ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗΣ

 

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗΣ

Η Ενωμένη Ευρώπη δεν οικοδομείται στο πεδίο της ενορίας, της Προτεσταντικής επιχείρησης, του μπακάλικου, του Μικρο αλλά του Μακρο. Του ΓΕΩ.

Ούτε μπορεί να οικοδομηθεί ως ανήθικη Ευρώπη.

Αποστολή Ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Νότια Κουρδία – Βόρεια Συρία για την προστασία των Κουρδικών και Συριακών πληθυσμών από τον κεμαλοισλαμικό ρατσισμό.

Με την συμμετοχή Ελληνικών δυνάμεων.

Η Ελλάδα να αποστείλει ανθρωπιστική βοήθεια αναλαμβάνοντας την αποκατάσταση και λειτουργία των βομβαρδισμένων από την άνανδρη ρατσιστική αεροπορία δομών υγείας.

Η Ρωσία και οι Η.Π.Α. λερώνονται στο νέο εγκατεστημένο σφαγείο των βαρβάρων. Αυτό θα τους κοστίσει πολύ. Η Κίνα κινείται στον δρόμο της κακής Ασιανικής σιωπής και πονηρίας. Τι κάνουν οι ένοχες ιστορικά αριστερές της πλάκας;

Για την ανθρωπιστική Ελλάδα και Ευρώπη μιλώ στις ομιλίες μου που θα έχουν συνέχεια.

Ένας Νέος Ανθρωπιστής Δεκαετιών.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Αιξωνή, Νοέμβριος 22

ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΠΟΦΑΓΙΚΟ

 

ΧΩΡΟΓΡΑΦΙΚΑ ΕΝΑ

ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΠΟΦΑΓΙΚΟ

Είναι γνωστή η άποψη μου ότι “ένα είναι το κόμμα” στην χώρα. Έχει επιστημονικό ενδιαφέρον αυτή η προσέγγιση μου. Δυστυχώς οι ανάλογες Πανεπιστημιακές Σχολές είναι “μαραζιάρικες” για να δανειστώ την λέξη από τον στοίχο και το τραγούδι του Σαββόπουλου.

Ελεύθερα μυαλά κατανοούν ότι δεν αναφέρομαι στο κλισέ “ένα είναι το κόμμα” των συγκρούσεων της παραδοσιακής αριστεράς τις δεκαετίες του 60’, του 70’ ακόμη και του 80’.

Το ενιαίο, το μοναδικό κόμμα της χώρας επέστρεψε, αναδείχθηκε επίσημα μάλιστα και ενυπόγραφα με τρεις βάρβαρες υπογραφές. Ν.Δ. (Δημήτρης Κούβελας), ΣΥΡΙΖΑ (Αλέξης Αυλωνίτης), ΚΚΚΑΣΟΡ (Βασίλης Κεγκέρογλου).

Έχουμε συνέχεια της Τοποφαγίας, της Ελλαδοφαγίας δηλαδή.

Για την ανάκτηση και τον εμπλουτισμό της χωρογραφικής παιδείας των Παππούδων σας: Στο κείμενο – ομιλία μου στην Κερατέα Αττικής το 2003.

Την συζήτηση διηύθυνε ο Βίκτωρας Νέτας. Ο τίτλος της : “Από τον Θάνατο στην Αναγέννηση του Τόπου – Τοποφιλία και όχι Τοποφαγία στην Αττική”.

Στο βιβλίο μου “ Νέα Αναπτυξιακή Παιδεία – Η Ανάκτηση του Ελληνικού Τρόπου”

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Αιξωνή, Νοέμβριος 22

Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ – Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΑΦΩΝΙΑΣ

 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ – Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΑΦΩΝΙΑΣ

(Απόσπασμα από συνέντευξη σε Ρ/Σ)

Τι ήταν η γενιά του Πολυτεχνείου;

Το κύριο χαρακτηριστικό της, η αφωνία της.

Γράφω για αυτό στο νέο μου βιβλίο “ Η Δολοφονία της Πολιτικής Ο Μεταπολιτευτικός Εκφυλισμός της Το Δικό μου Εγκώμιο στην Πολιτική”.

Ως γνωστόν είμαι άνθρωπος του διαλόγου, του Λόγου, της Εκκλησίας όπως γράφω. Όποιος διαφωνεί και θέλει ας ανοίξει μια συζήτηση στο κακοποιημένο κτήριο του Πολυτεχνείου. Έχει γνωρίσει πολλών ειδών φασισμούς.

Πρότεινα μια νέα χρήση του. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ταυτίσθηκε με αυτήν, όχι πολύ ευγενικά βέβαια, στις προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησης του αλλά δεν το προχώρησε.

Ας γίνει μία συζήτηση στην Νομική της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης. Στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είχα δύο ενδιαφέρουσες συζητήσεις εκεί για την Ανάπτυξη τις οποίες οργάνωσε ο Καθηγητής Δημήτρης Μπουραντάς. Αυτός είναι ο ρόλος των Πανεπιστημίων και των καθηγητών.

Θα μπορούσαν να την οργανώσουν αυτές τις μέρες νέα πλούσια σε ιδέες και οράματα φοιτητικά κινήματα. Αυτά όμως δεν υπάρχουν εδώ και καιρό. Είναι γνωστή η γνώμη μου για αυτά.

Είχαν και έχουν πόδια όχι μυαλό, Νου, γράφω για τον Νου στο νέο βιβλίο μου.

ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΑΔΑ

 

ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΑΔΑ

Διαβάζω σε κύριο άρθρο κεντρικής εφημερίδας και του Διευθυντή της. “Το πολιτικό σύστημα εκμεταλλεύονταν τα κρατικά λιμάνια μόνο για να διορίζει μέλη Δ.Σ. και εργαζόμενους”.

Πρόκειται για κακή δημοσιογραφία. Ένα είδος παραπληροφόρησης, face news το 2022. Γιατί αυτή είναι η μία πλευρά.

Η άλλη είναι ότι η δική μου πολιτική, διανοητική διαδρομή, ταυτότητα και αναπτυξιακή πρόταση για την χώρα επί δεκαετίες επικεντρώνονταν στα λιμάνια.

Διεθνή Σχολή έκανα αλλά οι εγχώριοι συνομιλητές απουσίαζαν.

Όταν μάλιστα αναδείκνυα αυτό το σχέδιο δεχόμουν άνανδρες επιθέσεις από τους σημερινούς φιλολιμανικούς δημοσιογράφους.

Όταν αυτό αποσιωπάται, υποβαθμίζεται, ευτελίζεται, καταστρέφεται η πολιτική και διανοητική δημόσια σφαίρα.

Για τον ρόλο των λιμανιών στην Ελληνική ανάπτυξη αλλά και τον ρόλο των δημοσιογράφων και των “Μ.Μ.Ε.” την σκοτεινή αυτή περίοδο στα “Νέα Αναπτυξιακή Παιδεία η Ανάκτηση του Ελληνικού Τρόπου” - “ Η Δολοφονία της Πολιτικής Ο Μεταπολιτευτικός Εκφυλισμός της Το Δικό μου Εγκώμιο στην Πολιτική”

Μαθήματα υπεράσπισης της πολιτικής μας μνήμης, της αληθινής πολιτικής, της δημόσιας σφαίρας και των θεσμών.

Για να είμαστε Ελλάδα δηλαδή όχι τουρκοβαλκάνια.

ΑΡΚΕΤΑ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΚΟΥΡΟ ΦΙΛΜ

Το Κυριάκο δώστα όλα και το Αλέξη δώστα όλα το πλήρωσε η χώρα. Όπως και το λεφτά υπάρχουν του ΚΚΚΑΣΟΡ. Δεν χρειάζεται να τα ξαναπληρώσει.

Ορισμένοι βέβαια, οι υπεύθυνοι δεν πλήρωσαν τίποτα.

Το Δημόσιο ερώτημα σήμερα είναι. Πολιτικοί, εργοδότες, εργαζόμενοι, συνδικάτα, Περιφέρειες, έχετε κάτι γόνιμο και σοβαρό να προτείνεται; Στο παρελθόν δεν το κάνατε. Δεν άκουσα για το σήμερα και το αύριο μια παραγωγική λογική, οπτική και πρόταση από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Ένας ποιοτικός, δίκαιος, πολιτικός, αναπτυξιακός εργασιακός κύκλος, είναι το ζητούμενο για την Πόλη. Ιδιαίτερα τις αδικημένες από τον εγωισμό των παλιών, νέες γενιές και τις υποανάπτυκτες περιφέρειες της χώρας.

Παρατηρεί κανείς ότι κρατιστές και νεοφιλελεύθεροι δεν διδάχθηκαν τίποτε από το ένοχο παρελθόν τους. Στο “Ελληνική Πολιτική Παιδεία Η Πολιτική ως Ανώτερη Τέχνη”

Αρκετά όμως με αυτό το παλιό, φθαρμένο σκούρο φιλμ.

Όταν οι δυναμικές της χώρας εξακολουθούν να είναι μεγάλες. Αυτό υποστηρίζω δεκαετίες τώρα.

Η αξιολόγησή σας είναι αρνητική και ο θόρυβος, τα πυροτεχνήματα, οι κραυγές και οι ψίθυροι δεν την καλύπτουν.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Αιξωνή, Νοέμβριος 22

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

 

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

- Ήρθε στο φως η περίπτωση του “επιχειρηματία”, του “πολιτικού” της Ν.Δ.. Προηγήθηκαν αυτοί του ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΚΑΣΟΡ είναι γνωστό σε αυτήν την ύλη.

Πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο η δολοφονία της πολιτικής δικαιώθηκε.

Αξίζει να παρατηρήσει κανείς την διανοητική, την αναλυτική φτώχεια και υποκρισία προσέγγισης του φαινομένου από όλους τους χώρους της υποτιθέμενης συζήτησης, έντυπης, τηλεοπτικής, ηλεκτρονικής.

- Αυτό το βιβλίο δεν είναι μόνο Ανάλυση, Θεωρία, Επιστήμη που μας είναι χρήσιμα και άγνωστα πλέον. Είναι πράξη, παράδειγμα. Δεν γράφτηκε σε ένα ουδέτερο γραφείο. Αυτή είναι η ανωτερότητα του. Η μεγάλη υπεροχή του.

Εκφράζει την αντίληψη των Ελλήνων για την πράξη, την σχέση θεωρίας και πράξης, του φιλοσοφικού με το κοινωνικό κατά τον Μέγα Βασίλειο, σπουδαστή και απόφοιτο των Ελληνικών Αθηναϊκών Σχολών.

Το ηθικό, μορφωτικό, πολιτικό μέτωπο που ανοίγει είναι ενάντια στον σύγχρονο πολιτικό αναλφαβητισμό. Όλων. Αλλά ας μείνουμε όμως τα δικά μας, των Ελλήνων.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

(Μιλώντας σε Ρ/Σ)

Αιξωνή, Νοέμβριος 22

 

 

ΟΚΤΩ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΣΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ

ΤΟΥ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΚΟΥ ΛΟΙΜΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

Για την 28η Οκτωβρίου και την ήττα του Ιταλικού παράξενου ιμπεριαλισμού, Κουρελιάρικο τον αποκαλεί ένας Ιταλός Ιστορικός, Φούρμπο δηλαδή πονηρό τον αποκαλώ εγώ, γράφω στο “Νέο Ανατολικό Ζήτημα Το Τουρκικό Πρόβλημα η Ανθρωπιστική Ελλάδα”. Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση που υπερβαίνει τα γνωστά κλισέ ακαδημαϊκής ρουτίνας, σκοπιμότητας ή ανεπάρκειας.

Στην σημερινή συνομιλία μας θέλω να θέσω ένα ζήτημα που αποτελεί βάρος στην ατομική και συλλογική συνείδησή μας ως Έλληνες, ως Αθηναίοι, ως Άνθρωποι.

Το 1952 με την ένταξη στο ΝΑΤΟ μας υπέδειξαν να μην προσβάλουμε τους συμμάχους μας πλέον, τους Γερμανούς και τους Ιταλούς. Έπρεπε να ξεχάσουμε. Αυτήν την ανήθική, κυνική, απάνθρωπη προτροπή την αντιμετώπισα και στην ιερή υπόθεση της Ποντιακής γενοκτονίας. “Να ξεχάσουμε” μου έλεγαν.

Έτσι τα θύματα του οργανωμένου από τον Ιταλικό φασισμό Λοιμού, της πείνας στην Αθήνα την περίοδο της Ιταλικής και Γερμανικής κατοχής, έμειναν Χωρίς ΣΗΜΑ, Χωρίς ΜΝΗΜΗ.

Μία ιεροσυλία όταν είναι γνωστή η σχέση των Ελλήνων με τους νεκρούς, τα ταφικά έθιμά τους. Ακόμη και τα Μακαρόνι, τα Μακαρόνια, η Μακαρίνα των Ποντίων γεννήθηκαν στα πλαίσια αυτών των ταφικών τελετουργιών, των τιμών προς τους νεκρούς μας. Στην Νότια Ιταλία είναι πολύ γνωστό αυτό.

Το ερώτημα μου, η κριτική, η πρότασή μου απευθύνεται προς τους εγχώριους θεσμικά εμπλεκόμενους. Κυβερνήσεις, Τοπικούς, Περιφερειακούς Άρχοντες, Αντιπολιτεύσεις.

Θα περάσουν άλλες οκτώ δεκαετίες Χωρίς Σήμα, Μνήμη, ένα Μνημείο των θυμάτων του οργανωμένου από τους ναζί αλλά κυρίως από τους Ιταλούς φασίστες γενοκτονικού λοιμού;

Για αυτό τα θύματα ονομάστηκαν “τα μορτάκια”.

Πρώτα να θυμηθούμε, να τιμήσουμε τους νεκρούς μας - I nostri morti - και μετά να ξεχάσουμε.

Σε άλλες Ευρωπαϊκές Πρωτεύουσες συναντά κανείς αυτά τα μνημεία.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

(Απόσπασμα από ομιλία σε Ρ/Σ)

Αιξωνή, Οκτώβριος 22