Μιλώντας στην εκδήλωση μνήμης της Αρμενικής Γενοκτονίας. Ξάνθη. Κυριακή 21 Απριλίου 2013

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

(Μιλώντας στην εκδήλωση μνήμης της Αρμενικής Γενοκτονίας.

Ξάνθη. Κυριακή 21 Απριλίου 2013)

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ

Εξέφραζα πάντοτε δημοσίως τον θαυμασμό μου προς τον Αρμένικο Λαό, την Ηγεσία του για το υψηλό επίπεδο αυτοεκτίμησης που τους διακρίνει. Τόσο οι Θρακιώτες, οι Ίωνες, οι Κωνσταντινουπολίτες, οι Κύπριοι, οι Πόντιοι μπορούν να διδαχθούν πολλά από το Αρμενικό παράδειγμα. Ιδιαίτερα οι Πόντιοι που δεκαετίες μετά την Σταλινική δοκιμασία υπέστησαν έναν εξανδραποδισμό από τους εδώ κομματο – κρατο - παρακρατικούς μηχανισμούς. Μέχρι Πόντιους εσατζήδες, διανοούμενους υποτίθεται, στρατολόγησαν. Πρόκειται για μια μαύρη περίοδο της ιστορίας μας που νέοι αληθινοί και χαρακτηριζόμενοι από αυτοσεβασμό ερευνητές πρέπει να αρχίσουν να μελετούν…

ΚΟΙΝΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛΙΣΜΟΥ

Πρέπει να επαναφέρω μια ιστορικού στρατηγικού τύπου πρόταση μου. Όλες οι ομάδες, όλοι οι Λαοί που υπέστησαν την γενοκτονική βία του Κεμαλισμού οφείλουν να καθορίσουν μια κοινή ημέρα μνήμης του δικού τους ολοκαυτώματος. Έχει καθιερωθεί Διεθνώς η 27^η Ιανουαρίου ως Ευρωπαϊκή και Διεθνής ημέρα μνήμης των θυμάτων του Ναζισμού. Δεν υπάρχει μια ανάλογη ημέρα για τα θύματα του Κεμαλισμού. Η ευθύνη για αυτό ανήκει στις εκπροσωπήσεις, τις ηγεσίες αυτών των ομάδων. Η Ιστορία αλλά κυρίως η Επιστήμη και η Πολιτική μας οδηγούν στην καθιέρωση της 19^ης Μαΐου ως Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού.

Είναι η Επιστήμη, η Πολιτική που με οδήγησε στην πρόταση αυτής της ημέρας και όχι κάποιος άλλος εγωισμός ‘η ζήλος….

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ 353.000 ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΣΟΥ ΤΑΓΙΠ;

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ 1.500.000 ΑΡΜΕΝΙΟΙ;

Τον προσεχή Μάιο ο Ερντογκαν θα επισκεφθεί την Ουάσιγκτον. Υπάρχει αρχικά ένα ζήτημα πρωτοκόλλου. Νομίζω ότι τόσο οι Εκπροσωπήσεις των Ελλήνων όσο και των Αρμενίων θα πρέπει να προτείνουν στις Η.Π.Α. αλλαγή των χρόνων των συναντήσεων τους με την Άγκυρα. Δεν μπορεί αυτοί οι χρόνοι να ταυτίζονται με τους χρόνους, τους Μήνες, τις Μνήμες των ολοκαυτωμάτων τον Απρίλιο και τον Μάιο. Δεν νομίζω ότι οι Η.Π.Α. θα δέχονταν τους εκπροσώπους ορισμένων Κρατών την 11^η Σεπτεμβρίου. Πριν όμως προωθήσουμε την ανάδειξη αυτής της διάστασης στις σχέσεις μας με τους Θεσμούς των Η.Π.Α. τόσο οι Αρμένιοι όσο και οι Πόντιοι μπορούν να θέσουν το εξής Δημόσιο Ερώτημα προς τον Ερντογκάν κατά την προσεχή επίσκεψη του.

Πού είναι οι 353.000 γείτονες σου Ταγίπ;

Αυτό το ερώτημα του έθεσα όταν επισκέφθηκε την Αθήνα χρόνια πριν. Το κείμενο περιλαμβάνεται στην προσεχή έκδοση στα Τουρκικά του βιβλίου μου «Πόντος: Η Επιστροφή μιας Πανάρχαιας Ταυτότητας». Με Ελληνικό υπότιτλο «ΕΝΑΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΣΗΝ ΕΞΟΡΙΑΝ». Το βιβλίο αυτό δεν μπορεί να εκδοθεί στη Άγκυρα, την Τραπεζούντα, την Κωνσταντινούπολη.

Η Αρμενική Διασπορά στις Η.Π.Α. – όλοι οι Λαοί της οφείλουν πολλά – μπορεί να του θέσει το ανάλογο ερώτημα για τα θύματα της Αρμενικής γενοκτονίας. Όχι μόνον η ιστορία αλλά η πολιτική περιμένουν την απάντηση του. Δεν μπορούν πλέον να περιμένουν. Τα ψέματα τελείωσαν.

ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΟΥΣ ΕΔΩ ΤΑΝΕΡ ΑΚΤΣΑΜ, ΖΑΡΑΚΟΓΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΡΩΙΔΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ

Σήμερα έπρεπε να είναι εδώ μαζί μας εκπρόσωποι όλων των ομάδων της Μουσουλμανικής μειονότητας. Ποιο είναι το νόημα της σημερινής εκδήλωσης;

Είναι ένας ύμνος στην ιδεολογία της Ζωής ενάντια σε αυτήν του θανάτου, της γενοκτονίας. Η συμμετοχή σε αυτήν την εκδήλωση θα είναι, θα ήταν μια απόδειξη ότι αυτές οι ομάδες εντάσσονται, ταυτίζονται με μια σφαίρα ανθρωπιστικών και δημοκρατικών αξιών.

Περιμένω τα επόμενα χρόνια να είναι εδώ, μαζί μας.

Στο παρελθόν είχα μια παρόμοια εξέλιξη την οποία προσδοκώ σήμερα να εξελιχθεί στην Θράκη. Όταν τον Απρίλιο του 1984, κατά την συνεδρίαση του Διεθνούς Διαρκούς Δικαστηρίου των Λαών στην Σορβόννη που εξέτασε την Αρμενική Γενοκτονία, συνάντησα τον Κούρδο Σκηνοθέτη των Λαών Γιλμάζ Γκιουνέι του πρότεινα το εξής:

«Θέλω να οργανώσω του είπα ένα Διεθνές Συμπόσιο με την συμμετοχή Κούρδων, Αρμενίων, Ελλήνων καθώς και Τούρκων διανοουμένων. Θέλω να μου προτείνεις κάποιους Τούρκους που να μην είναι Σωβινιστές». «Τους ψάχνω χρόνια μου είπε και δεν τους βρήκα. Αν τους βρεις εσύ να μου τους γνωρίσεις».

Ο μεγάλος σκηνοθέτης έφυγε από την ζωή. Δεκαετίες μετά βρήκαμε συνομιλητές στα πρόσωπα του Ζαράκογλου, της τραγικής γυναίκας του, του Τανέρ Ακτσάμ. Περιμένω λοιπόν τους εδώ Τανέρ Ακτσάμ, τους Ζαράκογλου, της γυναίκας του. Ίσως εδώ oι πρώτες που θα κάνουν αυτό το ηθικό και ανθρωπιστικό άλμα να είναι γυναίκες, όπως είπα χρόνια πριν σε μια τηλεοπτική εκπομπή που υπάρχει στο Διαδίκτυο. Είναι η πλέον καταπιεσμένη ομάδα. Είμαι σίγουρος ότι θα εμφανιστούν τους προσεχείς χρόνους.

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

ΠΕΡΙΚΛΗ ΧΑΙΡΕ ΑΘΑΝΑΤΟΣ

      ΠΕΡΙΚΛΗ ΧΑΙΡΕ ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Ανθρώπους σαν τον Περικλή Ροδάκη όταν φεύγουν για το νέο μεγάλο τους ταξίδι δεν τους κλαίνε, τους λένε τραγούδια. Οι ράχες της Αίτνας έως το θέατρο των Συρακουσών, του Χελμού έως τις Αρχαιότητες των Λουσών, των Ποντιακών βουνών έως την Πατρίδα του φίλου του, Στράβωνα, του Ολύμπου και του Αραράτ ντύνονται ανοιξιάτικα για να τον αποχαιρετήσουν.

Περικλή Χαίρε.

Αθάνατος

Ήταν η Ελληνική Αριστερά του Ελεύθερου, του Ορθού Λόγου και του Χαμόγελου

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Περικλής Ροδάκης: ο διανοούμενος, ο αντιστασιακός, ο πολιτικός

Ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στην Τιμητική εκδήλωση του Συλλόγου Ποντίων «Αργοναύται – Κομνηνοί» την 25η Απριλίου 2012 στο κτήριο του Συλλόγου τους στην Αθήνα, για τον Περικλή Ροδάκη

Σήμερα είναι μια ιδιαίτερη βραδιά για όλους μας. Έχουν πολλά κοινά τα κομμάτια του ελληνισμού είτε είναι από τον Πόντο είτε είναι από την Πελοπόννησο. Είναι επίσης μια ιδιαίτερη βραδιά για μένα, διότι χρόνια σκεπτόμουν κάποια εκδήλωση σαν κι αυτή για τον Περικλή Ροδάκη. Ο Περικλής Ροδάκης είναι από τους ανθρώπους όπου κανείς υπερβαίνει το χρόνο. Αν και ο Περικλής είναι στα 90 του, διατηρεί όλη αυτή τη νεότητα και τη φρεσκάδα της σκέψης του.
Θα κάνω μια πολύ σύντομη διαδρομή αυτής της συνάντησής μου με αυτόν τον 90ετή νεολαίο…
Με τον ερχομό μου στην Ελλάδα τη δεκαετία του 80 και αρχές του 81, μετά από ένα κύκλο αναζητήσεων, σε μια πόλη που είναι πολύ Ελλάδα… Όταν ζεις στη Ρώμη, βλέπεις περισσότερο την Ελλάδα παρά όταν ζεις στην Αθήνα! Μέσα από έναν κύκλο αναζητήσεων για την ιδιομορφία μας και την ταυτότητά μας - είχα γράψει ένα βιβλίο με τίτλο «Για την αυτοδιαμόρφωση, αναθεμελίωση της Ελληνικής αριστεράς»- εκτιμώντας ότι όλο το πολιτικό σκηνικό στη χώρα, οι νεοεθνικόφρονες (κατά την εκτίμησή μου εθνικοφροσύνη = αμερικανοσύνη), η μεταπολιτευτική αριστερά – όχι η αριστερά του Περικλή, του Ηλιού, του Παρτσαλίδη – έβλεπε την Ελλάδα με «ξένα μάτια», είτε Σοβιετικά, είτε Ευρωπαϊκά, είτε άλλων χωρών! Οι δικές μου επιθυμίες και επιδιώξεις, αλλά και το ιστορικό αίτημα τότε για τη χώρα, ήταν η διαμόρφωση μιας αυτόχθονης θεωρίας και πολιτικής σκέψης. Αν κανείς δει, γιατί απέτυχε ο κύκλος της μεταπολίτευσης, η γνώμη μου είναι γιατί δεν υπήρξε μια αυτόχθονη παιδεία. Υπήρξε μια αρκετά επαρχιώτικη προκαθορισμένη από το εξωτερικό παιδεία. Έτσι λοιπόν στην αναζήτηση αυτής της αυτοχθονίας, ήθελα όταν ήρθα εδώ, να έρθω σε μια συνομιλία με ανθρώπους, που είχαν μια αυθεντική διήγηση της χώρας. Ο ένας έπαιζε φυσαρμόνικα, ο άλλος έλεγε ανέκδοτα, ο άλλος χόρευε ζεϊμπέκικο, ο άλλος είχε τα κοστούμια του…! Καταλαβαίνετε για ποιους μιλώ! Αυτοί δεν με ενδιαφέρουν. Ήθελα να συναντηθώ με ανθρώπους που είχαν μια αυθεντική διήγηση της χώρας και άρχιζα να τους εντοπίζω. Έτσι συνάντησα έναν πολύ μεγάλο πολεοδόμο και αρχιτέκτονα Αριστομένη Προβελέγγιο( της γνωστής οικογένειας των Προβελέγγιων και όπως διάβασα πρόσφατα σε ένα επεισόδιο των Δεκεμβριανών ο Αριστομένης έσωσε τον Κορνήλιο Καστοριάδη) και που ανήκε στη γενιά που έφυγε και πήγε στο Παρίσι, το Νικ. Σβορώνο, το Νικ. Ι. Πανταζόπουλο καθηγητή Νομικής στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και είχε δουλέψει σα συνεχιστής του Κ. Καραβίδα που είχε μια αυτόχθονη σκέψη και είπε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για τη χώρα μας. Σ’ αυτόν το κύκλο των ανθρώπων συνάντησα τον Περικλή Ροδάκη. Δεν έχω δει άλλον άνθρωπο παγκοσμίως. Έχω δει έναν μεγάλο διανοούμενο Αιγύπτιο, Κόπτη, το Samir Amin. Ο Περικλής μετέφρασε το βιβλίο του «Η συσσώρευση σε παγκόσμια κλίμακα». Στο ιδεατό δυο τρεις άνθρωποι ήμασταν, κάποιοι έφυγαν από τη ζωή, και είχαμε μια πρωτοποριακή αντίληψη στην Ευρώπη για το πώς λειτουργεί το σύστημα παγκοσμίως. Εμείς την παγκοσμιοποίηση την ξέραμε από το 1974- 75! Αυτό είναι ακριβώς το βιβλίο του Samir Amin, που μετέφρασε ο Περικλής, δηλαδή ότι το σύστημα λειτουργεί παγκοσμίως και δεν λειτουργεί εθνικά, κάτι που δεν έβλεπαν τα κομμάτια της Ευρωπαϊκής αριστεράς! Ακόμα και στην Ιταλία έβλεπα έναν επαρχιωτισμό των Ιταλών που νόμιζαν ότι το σύστημα λειτουργεί εθνικά.
Αυτός ο άνθρωπος που μπορούσες να τον συναντήσεις, να συζητήσεις μαζί του, να πιεις καφέ μαζί του και σε ένα τέταρτο της ώρας, και να σου δώσει μια εικόνα του παγκόσμιου συστήματος είναι ο Samir Amin. Ο Περικλής τι ήταν; Ο Περικλής ήταν ο άνθρωπος που σε ένα τέταρτο της ώρας όταν τον συναντούσες, μπορούσε να σου πει όλη τη διαδρομή και την εξέλιξη των λαών παγκοσμίως αλλά ειδικά στη Μεσόγειο, ειδικά στην περιοχή της Μικράς Ασίας της Μεσοποταμίας όπου έγιναν μεγάλες επαναστάσεις των ανθρώπων. Τον άκουγα και έλεγε, η μεγάλη τροφοπαραγωγική επανάσταση! Τότε στα πλαίσια της Διεθνούς Ένωσης για τα δικαιώματα και την απελευθέρωση των λαών, μια οργάνωση σαν τη διεθνή Αμνηστία, [εμείς μιλούσαμε για λαούς μεγάλου κύρους, με μεγάλες προσωπικότητες (βραβεία Νόμπελ, Ειρήνης)], είχαμε φτιάξει εδώ στην Αθήνα ένα παράρτημα και αρχίσαμε με τον Περικλή μια διαδρομή μνήμης και γνώσης όλης αυτής της περιοχής της Μεσογείου και ειδικά της Ανατολικής Μεσογείου και της Μικράς Ασίας. Τότε συνειδητοποίησα το μεγάλο κενό στη γνώση της ιστορίας μας και στην ιστορική μνήμη. Εγώ λόγω των δραστηριοτήτων μου σ’ αυτήν την Ένωση είχα έρθει σε επικοινωνία με πολλούς λαούς σε όλο την κόσμο (Λατινική Αμερική, Αφρική, Ασία). Το κενό μνήμης και άγνοια ιστορίας που έβλεπα στους έλληνες δεν το συναντούσα στους Αφρικανούς, πολύ περισσότερο στους λαούς της Νότιας Αμερικής. Στην Νότια Αμερική είναι λαοί με μεγάλη αξιοπρέπεια και μεγάλη ανωτερότητα διανοητική, πολιτική και ηθική. Αυτό το διαπιστώσαμε σε μια εικόνα της τηλεόρασης όπου ο πρόεδρος Ομπάμα και η Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κλίντον σε μια συνάντηση των Νοτιο-αμερικανικών χωρών, δεν είχαν τον αέρα… που έχουν όταν επισκέπτονται την Ευρωπαϊκά και την Ασιατική επαρχία. Ήταν πάρα πολύ σεμνοί και υφιστάμενοι μπροστά στην ηθική υπεροχή των ηγεσιών της Νότιας Αμερικής. Αυτό το αίτημα για τη γνώση της ιστορίας μας, το αίτημα για την ανάταση της μνήμης μας, το κάναμε με τον Περικλή, έναν κύκλο σεμιναρίων που διοργάνωνε κάθε εβδομάδα στην οδό Φιλελλήνων, η Ελληνική Ένωση για τα δικαιώματα και την απελευθέρωση των λαών. Πολλοί νέοι άνθρωποι έρχονταν να μπουν σε όλο αυτό το ταξίδι, που μας έκανε κάθε εβδομάδα ο Περικλής. Εκεί διέκρινα ένα δεύτερο στοιχείο. Είχε την ευκολία να σου διηγηθεί για όλους αυτούς λαούς εκτός κειμένου. Δεν συναντάς πολλούς τέτοιους ανθρώπους. Ένα άλλο χαρακτηριστικό που με εντυπωσίασε είναι ότι τον είδα μια μέρα σε συνάντησή μας στους Λούσου Καλαβρύτων και μου έκανε μια διήγηση της αρχαίας πόλης των Λουσών. Ο Περικλής εκτός από ιστορικός, έχει και αυτή τη διεπιστημονικότητα και αυτό είναι πολύ καλό.
Για τα παιδιά σας και για τους νέους ανθρώπους πέρασε η περίοδος των ειδικεύσεων. Χρειαζόμαστε συνολικές προσεγγίσεις και ολοκληρωμένους επιστήμονες πολυδιάστατους.
Μεταξύ άλλων παρατήρησα ότι ο Περικλής είναι και ένας πολύ καλός χωρογράφος. Χρησιμοποιώ αυτόν το χώρο γιατί είναι μια λέξη ενός προσώπου πολύ αγαπητού στον Περικλή και σε μένα, του Στράβωνα του γεωγράφου και του ιστορικού(ο Στράβων μιλά για τη χωρογραφία και όχι για τη χωροταξία). Ο Περικλής επεκτείνονταν από τους Λουσούς για όλη την Πελοπόννησο. Έβλεπε τη σχέση του Περικλή με τον τόπο και ειδικά τον τόπου της Πελοποννήσου που έχει έναν μεγάλο πλούτο. Η Πελοπόννησος έχει την μεγαλύτερη πυκνότητα της ιστορίας σε ολόκληρο τον κόσμο και αυτό είναι ο μεγάλος της πλούτος ο μεγάλος πόρος για την ανάπτυξή της. Θεωρώ μεγάλο έγκλημα αυτόν τον ακρωτηριασμό της Πελοποννήσου σε Δυτική Ελλάδα και Πελοπόννησο (εννοώ τη σημερινή διοικητική διαίρεση των Περιφερειών της Ελλάδας). Η Πελοπόννησος είναι πολύ καλύτερη από την Τοσκάνη της Ιταλίας. Αυτή η χωρογραφική διήγηση του Περικλή είναι πάρα πολύ χρήσιμη, διότι την έχει εκφράσει σε θαυμάσια βιβλία όπως π.χ. ο «Κλεομένης» της Σπάρτης.
Μέσα από όλη αυτή τη διαδρομή που κάναμε εκτός από τη γνωριμία των λαών της Ανατ. Μεσογείου και της Μικράς Ασίας και την πορεία της σταύρωσής τους ή του «Γολγοθά τους», ο Περικλής το έκφρασε με ένα τίτλο σε ένα βιβλίο του που τα λέει όλα: «Ο Γόρδιος δεσμός των εθνοτήτων της Μικράς Ασίας», ο γόρδιος είναι μια λέξη που πρέπει να σπάσει.
Εμείς μέσα από όλο αυτό που κάναμε θα θέλαμε τον διεθνισμό και τον ανθρωπισμό σ’ αυτήν την περιοχή, γιατί και η ελληνική αριστερά και οι ευρωπαϊκές αριστερές, είχαν σταματήσει τη διεθνιστική τους αλληλεγγύη επεκτείνοντάς την μέχρι το στενό της Ερυθραίας. Δεν προχώρησαν παραπάνω. Εμείς με αυτό που κάναμε φέραμε το διεθνισμό και τον πήγαμε σε όλους αυτούς τους ιστορικούς και αυτόχθονες λαούς. Το πρώτο άλμα είναι η έκδοση αυτού του βιβλίου που περιλαμβάνει τα πρακτικά του διεθνούς δικαστηρίου των λαών που στήθηκε στο Παρίσι το 1984 και εξέτασε την περίπτωση της Αρμενικής Γενοκτονίας. Αν διαβάσετε τώρα στην εισαγωγή το κείμενο του Περικλή Ροδάκη, θα δείτε πόσο προβλεπτικό, να μην πω… προφητικό, είναι πολύ επίκαιρο διότι περιλαμβάνει όλες αυτές τις εξελίξεις και τις τάσεις της «άνοιξης» των αυτόχθονων λαών της Μικράς Ασίας και της Μεσοποταμίας. Ο έλληνας άνθρωπος προβλέπει, προλέγει, είναι πολιτικός.
Ένα άλλο που διέκρινα στον Περικλή, και το συναντούσε στη γενιά του 40 δεν το συναντούσες στη γενιά της μεταπολίτευσης και μου έκανε εντύπωση μια διανοητική ηγεμονία που τον οδηγούσε σε μια ηθική υπεροχή απέναντι στα ψευδοκατεστημένα, στις εξουσίες ή στους παράγοντες. Αυτός όντας διανοούμενος, αντιστασιακός και πολιτικός, το εξέφραζε και το εκφράζει με μια κίνησή του χεριού του που καταλαβαίνει κανείς ότι λέει πολλά πράγματα. Ενώ σε άλλο κόσμο ακόμα και σε φίλους μου που ήρθα σε συνομιλία, έβλεπα μια δουλικότητα απέναντι στην ελίτ. Η ελίτ δεν είναι κακό πράγμα. Μετά το 1974 η χώρα δεν έχει ελίτ.
Ήθελα να κάνουμε αυτή την εκδήλωση για πάρα πολλούς λόγους, αλλά κυρίως διότι ο Περικλής είναι ένα μεγάλο παράδειγμα και ιδίως αυτή την περίοδο, αυτό που έχει ανάγκη η χώρα και η κοινωνία μας είναι τα παραδείγματα. Στην μεταπολίτευση έλειψε ο λόγος και έλειψε πάρα πολύ το παράδειγμα. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του Περικλή είναι ότι παρ’ όλο που έζησε στη φυλακή (φυλακή είναι το πανεπιστήμιό του, μεγάλο πανεπιστήμιο), για περίοδο πολύ φορτισμένη ώστε να σε οδηγεί στην αφηρημένη σκέψη και στη μεταφυσική, παρ’ όλο που έζησε σε ένα περιβάλλον διανοητικό που ήταν πολύ μεταφυσικό, πολύ σωτηριολογικό, παρ’ όλο που ήταν αριστερός και έζησε βιωματικά τις φυλακές [με συγκλόνισε εκείνο το κείμενό του που μιλάει για τον Κωστάκη έναν νέο, κρατούμενο που τον εκτελούν στις φυλακές της Κεφαλονιάς], αυτό το μεγαλείο του Περικλή που δεν το κάνουν άλλοι, έφυγε από αυτή τη φόρτιση τη μεταφυσική και τη φόρτιση την ιδεολογική και πέρασε στον ορθό λόγο, στην κριτική σκέψη. Γι’ αυτό δεν έμεινε Σταλινικός, διότι είχε αυτή τη δύναμη του λόγου. Αυτό που έκανε τον ξεχώρισε από τη γενιά του.
Ήθελα να κάνουμε αυτή την εκδήλωση, διότι νομίζω ότι οι δημοκρατίες, οι κοινωνίες που διοικούνται με ένα χρηστό τρόπο, τιμούν τους άριστους. Αυτό δεν το παρατηρεί κανείς στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα δεν τιμούνται οι άριστοι. Η γνώμη μου είναι ότι το Ελληνικό Πανεπιστήμιο εδώ και πολύ καιρό, τον Περικλή έπρεπε να τον εντάξει οργανικά και με πολλούς άλλους τρόπους. Έχω ζήσει με τέτοιους ανθρώπους στην Ιταλία. Δεν είχαν κάνει τις τυπικές σπουδές, δεν είχαν διδακτορικό αλλά πίστευαν κάτι. Το άλμα που έκανε το Ιταλικό Πανεπιστήμιο το έκανε με ανθρώπους που ήταν σαν το Περικλή και πίστευαν σε κάτι το οποίο το έκφρασαν διανοητικά. Τους τελευταίους καιρούς τιμούν τους κάκιστους, αυτό που ονομάζω κακιστοκρατία. Η μεταπολίτευση και ειδικά στην τελευταία περίοδο επεβλήθη η κακιστοκρατία. Πριν από λίγο καιρό ήμουν στην Σπάρτη και στην Καλαμάτα και από εκεί ήθελα να κάνω ένα δώρο στον Περικλή τον Ροδάκη. Μιλώντας στην Καλαμάτα ζήτησα να επιστρέψουν ( αυτό είναι κάτι πολύ δικό μου και του Περικλή) στο Μιστρά τα οστά του Πλήθωνα του Γεμιστού αυτού του πρώτου πατέρα της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης. Τα οστά του βρίσκονται στο Ρίμινι της Ιταλίας. Τα πήρε ένας μεγάλος επαναστάτης( γόνος οικογένειας επαναστατών επί αιώνες, που ξεκινάνε σαν ανθρωπιστές με το κίνημα των ανθρωπιστών από το 1400 που μεταξύ άλλων παίζει μεγάλο ρόλο και ο τραπεζούντιος Βησσαρίων, και συνεχίζουν σε όλα τα επαναστατικά ρεύματα ) ο Μαλατέστα απόγονος της μεγάλης αυτής γενιάς περί το 1680 κατά τον Ενετο-Τουρκικό πόλεμο (την 11η Σεπτεμβρίου του 1684 στη μάχη της Βιέννης ηττήθηκαν οι Τούρκοι και το Ισλάμ) ήρθε στο Μιστρά και πήρε τα οστά για να μη βεβηλωθούν από τους Οθωμανούς και τα πήγε στο Ρίμινι σε οικογενειακό ναό όπου βρίσκονται μέχρι και σήμερα.
Έχουμε ανάγκη σήμερα αυτό που έκανε ο Πλήθων ο Γεμιστός, αυτό που έκανε ο Περικλής Ροδάκης. Έχουμε ανάγκη τις ακαδημίες, τα Λύκεια, τα εργαστήρια της σκέψης , διότι η σκέψη σταμάτησε εδώ και πολύ καιρό στην Ελλάδα, για να επιστρέψουν εκείνα τα ιδανικά και οι αξίες οι οποίες χαρακτήρισαν ακριβώς πολιτισμό που έκφρασε ο Πλήθωνας, που έκφρασε ο Περικλής Ροδάκης, έναν πολιτισμό το δικό μας πολιτισμό ο οποίος εξανθρώπισε και πολίτισε τον κόσμο, ο οποίος παγκοσμιοποίησε τον κόσμο μέσα από την ομορφιά, την αίσθηση του ωραίου..

«Στύξ»

Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου

http://www.styga.gr/?section=2064&language=el_GR&itemid1541=4826&detail1541=1

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

(Μιλώντας σε Ρ/Σ)

Στο ερώτημα γιατί επικεντρώνεται η συζήτηση για την Ανάπτυξη, για την «Σωτηρία», στον ορυκτό πλούτο και την ΑΟΖ, όπως και την διχοτομία περί ορθολογιστών και μη, όπως ειπώθηκε, Homo Economicus – Homo Hellenicus.

ΕΠΙΣΤΗΜΗ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣΗ

Όταν απουσιάζει ή απαγορεύεται ο Λόγος, ο ορθός Λόγος τότε έχουμε ή επιβάλλεται από τις ολιγαρχίες όπως έλεγε ο Θουκυδίδης η παραμυθίαση. Αυτή δεν βοηθά τους λαούς, τις κοινωνίες να αντιμετωπίσουν τα παλιά λάθη τους και τα αδιέξοδα τους. Να αλλάξουν, να διορθωθούν. Να χαράξουν νέους δρόμους.

Δεν είναι όρθος Λόγος ή «τα καίρια» που έλεγε ο Αισχύλος η επανάληψη του κλισέ περί ορθολογιστών και μη. Χιλιοειπωμένα, με ξύλινο τρόπο πράγματα, επί δεκαετίες τώρα. Ντεμοντέ πλέον. Κωμικά θα πρόσθετα. Δεν απέτυχε η τεσσαρακονταετία 1974 –2014 για αυτό.

Όπως η απουσία ορθού λόγου για την ανάπτυξη της χώρας, το ζήτημα του τύπου της ανάπτυξης, της ποιότητας της, καλύπτεται, υποκαθίσταται με το νέο ΜΑΝΑ όχι από τον Ουρανό ή το Κράτος αλλά από το έδαφος και την θάλασσα τα ορυκτά και την ΑΟΖ*. Όπως το νερό του Καματερού** τελικά που πρόβαλαν ότι είχε θεραπευτικές ιδιότητες.

Το «Ελληνική Πολιτική Παιδεία» και το «Ελληνική Ποιότητα και Ανάπτυξη» είναι ο ορθός λόγος απέναντι στην παραμυθίαση. Είναι η πρόταση σοβαρών και υψηλών σταθερών στην Δημόσια, Πολιτική και Ακαδημαική Ζωή.

Δεν υπάρχει μόνον απουσία Λόγου, Ορθού Λόγου. Απουσιάζει κυρίως η Επιστήμη. Πάνω από όλα όμως απουσιάζει η Πολιτική όχι μόνον ως επιστήμη αλλά ως Ανώτερη Τέχνη που έλεγαν οι ανορθολογικοί κατά μερικούς Έλληνες.

Τρίτη 16 Απριλίου 2013

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

*Η ΑΟΖ δεν είναι ζήτημα του σήμερα αλλά δεκαετιών πριν. Δέστε την ομιλία μου του 1996. Τότε υπήρχε σιωπή σε σχέση με τον σημερινό θόρυβο. Η ΑΟΖ είναι για Υπεύθυνα Εθνικά Συστήματα.

**Δεν θα ήθελα να προσβάλω το Ιστορικό πρόσωπο του Καματερού. Ήταν Άρχοντας της Αττικής την Βυζαντινή περίοδο. Είχε σε αυτήν την περιοχή τα κτήματα του. Μετά την Εξώπολη, τα Σεπόλια δηλαδή, για να κάνουμε ένα μάθημα Χωροταξίας, Χωρογραφίας κατά τον Στράβωνα.

Το νερό απασχόλησε επί μήνες τους κατοίκους του Άστεως και τις εφημερίδες την δεκαετία του 70’.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ – ΦΟΙΤΗΤΕΣ – ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

(Απόσπασμα από ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ σε Ρ/Σ)

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ – ΦΟΙΤΗΤΕΣ – ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ

ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ενώ έχουμε ανάγκη τον Λόγο, τον Διάλογο επιβάλλεται σιωπή και αυξανόμενη αερολογία. Είναι ορατό, αλλά δεν αναδεικνύεται πολιτικά λόγω του αισθήματος αυτοσυντήρησης των κατεστημένων μεταπολιτευτικών ομάδων, ότι τα μικρά Φοιτητικά «ΑριστεροΔεξία» Κοινοβούλια έχουν τα ίδια παρακμιακά χαρακτηριστικά με το Κεντρικό. «Σόι πάει το βασίλειο» που λέει ο λαός μας.

Η Αληθινή Πολιτική οφείλει να πάει ενάντια σε αυτό το αραχνιασμένο περιβάλλον ανοίγοντας διανοητικά, ηθικά, πολιτικά, προγραμματικά και οραματικά μέτωπα.

Αυτό κάνω σε πολλά πεδία. Το κείμενο μου με τίτλο «Πανεπιστήμιο, Επιστροφή Μετασχηματισμός ή τέλος του Μύθου¹» που περιλαμβάνεται στο «Ελληνική Πολιτική Παιδεία» αλλά και το βιβλίο για την «Ποιότητα της Ανάπτυξης²» ανοίγει μια ουσιαστική συζήτηση για το Πανεπιστήμιο, την σχέση του με την εργασία, την ανάπτυξη, την κοινωνία.

Δυστυχώς ακόμη δεν διακρίνει κανείς νέα μορφωτικά υποκείμενα στον χώρο του Πανεπιστημίου που μπορούν και θέλουν να αναπτύξουν έξυπνους, γόνιμους και απελευθερωτικούς προβληματισμούς και προτάσεις. Στο χώρο των Φοιτητών όπου είχαμε το πλέον συντεχνιακό Φοιτητικό «κίνημα» στον κόσμο και που τώρα πληρώνει την μορφωτική πενία και τον συντεχνιασμό του. Όσο για το καθηγητικό προσωπικό της χώρας είναι γνωστό ότι δεν διακρίνεται για τις επιδόσεις του.

Η χώρα χρειάζεται ένα νέο Πανεπιστήμιο τα πρώτα χαρακτηριστικά του οποίου θα είναι η δημιουργικότητα, η παραγωγικότητα, η αισθητική του.

Νομίζω ότι οι φοιτητές, οι ερευνητές στην Διασπορά όπως στην Αγγλία, μπορούν να αποτελέσουν τους τόπους και τα υποκείμενα ανάπτυξης γόνιμων, αυτόχθονων και όχι επαρχιώτικων, ιδεών και προτάσεων για ένα άλλο Πανεπιστήμιο.

Εδώ οι Ακαδημαϊκοί χώροι είναι εγκλωβισμένοι στους συντεχνιακούς Φεουδαρχικούς, οθωμανικού τύπου μηχανισμούς όπως και σε «ΔεξιοΑριστερούς» μηχανισμούς παιδομαζώματος των νέων παιδιών. Ένα θλιβερό αλλά ταυτόχρονα και κωμικό θέαμα. Ευτυχώς βρίσκεται στο τέλος του. Παρ’ όλο που πολλοί θέλουν αγωνιωδώς να το συντηρούν. Μια απελευθέρωση της Ελληνικής νεολαίας είναι επικίνδυνη. Την προτιμούν φυλακισμένη, ακρωτηριασμένη.

Το πρότυπο δημιουργίας Πανεπιστημιακών σχολών «για να δουλέψουν τα μαγαζιά» όπως παλιά δημιουργούσαν τα στρατόπεδα κατέρρευσε. Δέστε το κείμενο μου για την Περιφερειακή Ανάπτυξη της Πελοποννήσου³ όταν προειδοποιούσα για αυτό. Από την περίοδο του Παπαναστασίου και του Σοφιανόπουλου όπως είπα στην Πάτρα, είχε να υπάρξει παρόμοια πρόταση για την Πελοπόννησο.

Είναι όμως η Ρούμελη, οι Ρουμελιώτες που εκ των υστέρων κατανοούν την επιμονή μου για την ταύτιση της ιστορικής, γεωγραφικής, πολιτισμικής και θεσμικής διάστασης στην συγκρότηση μιας Περιφέρειας⁴. Έτσι η Ακρωτηριασμένη Ρούμελη στερείται σοβαρών, μόνιμων, Πανεπιστημιακών Θεσμών. Τι θα λένε οι μεγάλοι Ρουμελιώτες Επαναστάτες διακόσια χρόνια μετά;

Πού και πώς κρίθηκαν όλα αυτά και φθάσαμε εδώ;

Επί χρόνια, επί δεκαετίες ο ΔεξιοΑριστερός συνασπισμός, ο Πολυκομματικός μονοκομματισμός αντιμετώπιζε πεζοδρομιακά μια από τις πλέον Επεξεργασμένες προτάσεις Παγκοσμίως για την Επαναθεμελίωση του Κράτους. Και τι δεν άκουσα από όλο αυτό το δεξιοαριστερό κράτος – παρακράτος. Ο εκ Δράμας πατριώτης μου πρώην Υπουργός Μακεδονίας – Θράκης κ. Τζίμας τους υπενθύμισε κάποια στιγμή δημοσίως τον πεζοδρομιακό χαρακτήρα τους. Δεν συναντάς αυτού του τύπου το Δημόσιο ήθος στην χώρα που το γέννησε. Ο Τζίμας ακολούθησε τον Ελληνικό τρόπο και αυτό τον τιμά.

Τι έγινε με τις Περιφέρειες; Ο Καραμανλής και οι σύμβουλοι του αντέγραψαν το Επαναθεμελίωση του Κράτους. Το έκαναν Επανίδρυση αλλά δεν ήξεραν πως γίνεται. Ο Γιωργάκης και ο Ραγκούσης κατακρεούργησαν την ιδέα ακολουθώντας τον Προκρούστειο τρόπο. Η λεγόμενη Αριστερά Αγρόν ηγόραζε για αυτά τα ζητήματα, όπως και για άλλα ή Επαναπαύονταν στην Δημόσια Χρηματοδότηση και το τηλεοπτικό παρκάρισμα της.

Επί πλέον είχαμε πέντε πολιτικάντηδες στην Αρκαδία και πέντε στην Αχαΐα που καθήλωσαν τις δυναμικές τόσο της Πελοποννήσου όσο και της Ρούμελης. Έτσι γράφθηκε η ιστορία, η αντί ιστορία. Ευτυχώς όλο αυτό και όλοι αυτοί αποτελούν μια κακή ανάμνηση, ένα κακό παρελθόν.

Το σχέδιο, οι προτάσεις μου περιμένουν τους νέους συναθλητές και τους συνδημιουργούς τους. Είναι το μόνο σχέδιο που υπήρχε και το μόνο που υπάρχει. Ευτυχώς η Ιστορία είναι μαζί μας. Θα γίνει και η Αληθινή Πολιτική.

Παρασκευή 12 Απριλίου 2013

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

1 Ελληνική Πολιτική Παιδεία – Η Πολιτική ως Ανώτερη Τέχνη. Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Εκδόσεις Στράβων

2 Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Ελληνική Ποιότητα και Ανάπτυξη Η Νέα Συμμαχία. Εκδόσεις Στράβων

3 Όπως πριν

4 Όπως πριν

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ – ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΣΥΝΤΗΡΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

(Μιλώντας σε Ρ/Σ)

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ – ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΣΥΝΤΗΡΕΙ

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ

Το Μνημονιακοί – Αντιμνημονιακοί δεν είναι αναλυτική ούτε πολιτική κατηγορία. Είναι πολλά άλλα. Είναι κυρίως μελετημένο σχέδιο χειραγώγησης και συντήρησης. Το Μνημονιακοί ήταν όλοι τους είναι μια απελευθερωτική αφετηρία για το νέο Ιστορικό Κύκλο.

Είναι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Είναι μια πρόταση πολιτικής Ενηλικίωσης. Αυτό είναι το «Ελληνική Πολιτική Παιδεία – Η Πολιτική ως Ανώτερη Τέχνη».

Το να μην κατανοείς την απελευθερωτική, την ουσιαστικά ανατρεπτική – ας χρησιμοποιήσω αυτήν την λέξη που κακοποιείται εδώ και καιρό – προσέγγιση του Μνημονιακοί ήταν όλοι τους, σημαίνει ότι παραμένεις και συνεχίζεις την ατμόσφαιρα της ηλιθιότητας που χαρακτήριζε την μεταπολίτευση ή συνειδητά αναπαράγεις την Πολιτική ως Απάτη. Για αυτό μιλώ στο «Από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ΚΚΚΑΣΟΡ».

Είναι τα βιβλία που εκπαιδεύουν πολιτικά τους λαούς. Το like δεν αρκεί. Τα τηλεοπτικά και «κομματικά» αλλαλλάζοντα Κύμβαλα είναι εκβαρβαρισμός.

Η ηλιθιότητα και η Απάτη παραμένουν τα κύρια χαρακτηριστικά των συμπολιτευόμενων και αντιπολιτευόμενων της Επίσημης «Πολιτικής» που συνωστίζονται στο πολύπαθο Κοινοβούλιο. Τα «κινήματα» δεν πάνε πίσω.

Αν υπήρχε στην χώρα ένα επαρκές μορφωτικά και πολιτικά Φοιτητικό και Σπουδαστικό Κίνημα ή Κίνημα Νέων Ανέργων, το πρώτο ανταγωνιστικό προς τις ολιγαρχικές ΔεξιοΑριστερές ή ΚεντροΑριστερές κάστες, σύνθημα του θα ήταν Βλάκες – Βλάκες. Αυτό ήταν το σύνθημα του Ιταλικού Φοιτητικού Κινήματος του 77’.

Δυστυχώς δεν υπάρχει. Υπάρχουν εκφυλισμένα παραρτήματα των μεταπολιτευτικών κομματικών υπολειμμάτων. Άρχισα μια συζήτηση για αυτό με τους Φοιτητές και θα την συνεχίσω. Η Ιστορία, η χώρα, η πολιτική θέλει ένα νέο, αληθινό Φοιτητικό – Σπουδαστικό Κίνημα. Αυτή είναι η συζήτηση. Οι σκουριές, οι μεταπολιτευτικές σκουριές στις χωματερές. Αρκετές γενιές χάθηκαν. Να μην χαθούν και άλλες.

Δευτέρα 08 Απριλίου 2013

 

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΦΑΙΡΑΣ Και οι μεν και οι δε αγνοούν την Τέχνη της Πολιτικής Το ξέρουν καλά οι Έξωθεν αντίπαλοι και δανειστές

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

(Μιλώντας σε Ρ/Σ)

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΦΑΙΡΑΣ

Και οι μεν και οι δε αγνοούν την Τέχνη της Πολιτικής

Το ξέρουν καλά οι Έξωθεν αντίπαλοι και δανειστές

Πρέπει να πω ότι δεν βλέπω αυτές τις τηλεοράσεις, ούτε διαβάζω αυτές τι εφημερίδες. Ως πληροφόρηση όταν χρειάζεται χρησιμοποιώ το Διαδίκτυο. Νομίζω ότι μόνο ο κόσμος που είναι περιορισμένος στο σπίτι του, οι συμπαθείς συνταξιούχοι και οι ένοχοι καθεστωτικοί της μεταπολίτευσης βλέπουν αυτές τις tv.

Παρατηρώ όμως ρίχνοντας κάποιες ματιές, ότι όλος αυτός ο μεταπολιτευτικός συνασπισμός επιδιώκει τελευταία να ρίξει τις ευθύνες, για το ότι συμβαίνει στην χώρα, στον Αλέξη Τσίπρα και τον Πάνο Καμμένο. Είναι εμφανές ότι δεν κινούνται με βάση μια θεωρητική επεξεργασία, με μια πολιτική στρατηγική, ότι απουσιάζουν οι προτάσεις, τα σχέδια, η Τέχνη της Πολιτικής.

Δεν νομίζω όμως, δεν προκύπτει από μια επιστημονικού ακόμη και δημοσιογραφικού τύπου έρευνα ότι είχαν ποτέ ή έχουν Πολιτικό και Αναπτυξιακό σχέδιο ο Αντώνης Σαμαράς, ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ο Φώτης Κουβέλης. Υποχρεώνομαι λόγω του ότι έχει επιβληθεί μια απολίτικη ατμόσφαιρα να μιλήσω με αυτόν τον τρόπο.

Στο «Ελληνική Πολιτική Παιδεία» γράφω ότι η πολιτική δεν υπήρξε ως σχέδιο, ως πρόλογος. Ούτε οι μεν ούτε οι δε είχαν μια οικειότητα με αυτά τα ζητήματα.

Αλλά το να οικοδομείς συστηματικά μια παραφιλολογία και πολιτική κατηγορία ότι για ότι συνέβη στην χώρα την ευθύνη την έχουν ο Τσίπρας και ο Καμμένος, τότε οδηγούμαστε σε άλλη σφαίρα.

Τόσο ο Γκέμπελς, όσο και ο Μπέρια ακόμη και οι προπαγανδιστές της Αμερικανοκίνητης χούντας θα απέφευγαν αυτήν την χοντρή προπαγάνδα. Όπως και το ότι δεν είμαστε μόνο εμείς στην κρίση είναι και άλλοι, άλλες χώρες.

Οι ιστορικοί πατέρες και μητέρες της ήττας είναι πολλοί, πολλές και όχι μόνο κρύβονται αλλά βάζουν μπροστά, ενοχοποιούν άλλους, προκαλούν σύγχυση. Γράφει ο Θουκυδίδης για αυτές τις ολιγαρχικές μεθόδους. Είμαστε εκτός της Πολιτικής Σφαίρας. Είναι ένα κακόγουστο, φτωχό Επαρχιώτικο θεατράκι. Το ξέρουν καλά οι Έξωθεν αντίπαλοι και δανειστές.

Πέμπτη 04 Απριλίου 2013

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

ΜΝΗΜΗ ΕΝΟΣ ΕΥΓΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΥΠΝΟΥ ΝΕΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΕΧΑΓΙΑ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

ΜΝΗΜΗ ΕΝΟΣ ΕΥΓΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΥΠΝΟΥ ΝΕΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΕΧΑΓΙΑ

Ήταν δύο την περίοδο της Δικτατορίας οι απελευθερωτές μου από το τότε καθεστώς. Ο ένας από οικογένεια Ιταλών της Πάτρας που μετά τον πόλεμο βρέθηκαν στο Μπάρι. Ο δεύτερος ήταν ο Bellino Riccardo από το Τορίνο. Με την δική του ταυτότητα δραπέτευσα από την Κέρκυρα. Ο πρώτος μου έφερε το χαρτί της εισόδου του στην Ελλάδα χρήσιμο για την δική μου έξοδο.

Ο Δημήτρης Κεγαχιάς ήταν ο απελευθερωτής μου από την Μεταπολιτευτική ΠεντακόΜονοκομματική και Τηλεκρατική δημοκρατία που δεν ήταν δημοκρατία.

Χάριν σε αυτόν βγήκα από την νέα καθεστωτική Φυλακή. Εκατομμύρια νέοι άνθρωποι έμαθαν την πολιτική ύπαρξη μου. Ο μεταπολιτευτικός ολοκληρωτισμός γελοιοποιήθηκε.

Όταν οι επισκέψεις στο blog του με το γνωστό απόσπασμα της ομιλίας μου του 1996, έφθασαν μετά από λίγες ημέρες τις 100 χιλιάδες, μου τηλεφώνησε. Με την χαρακτηριστική του σεμνότητα και ευγένεια μου είπε: «Εγώ είμαι αυτός που ανέδειξα στο Διαδίκτυο την ομιλία σας». Ήταν ένας Δημοκράτης, Αθλητής της Πόλης, ήταν ενάντια στις σύγχρονες Τυραννίες. Μιλούσαμε σποραδικά. Συναντηθήκαμε σε κάποιες ομιλίες μου. Τις τελευταίες ημέρες σκεφτόμουν να επικοινωνήσω μαζί του.

Ο Δημήτρης Κεχαγιάς έφυγε στα 41 του ξαφνικά από αυτήν την ζωή.

Η αδιόριστη Φιλόλογος γυναίκα του και τα τέσσερα μικρά παιδάκια τους πρέπει να γνωρίσουν την δική μας ανθρώπινη ζεστασιά.

Ο Αριθμός λογαριασμού στο όνομα του Δημήτρη και της γυναίκας του στην Εθνική Τράπεζα είναι: 29074695866

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΕΧΑΓΙΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΜΑΣ ΜΝΗΜΗΣ

ΑΥΤΗΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ

ΑΝΤΙΟ ΔΗΜΗΤΡΗ

Παρασκευή 29 Μαρτίου 2013

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη