάμεις είπε. Θεμελιώδες αξίωμα για ανθρώπους, πολιτικούς ή επιστήμονες. Όχι για τους επαρχιώτες, τους αμαθείς και χειραγωγούς της κοινής γνώμης.

Η γνώμη μου είναι ότι αν γνώριζε την διανοητική μου προσπάθεια και τον πολιτικό μου αγώνα για την Ολυμπία και το Φάληρο,(2) επόμενα και την χρήση, την χειραγώγηση που του έγινε, για να καλυφθούν εγκληματικές πολιτικές του παρελθόντος και προγραμματικά κενά του σήμερα, δεν θα έρχονταν. Δεν θα δέχονταν την ολοκληρωτικού τύπου προσωπική χειραγώγησή του. Πολύ περισσότερο αν γνώριζε ότι φανατικοί αντίπαλοι του αγώνα μου ήταν οι σημερινοί οικοδεσπότες του.

Γράφω για αυτά τα ολοκληρωτικού τύπου χαρακτηριστικά του ΚΚΚΑΣΟΡ στο νέο μου βιβλίο(3). Ας θέσω όμως ορισμένα ερωτήματα. Θα έκανε αυτό το show ο αρχηγός του ΚΚΚΑΣΟΡ αν υπήρχαν στην χώρα συνθήκες ισότιμου Πολιτικού, Ακαδημαϊκού διαλόγου; Ισηγορία την ονόμαζαν στην Αθήνα. Όχι. Μπορούν να σταθούν αυτοί οι άνθρωποι σε μια ουσιαστική δημοκρατική συζήτηση για το τι έγινε στην Ολυμπία και το Φάληρο; Όχι. Αυτοί μπορούν να σταθούν στο δια βοής ναι ή όχι του γκάλοπ και τον ολοκληρωτικό έλεγχο της τηλεόρασης. Αυτό όμως δεν είναι δημοκρατικός διάλογος. Είμαι σίγουρος, ότι ο Ισπανός Αρχιτέκτονας, αν δεν τους το είπε, θα το σκέφθηκε. «Μα σχεδιάσατε έτσι, στο πόδι, τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, ώστε να γίνουν τόποι σκουπιδιών». Στο Λονδίνο με αφορμή τους Ολυμπιακούς έχουν την εξής προγραμματική αφετηρία. Να μην μιμηθούμε την Αθήνα. Εδώ προπαγανδίζουν, με ολοκληρωτικό, τρόπο, ότι έκαναν τους καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πρόκειται για διαφορετικούς πολιτισμούς, για διαφορετικές αισθητικές. Υπάρχει όμως ένα ουσιαστικότερο ζήτημα. Αυτές οι συμπεριφορές, αυτές οι νοοτροπίες, αυτά τα ήθη, αυτή η πολιτική αισθητική χαρακτηρίζουν κεντρικές κοινωνίες, εκφραστές της κεντρικότητας των κοινωνιών, τις Ελίτ ή είναι συμπεριφορές περιθωρίου και των ανθρώπων του;

(1). Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Ελληνική Ποιότητα και Ανάπτυξη. Εκδόσεις Στράβων
(2). Τα Θαλάσσια Προπύλαια της Ακρόπολης, στο Πόλεων και Τόπου Παιδεία. Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Εκδόσεις Στράβων.
(3). Από το ΠΑΣΟΚ στο ΚΚΚΑΣΟΡ ο Εκφυλισμός ενός Ιστορικού Εγχειρήματος. Μιχάλης Χαραλαμπίδης Εκδόσεις Στράβων.

Γλυφάδα 14 Οκτωβρίου 2009

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη