ΕΚΦΥΛΙΣΑΝ ΣΕ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ WEEKEND ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΙΔΕΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΕΥΞΕΙΝΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
Μιλώντας σε Ρ/Σ

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΘΡΑΚΩΝ

ΕΚΦΥΛΙΣΑΝ ΣΕ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ WEEKEND ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΙΔΕΑ
ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΕΥΞΕΙΝΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Η ιδέα και ο σχεδιασμός του συνεδρίου των Θρακών στις Φέρρες το 1994 ήταν μια πρόταση μου - πρωτοποριακή σε Ευρωπαϊκό , Παγκόσμιο επίπεδο - για μια άλλου τύπου σχέση του τοπικού με το Παγκόσμιο. Στο βιβλίο μου για την Ελληνική Ποιότητα* αναλύω την σημασία αυτών των θεσμών στις σημερινές συνθήκες της Παγκοσμιοποίησης.

Η προσπάθεια μου αυτή εκφυλίσθηκε από ιδιωτικού τύπου διαχειρίσεις. Άλλος να γίνει Νομάρχης, άλλος Βουλευτής κ.λ.π.. Εντάχθηκε σε πελατειακές κομματικές και κυβερνητικές καλοκαιρινές χρήσεις.

Αυτός ήταν ο λόγος που δεν συμμετείχα στα επόμενα συνέδρια. Επέστρεψα μετά από την επιμονή του Δημάρχου Αλεξανδρούπολης Γ. Αλεξανδρή στο συνέδριο της Αλεξανδρούπολης. Εκεί πρότεινα την δημιουργία μιας διαρκούς Γραμματείας του Συνεδρίου. Έγινε δεκτή η πρόταση αλλά έμεινε σε αυτό. Ο σχεδιασμός μου δεν ήταν ένα συνέδριο weekend του Αυγούστου για τους Θρακιώτες εξωτερικούς και εσωτερικούς μετανάστες. Ήταν κάτι πολύ σοβαρό.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί το συνέδριο να επανέλθει στην αρχική του σύλληψη και εκκίνηση. Το 1994 ήταν το μεγαλύτερο πολιτικό γεγονός της χώρας.

Ως προέκταση αυτού του συνεδρίου, αυτού του σχεδιασμού έβλεπα ένα επόμενο στάδιο το οποίο δεν προχώρησε γιατί απλώς δεν είχαμε ολοκλήρωση του πρώτου σταδίου. Θέλω όμως να προτείνω σήμερα αυτόν τον ορίζοντα, αυτόν τον στόχο.

Πρέπει να προχωρήσουμε σε ένα συνέδριο του Ευξείνιου Ελληνισμού. Χωρίς τους Έλληνες η Ευξείνια Θάλασσα, ο Εύξεινος Πόντος θα ήταν πολύ φτωχός. Η Ελληνική παρουσία εκεί δεν είναι μόνο ιστορία είναι πραγματικότητα. Είναι μεγάλοι πληθυσμοί που ζουν σε όλες τις ακτές του Εύξεινου. Είναι οικονομία, είναι κεφάλαιο σχέσεων, είναι πολλά. Η Ευξείνια θάλασσα είναι “ η καθ’ ημάς Θάλασσα”, η “ημετέρα θάλασσα” για να χρησιμοποιήσω έναν όρο του Στράβωνα ή του Πολύβιου αν δεν κάνω λάθος.

Δυστυχώς ίδιες νοοτροπίες και ομάδες εκφύλισαν και τα συνέδρια των Ποντίων. Εκεί σε χειρότερο βαθμό. Είναι παχύσαρκα στους προϋπολογισμούς αλλά φτωχά, ανύπαρκτα στην παραγωγή, στην θετική απόδοση τους. Είναι πλούσια σε αρνητικές αποδόσεις.

Πρέπει να αρχίσουμε από την αρχή.

Γλυφάδα 17 Ιουλίου 2009

*Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Ελληνική Ποιότητα και Ανάπτυξη η Νέα Συμμαχία. Εκδόσεις Στράβων.

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ - Ο ΑΜΠΝΤΟΥΛΛΑΧ ΟΤΖΑΛΑΝ

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ
Ο ΑΜΠΝΤΟΥΛΛΑΧ ΟΤΖΑΛΑΝ*

Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Στη Γιάλτα όπου χαράχθηκαν οι χάρτες του πλανήτη μετά τον δεύτερο πόλεμο δεν εμφανιζόταν ούτε ως κράτος, έστω περιορισμένης κυριαρχίας, ούτε ως λαός ούτε ως έθνος. Οι τύχες τους κρίθηκαν στην αρχή του προηγούμενου αιώνα στην πρώτη Γιάλτα που υπέστησαν οι λαοί, την πλέον βάρβαρη, στην Λωζάννη, το μεγαλύτερο ιμπεριαλιστικό παζάρι του 20ου αιώνα. Εάν στην Ελλάδα υπήρχε μια δεξιά με αίσθηση των συμφερόντων του κράτους και του έθνους θα την ονόμαζε ιμπεριαλιστικό παζάρι. Επρόκειτο όμως για μια δορυφορική δεξιά που μετά πήρε τη μορφή της εθνικοφροσύνης. Υποκατάσταση δηλαδή του εθνικού σχεδίου από αυτό της προστάτιδας δύναμης, Αμερικανοσύνη μετά Αγγλοκρατία πριν. Εάν υπήρχε και μια αριστερά πατριωτική, διεθνιστική, το παζάρι της Λωζάννης θα ήταν η αφετηρία της αντιιμπεριαλιστικής δράσης της. Δεν ήταν όμως ούτε αριστερά, ούτε πατριωτική, ούτε αντιιμπεριαλιστική. Δεν ήξερε τι ήταν ή ήταν εξάρτημα της άλλης υπερδύναμης. Αυτοί που ήξεραν τι ήταν, τι έπρεπε να κάνουν, ήταν ο Γληνός, ο Σοφιανόπουλος, ο Σβώλος και ο πατέρας του Λεωνίδα Κύρκου.

Στη Λωζάννη αποφασίσθηκε να επιτραπεί στον μεγάλο εγκληματία, τον Κεμάλ, να τους ονομάσει «ορεσίβιους Τούρκους» και τη χώρα τους «Ανατολικές επαρχίες». Η ευθύνη ήταν και δική τους, τουλάχιστον ενός μέρους από αυτούς. Δέχθηκαν να είναι δούλοι, σπαθιά των κεμαλικών, όπως των Οθωμανών πριν. Οι Αλβανοί, Τουρκαλβανοί στα Βαλκάνια οι Κούρδοι στη Μικρά Ασία. Παρ’ όλο που ο Κεμάλ και το δεξί του χέρι ο Τοπάλ Οσμάν εξόντωσε χιλιάδες, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, στο Κότσκιρι.

Ήχησε στα αυτιά μου ως ιστορική αυτοκριτική και συγγνώμη η δήλωση του Αμπντουλλάχ Οτζαλάν μετά από λίγα λεπτά συζήτησης κατά τη συνάντησή μας στη Μπεκαά το 1988. «Οι Τούρκοι είχαν τον πολιτισμό και το κεφάλαιο που ήταν οι Έλληνες και οι Αρμένιοι, είχαν και το στρατό που ήταν οι Κούρδοι. Έχασαν τα δύο πρώτα. Τώρα θα χάσουν και το τρίτο και θα καταρρεύσουν».

Μετά από λίγα χρόνια προχώρησε περισσότερο αναγνωρίζοντας τη δεύτερη γενοκτονία του 20ου αιώνα, την Ποντιακή, και την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της. Ήταν η αναγνώριση με το μεγαλύτερο ιστορικό, πολιτικό και ηθικό βάρος. Ο Τύπος, στον τόπο που λέγεται Αθήνα παρ’ όλο που δεν μοιάζει με την Αθήνα, δεν αναφέρθηκε σ’ αυτή την ιστορική αναγνώριση. Δεν αναφέρθηκε ούτε σ’ αυτήν του κυβερνήτη της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, του George Pattaki, λίγα χρόνια μετά. Παράξενος Τύπος, παράξενο σύστημα πληροφόρησης. Το μοναδικό στον ευρωπαϊκό κόσμο.

Έφθαναν αυτές οι φράσεις για να καταλάβει κανείς ότι είχε μπροστά του μια μεγάλη προσωπικότητα, έναν ηγέτη. Παρ’ όλο που πολλοί στην Άγκυρα με πολύ ρατσισμό, στο Παρίσι, στην Ευρώπη με αποικιοκρατική αλαζονεία τον αντιμετώπιζαν με απόψεις πεζοδρομίου.

Μια μικρή ομάδα από την Αθήνα, την Γενεύη, το Παρίσι, ήμασταν πέντε άνθρωποι, διέκρινε από την αρχή ένα νέο απελευθερωτικό κίνημα που γεννιόταν στα ανατολικά μας και υπερασπισθήκαμε, ενάντια στο ανήθικο τότε πλειοψηφικό ρεύμα, το δικαίωμα των Καρδούχων του Ξενοφώντα στη διεθνιστική Αλληλεγγύη. Η ιστορία μας έδωσε δίκαιο.

Πάντοτε στην ιστορία ήταν καθοριστικός ο ρόλος των προσωπικοτήτων. Σε λίγα χρόνια ο Αμπντουλλάχ Οτζαλάν έδωσε όνομα στο λαό του και τον τόπο του. Ένας αυτόχθονας ιστορικός λαός που ρατσιστικές ιδεολογίες κράτησαν εκτός ιστορίας όπως και μια ιστορική περιοχή, η Μεσοποταμία, επέστρεφαν στην Ιστορία.

Έμαθε στις νέες γενιές των Κούρδων ανδρών και γυναικών να πολεμούν. Σύντομα ο μεγαλύτερος στρατός του ΝΑΤΟ γελοιοποιήθηκε στα βουνά του Κουρδιστάν. Εκεί δεν είχαν μια Πέμπτη φάλαγγα να τους ανοίξει το δρόμο όπως στην Κύπρο.

Με τον Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, όμως, και το ΡΚΚ οι Κούρδοι έκαναν τη μετάβασή τους από το προπολιτικό στο πολιτικό στάδιο. Ήταν πλέον ένας λαός που μπορούσε να νικά στις στρατιωτικές αλλά και στις πολιτικές μάχες…

Η αξιοπρέπεια, η αυτοεκτίμηση, ο ανθρωπισμός, ο διεθνισμός των Ελλήνων κρίνεται στην Καλόλιμνο της Προποντίδας στο Γκουλάκ στο Ιμραλί.

Η νέα αμερικανική διοίκηση οφείλει να κλείσει αυτό το Γκουλάκ που είναι περισσότερο βάρβαρο από αυτό του Γκουαντάναμο. Ο Αμπντουλλάχ Οτζαλάν είναι ο νόμιμος και ο πλέον αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος του κουρδικού λαού. Δεν είναι τρομοκράτης. Οι τρομοκράτες είναι στα παλάτια και τα στρατόπεδα της Άγκυρας.

Πάντα είχα μια αλλεργία σε σχέση με τη «χρήση» της αντίστασης και τον επαρχιωτισμό. Έτσι, οφείλω να πω, ότι η ελληνική αντίσταση, οι «αντιστασιακοί» καταργήθηκαν στην περίπτωση του δράματος του Κούρδου ηγέτη. Η ιουλιανή ετήσια συνάθροισή τους στους κήπους του προεδρικού μεγάρου δεν συμβάλλει στη ανάκτηση του αντιστασιακού κύρους τους. Αντίθετα, μπροστά στο δράμα του Κούρδου ηγέτη, η εικόνα τους προσβάλει τον εαυτό τους, την ιστορία τους και τη χώρα.

Είναι ερμηνεύσιμος ο επαρχιωτισμός των νέων γενεών σε μια χώρα που το σύστημα παιδείας, πολιτικής παιδείας, ο πνευματικός κόσμος, η πνευματική παραγωγή δεν επιτρέπει την αυτογνωσία, μια αυτόχθονη ματιά του κόσμου. Πρόκειται για τη συνέχεια στο παρακμιακό φαινόμενο που χαρακτήριζε τη μεταπολίτευση και επαναπροτείνεται σήμερα. Ο επαρχιωτισμός δεν αποτελεί βάση μιας διεθνιστικής δράσης. Είναι η ακύρωση του διεθνισμού αλλά και η γελοιοποίησή του.

Μια αυθεντική επεξεργασμένη λογικά διεθνιστική αντίληψη θα έβλεπε ότι ο δικός μας Σουμπκομαντάντε (Υποδιοικητής) Μάρκος είναι ο Αμπντουλλάχ Οτζαλάν. Ο Νέλσον Μαντέλα, ο Αλέξανδρος Παναγούλης του σήμερα είναι ο Προμηθέας στο Ίμραλι.

Όπως μια σοβαρή ελληνική διεθνιστική οπτική του κόσμου θα εξηγούσε στον Μάρκος ότι εμείς γνωρίσαμε την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, τις Σταυροφορίες και τους Ιερούς πολέμους εκατονταετίες πριν ο Κορτέζ καταλάβει την Πόλη του Μέξικο.

Αυτός είναι ο ρόλος της ελληνικής διεθνιστικής αλληλεγγύης. Οι επαρχιώτες, όμως, δεν μπορεί να είναι χρήσιμοι στις διαδικασίες απελευθέρωσης των λαών στις διάφορες περιοχές του πλανήτη ούτε στη δική μας.

Γιατί η απελευθέρωση των λαών ήταν πάντοτε ζήτημα παιδείας. Αυτό που απουσιάζει στη χώρα μας.

Η έκδοση αυτού του βιβλίου είναι μια επιβεβαίωση αυτού του μορφωτικού κενού. Σε μια χώρα που η ιστορία της δίνει το ρόλο του επιστημονικού κέντρου μελέτης της περιοχής, οι πανεπιστημιακοί τομείς για Κουρδικές Σπουδές όπως και αυτές των άλλων λαών της περιοχής είναι ανύπαρκτες. Αγνοούν δηλαδή το λαό που θα διαμορφώσει την πολιτική και οικονομική εξέλιξη στην περιοχή το νέο αιώνα.

Το βιβλίο, όμως, του Αχμέτ Ντερέ, είναι μια απόδειξη ότι τα παιδιά του Οτζαλάν έμαθαν να κάνουν πολιτική. Από αυτή την εξέλιξη αντλεί δύναμη και ελπίδα ο Πατέρας της Δημοκρατίας στη Μικρά Ασία και τη Μεσοποταμία στις απάνθρωπες συνθήκες κράτησής του που προσβάλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και πρώτα την Ευρώπη. Το Ίμραλι πρέπει να ξαναγίνει Καλόλιμνος. Τόπος μνήμης των λαών που υφίστανται ακόμη μια ιδεολογία του θανάτου, τον κεμαλισμό.


* Το κείμενο αποτελεί μέρος του προλόγου του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στο βιβλίο του Ahmet Dere με τίτλο «ΟΙ ΚΟΥΡΔΟΙ, ένας λαός που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η ύπαρξή του», εκδόσεις Γόρδιος, Τηλ.: 210 8252279, e-mail: gordiosbooks@yahoo.gr

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΖΟΥΓΚΛΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΟΛΗ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
Μιλώντας σε Ρ/Σ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΖΟΥΓΚΛΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΟΛΗ

ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ
ΣΤΗΝ ΘΡΑΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΩΝΙΑ

Όταν δεν έχεις μια πολιτική, έναν εθνικό σχεδιασμό για το πώς θα σταθείς στην Παγκοσμιοποίηση τότε δεν έχεις πολιτική για την μετανάστευση.

Οι κομματικές γραφειοκρατίες όπως και για άλλα ζητήματα δεν είχαν. Οι γραφειοκρατίες στην Ελλάδα είναι εκτός του κοινωνικού γίγνεσθαι. Είναι στις καρέκλες τους. Από το Αγροτικό και την Παιδεία έως την μετανάστευση.

Το να υποστηρίζουν όπως παρατηρείται σήμερα σε ορισμένους ότι είχαν, είναι έκφραση πολιτικής θρασύτητας και πολιτικού αμοραλισμού.

Μπορεί να προσκληθούν σε μια ειδική συνεδρίαση της βουλής ειδικοί να εκφράσουν τις απόψεις τους. Η Ελλάδα μπορούσε να χειρισθεί διαφορετικά αυτό το ζήτημα όπως και οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί να διευρύνουν τους ορίζοντες των πολιτικών τους για μια οικουμενική διακυβέρνηση του Κόσμου και να ασχοληθούν σοβαρά με την γειτονιά τους.

Η πολιτική τάξη της χώρας όμως μπορεί να υπάρξει μόνο στον πελατειακό βιότοπο της. Έτσι σε αναζήτηση πελατών μετά τις Ευρωεκλογές προτείνουν προσλήψεις λιμενοφυλάκων κ.λ.π.. Αυτό ξέρουν να κάνουν.

Αυτό που πρέπει να κάνει η χώρα, η ηγεσία της είναι να ζητήσει την παρουσία Ευρωπαϊκής δύναμης στην άλλη πλευρά των συνόρων στην Ανατολική Θράκη και την Ιωνία. Είναι γνωστό ότι ειδικά στην περίπτωση του Κουρδικού Λαού ο ξεριζωμός του ονομάσθηκε μετανάστευση και προωθήθηκε από μηχανισμούς του Τουρκικού κράτους. Όταν η Ελληνική πλευρά ανέχονταν ουσιαστικά κάλυπτε, νομιμοποιούσε αυτήν την πολιτική.

Αυτό έπρεπε να γίνει και με την Αλβανία.

Αυτά όμως απαιτούν ηγεσίες άλλων επιπέδων. Ενώ στην χώρα επεβλήθη η κακιστοκρατία. Αυτή που την καθήλωσε όταν οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές για αυτήν. Ακόμη και στο ζήτημα της μετανάστευσης. Αυτοί δημιούργησαν ζούγκλα και όχι Πόλη.

Τετάρτη 17 Ιουνίου 2009

ΔΥΟ ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ*

ΔΥΟ ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ
19η ΜΑΙΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛΙΣΜΟΥ

Η Πολιτισμική ταυτότητα της βόρειας Ευρώπης αλλά και της Ελλάδας και της Μικράς Ασίας είναι ελλιπής, χωρίς θεμέλια, ακρωτηριασμένη χωρίς έναν από τους μεγάλους πατέρες και δασκάλους, ανθρωπιστές δασκάλους της, τον Βησσαρίωνα τον Τραπεζούντιο.

Όπως ανέφερα κατά την διάλεξη μου στο Πανεπιστήμιο της Σιένας, είναι αυτός που τροφοδότησε τις διαδικασίες που γέννησαν τον Έρασμο, τις Ακαδημίες, τις Βιβλιοθήκες, το μεγάλο κίνημα του Ουμανισμού. Μια επανάσταση στην Ευρωπαϊκή Παιδεία.

Παρατήρησα με πόσο μεγάλο ενθουσιασμό δέχθηκαν οι Φοιτητές και Φοιτήτριες του Πανεπιστημίου της Σιένας την πρόταση μου για ένα Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Σπουδών που θα φέρει το όνομα του Βησσαρίωνα, του δασκάλου, ανάλογο του Έρασμου, του μαθητή. Τον ίδιο ενθουσιασμό είδα στις Βρυξέλες.

Αυτή όμως η Ευρωπαϊκή πρωτοβουλία που υπερβαίνει τον μικρόκοσμο, τον μαχαλά και μας βάζει σε ένα Ευρωπαϊκό και οικουμενικό πεδίο πρέπει να έχει πρωταγωνιστές τους Έλληνες και ειδικά τους νέους Πόντιους. Δεν μπορείς να έχεις προγόνους όπως ο Βησσαρίων και να περιορίζεσαι στην μονοκαλλιέργεια του χορού, του κακού μάλιστα χορού. Είναι κακός γιατί στερείσαι μνήμης, μουσικής δηλαδή, γιατί η μουσική προέρχεται από την Μνήμη, το Μουσείον, τις Μούσες.

Έξι αιώνες περίπου πριν σε αυτήν την πόλη ο Βησσαρίων προειδοποίησε την Ευρώπη, τον Κόσμο για τα δύο κακά του 20ου αιώνα, τον Κεμαλισμό και τον Ναζισμό. Τους προειδοποίησε ότι θα στιγματισθούν. Και στιγματίσθηκαν.



Από εδώ, από την Νυρεμβέργη, αυτήν την πόλη με τους πολλούς συμβολισμούς, μπορείτε ως νέοι άνθρωποι, ως συναθλητές μιας ανθρωπιστικής Ευρωπαϊκής, Πανανθρώπινης υπόθεσης να αναδείξετε το αίτημα για την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως Ευρωπαϊκής ημέρας μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού. Όπως έχουμε την 27η Ιανουαρίου για τον Ναζισμό.

Ο σημερινός μας ορίζοντας, η ιδέα οδηγός είναι η 19η Μαΐου Ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ. Η δική σας γενιά έχει το χρέος να πετύχει αυτόν τον στόχο, να φθάσει σε αυτό το βάθρο της ηθικής νίκης. Με θλίψη αλλά και περιφρόνηση παρατηρώ όλες αυτές τις μικρό επαρχιώτικες εκδηλώσεις κατανάλωσης του στόχου, του ορίζοντα που έκφρασα δύο και πλέον δεκαετίες πριν με την φράση ΠΟΝΤΙΟΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ.

Δεν είμαστε όμως στο 1984. Είμαστε στο 2009.

Εσείς οι νέοι άνθρωποι δεν μπορεί να είστε της κατανάλωσης, πρέπει να είστε της υπέρβασης, της δημιουργίας, του συγχρονισμού με την ιστορία. Το δικαίωμα στην μνήμη ολοκληρώνεται παραμένει ζωντανό, ζωοφόρο, νομιμοποιείται και σταθεροποιείται όταν έχει την συνέχεια του ως Ευρωπαϊκό Πανανθρώπινο αίτημα. Με τον αγώνα για την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως Ευρωπαϊκής ημέρας μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού.



Η ιστορία ζητά από εσάς τους νέους να είστε δημιουργοί, αθλητές αυτού του ευγενούς αγώνα. Αυτό αποτελεί μια έκφραση νεότητας και αυτοεκτίμησης.

*Κατά την ομιλία του στις 13/06/2009 στην Νυρεμβέργη με θέμα: Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝΑ

Τα θαλάσσια προπύλαια της Ακρόπολης

Φωνές στις ΗΠΑ υπέρ των Ελληνικών θέσεων

Η ΣΧΕΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

Η ΣΧΕΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ
ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ

ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΙΠΑΝ: ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΑΠΑΡΤΙΑ

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Η αγνόηση, υποβάθμιση και σχετικοποίηση του μηνύματος της αποχής είναι έκφραση ανευθυνότητας προς τη χώρα, είναι έκφραση τυχοδιωκτισμού και ολοκληρωτισμού. Όταν επί δεκαετίες παραβιάζονται οι κανόνες λειτουργίας της πολιτικής, η ιστορική πολιτική διαλεκτική στο επίπεδο της δημόσιας σφαίρας και στο εσωτερικό των κομμάτων, όταν συντηρείται και επιβάλλεται η κακιστοκρατία, τότε κάποια στιγμή οι πολίτες αντιλαμβάνονται τον εμπαιγμό και αντιδρούν δια της αποχής. Ή διακωμωδούν το προκατασκευασμένο πολιτικό σκηνικό, το θεατράκι με τα Λοιπά.

Το ποσοστό νομιμοποίησης και αντιπροσωπευτικότητας αυτού του αποτυχημένου και φθαρμένου πολιτικού τοπίου είναι ελάχιστο. Οι πολίτες το ακύρωσαν με τη στάση τους. Το μήνυμά τους είναι: δεν έχετε απαρτία. Το υγιές, το νέο, το παραγωγικό, το δημιουργικό εκφράσθηκε με αυτό τον τρόπο.

Η υπαρκτή ακόμη αλλά εκπνέουσα τάση συντήρησης των απολιθωμάτων των γραφειοκρατιών του μεταπολιτευτικού κύκλου εκφράζει τη συντήρηση μιας κάστας και τους υποψήφιους πελάτες της παρά δυναμικούς πολίτες που έχουν μια ενόραση της Ελλάδας. Είναι ό,τι πιο συντηρητικό έχει η χώρα, ειδικά σε ορισμένα από τα μεταπολιτευτικά κομματο-κρατικά μορφώματα.

Σε φυσιολογικές συνθήκες θα είχαμε εδώ και καιρό επανασύνθεση και ανανέωση του πολιτικού συστήματος. Αυτό όμως απετράπη αντιδημοκρατικά. Στις αρχές του νέου αιώνα η χώρα χρειάζεται νέους πολιτικούς πρωταγωνιστές που θα ανεβάσουν την πολιτική στο βάθρο της. Η επιβληθείσα κακιστοκρατία κακοποιεί την πολιτική. Η χώρα χρειάζεται ένα νέο μεγάλο δημοκρατικό κόμμα. Αυτή είναι η λύση για το 2009, εκατό χρόνια μετά το 1909.

Εξωθεσμικές και εξωελλαδικές δυνάμεις επαναπροτείνουν μετά μανίας, επαναφέροντας στη μνήμη μας κακές στιγμές της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας, το πλέον φθαρμένο, το πλέον παλιό, ως την λύση για την Ελλάδα του 21ου αιώνα. Το προπαγανδίζουν μάλιστα ως μονόδρομο. Δυστυχώς γι’ αυτούς, δεν εφαρμόζονται πάντοτε και παντού οι θελήσεις τους. Ο Λόγος τώρα ανήκει στους πολίτες. Είναι ισχυρότερη η θέληση των πολιτών, των Ελλήνων πολιτών, από τη δική τους. Οι πολίτες έδειξαν με πολλούς τρόπους στις εκλογές ότι επιστρέφουν.

Η χώρα δεν μπορεί να μπει σε περιπέτειες ανεύθυνων μορφωμάτων. Θέλουμε μια υγιή μετάβαση προς το νέο που θα αναζωογονήσει αντί να νεκροποιεί τη δημόσια ζωή. Θέλουμε το αυθεντικά νέο και όχι την επιστροφή του πολύ παλιού. Την επαναθεμελίωση της Αγοράς, της Εκκλησίας του Δήμου.

Γλυφάδα 8 Ιουνίου 2009

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ"

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ»
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΙΝΟΥΔΑΚΗΣ

Ε. Πώς βλέπετε την πολιτική στην Ελλάδα ;

Α. Εδώ και δύο δεκαετίες περίπου άνοιξε ένας κύκλος μη φυσιολογικών διεργασιών που οδήγησε στην επιβολή της κακιστοκρατίας στους πολιτικούς θεσμούς. Δε νομίζω ότι, ότι καλύτερο έχει η χώρα μας ως ποιότητα, ως πολιτική επάρκεια, ικανότητα αντιπροσωπεύεται από τους συμμετέχοντες στο λεγόμενο Ντιμπέιτ. Δε νομίζω ότι είναι αυτό το ποιοτικό πολιτικό προϊόν της μεταπολίτευσης. Η Ελλάδα στις αρχές του 21ου αιώνα θέλει μία ηγεσία των αρίστων και όχι των κάκιστων.

Ε. Πώς έγινε αυτό κατά τη γνώμη σας ;

Α. Η τηλεκρατία επέβαλε την κακιστοκρατία. Υπήρξε μία συμμαχία των ανεπαρκών της πολιτικής με την τηλεκρατία, τα λόμπυ. Οι μικροί, αδύνατοι, οι βουβοί πολιτικοί, συμμάχησαν με τα λόμπυ. Έτσι προέκυψε η μίζα, τα μιζοκόμματα. Όσοι δεν μπορούσαν να σταθούν λόγω ανεπάρκειας στον διάλογο στο εσωτερικό των κομμάτων, πήγαν στα λόμπυ, στη μίζα, στους εξωθεσμικούς και εξωελλαδικούς κύκλους.

Ε. Μα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. μιλούν για το νέο, το πράσινο κ.λ.π. για το νέο που αντιπροσωπεύει ο Παπανδρέου;

Α. Το πρότυπο που σας περιέγραψα αφορά κύρια τον χώρο αυτό, ειδικά στο ΠΑΣΟΚ επεβλήθη η κακιστοκρατία. Δε νομίζω ότι η σημερινή ειδικά διοίκηση είναι η ποιότητα αυτού του χώρου. Κανείς στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., στα συνέδρια, στις κεντρικές επιτροπές δεν έλεγε να ακούσουμε τι θα πει ο Γ.Α. Παπανδρέου. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είχε ταλέντα και επεβλήθηκαν δυστυχώς οι ατάλαντοι. Ειδικότερα για τον Γ.Α. Παπανδρέου η ιστορία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. λέει ότι είναι το πιο παλιό, το πρώτο παλιό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ο πρώτος υπεύθυνος της αποτυχίας ενός ιστορικού εγχειρήματος. Προσδοκούσαμε να κάνουμε την Ελλάδα πρώτη χώρα στην Ευρώπη. Οι υπεύθυνοι για το παρελθόν δεν μπορούν να εκφράσουν το μέλλον, το νέο, τις προσδοκίες του Ελληνισμού. Πάνε σπίτι τους. Διαφορετικά κάνουν κακό. Η ιστορία δεν παραχαράσσεται. Όποιος το κάνει κάνει κακό στη χώρα, στο Ελληνικό έθνος, στη δημοκρατική παράταξη. Εκφυλίζει τον Δημοκρατικό χώρο.

Ε. Βλέπω δε θα ψηφίσετε ΠΑ.ΣΟ.Κ.;

Α. Κοιτάξτε, το ΠΑΣΟΚ δεν ψηφίζει ΚΚΚΑΣΟΡ. Έτσι ονομάζω την αλλοιωμένη μετεξέλιξη του ΠΑΣΟΚ. Οργανώστε μία συζήτηση να σας εξηγήσω την ταυτότητα αυτού το μορφώματος που εκφράζουν αυτά τα αρχικά γράμματα των αντίστοιχων λέξεων. Ποτέ στην ιστορία των κομμάτων δεν είχαμε μία γενετική μετάλλαξη όπως αυτή του περάσματος από το ΠΑΣΟΚ στο ΚΚΚΑΣΟΡ. Αυτοί που έχουν μνήμη του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν σχέση με το ΚΚΚΑΣΟΡ. Όσο για το ΠΑΣΟΚ. Ξέρετε κανέναν πιο ΠΑΣΟΚ από εμένα ; το ΠΑΣΟΚ λοιπόν δεν ψηφίζει ΚΚΚΑΣΟΡ.

Ε. Μα πως θα κυβερνηθεί η χώρα ; Χρειάζεται μία εναλλαγή;

Α. Η χώρα χρειάζεται ένα αυθεντικό πολιτικό σύστημα όχι κάλπικο όπως λέει ο πατριώτης μου Αλεξανδρουπολίτης Γιάννης Ξανθούλης. Όχι γλάστρες. Όσο για τον δημοκρατικό χώρο, χρειάζεται ένα νέο μεγάλο δημοκρατικό κόμμα από έξυπνους, επαρκείς, ικανούς και έντιμους ανθρώπους και όχι την επιβολή μιας ανεπαρκούς κάστας. Την επιστροφή του δοκιμασμένου πολύ παλιού με τις νέες στρατολογήσεις του, η νέα πεινασμένη νομενκλατούρα. Δεν μπορούμε να χάσουμε άλλες δεκαετίες ούτε να επιτρέψουμε τον έλεγχό της χώρας. Η Ελλάδα θέλει ένα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ όχι το ΚΚΚΑΣΟΡ. Αρχές του 20ου αιώνα την απάντηση έδωσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Τον 21ο αιώνα η απάντηση είναι το νέο δημοκρατικό κόμμα.

Ε. Μια λέξη είναι η κακιστοκρατία. Τι άλλο χαρακτηρίζει την πολιτική σφαίρα ;

Α. Η λέξη σύγχυση, μια Ελλάδα της σύγχυσης. Γιατί οι ηγεσίες δεν έδωσαν χάρτες θεωρητικούς, πολιτικούς πρακτικούς χάρτες ώστε οι πολίτες να μπορούν να βαδίζουν υπεύθυνα, δημιουργικά μέσα στην ιστορία, την κοινωνία, την οικονομία διακρίνοντας το άμεσο και το μακροπρόθεσμο, το γενικό καλό, το κοινό αγαθό από το ιδιωτικό, το συντεχνιακό. Αυτό που προσπάθησα να κάνω εδώ και δεκαετίες ήταν να δώσω χάρτες. Προτείνοντας ένα σχέδιο. Τώρα εκφυλίζουν την λέξη σχέδιο και ορισμένα από αυτά που πρότεινα χρόνια πριν.

Ε. Ναι αλλά δεν είχατε κυβερνητικές ευθύνες και έχετε άλλοθι;

Α. Λάθος, είναι παραχαρακτική της πορείας μου η προσέγγισή σας. Να μην πω υβριστική. Έδωσα ένα άλλο παράδειγμα του πως μπορεί να κυβερνηθεί η Ελλάδα. Ανοίξτε μία συζήτηση να σας το ερμηνεύσω γιατί ακόμα οι Έλληνες δεν έμαθαν να κυβερνώνται ούτε να κυβερνούν. Αλλά μήπως σε κάποια ζητήματα κυβέρνησα ; π.χ. στο ζήτημα των αυτοκινητοδρόμων, της Εγνατίας οδού. Έπρεπε να γίνουν το ’90 όχι το 2015. Σε άλλη χώρα θα με τιμούσαν προχθές. Την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Σε αυτό που πάει να γίνει στο Φάληρο με τη βιβλιοθήκη. Ευτυχώς δεν τσιμεντοποιήθηκε όλο. Μόνος μου στο ΠΑΣΟΚ υπερασπιζόμουν το Φάληρο. Οι τότε προφήτες του τσιμέντου μεταμορφώθηκαν σε προφήτες του πράσινου. Είναι κωμικό το φαινόμενο. Στην σημασία της Κύμης, της Εύβοιας στο Ελληνικό σύστημα. Στο ζήτημα των λιμανιών. Στις πόλεις, τις περιφέρειες. Οι πολιτικοί που πρέπει να είναι και διανοούμενοι είναι οι νομοθέτες του μέλλοντος. Εγώ ήθελα να είμαι και του παρόντος αλλά με εμπόδιζαν. Δυστυχώς η χώρα στερείται Ελίτ.

Ε. Μία λέξη αισιοδοξίας;

Α. Είμαστε στο δρόμο ανάκτησης της φωνής μας σαν Έλληνες. Κατέρρευσαν όλα τα –ισμός και ανακτούμε τη φωνή μας την Ελληνική μας παιδεία που τυχαίνει να είναι μία οικουμενική παιδεία. Αυτό έρχεται και από έξω. Η Ευρώπη, η οικουμένη για να σταθεί στον σημερινό κόσμο επανασυνδέεται με την Ελληνική παιδεία. Μόνο εδώ συκοφαντήθηκε ο Ελληνισμός από τα γνωστά κόμματα - μη κόμματα την κακιστοκρατία και τους συνήθης ύποπτους μηχανισμούς. Το ΚΚΚΑΣΟΡ πρωτοστάτησε σε αυτό όπως και άλλοι ψευτοαριστεροί, ψευτοκαθηγητές γενικά το ψεύτο.
Μια λέξη αισιοδοξίας είναι η ανάκτηση της ελληνικής ευτοπίας. Ευτοπία και πολιτισμός ήταν ιστορικά η αφετηρίες της ευημερίας μας και της συμβολής μας στην οικουμένη στην ανθρωπότητα. Όταν κατακτούσαμε τον κόσμο με την ομορφιά.

Ε. Είναι αυτά που λέτε ζητήματα μιας δημόσιας συζήτησης ;

Α. Δυστυχώς όχι στο επίσημο επίπεδο. Είναι όμως στο πραγματικό. Στις μικρές τοπικές Αγορές όπως η συζήτηση των Χανίων. Γίνονται πολλές σε όλη την Ελλάδα των Πόλεων, των Τόπων, στην Διασπορά. Θέλουμε πρώτα ένα νέο μορφωτικό χάρτη και μετά έναν πολιτικό χάρτη. Προσωπικά κάνω πολλά. Από την Χίο και την Κω έως την Ήπειρο. Στην Χίο τους έμαθα ότι έχουν μια Αιγαική ακτή και μια Ιωνική. Την προστασία τους με όρους φιλοκαλίας όχι αφιλοκαλίας. Άρχισε μια νέα ιστορικού τύπου κίνηση της κοινωνίας του νησιού που τροφοδοτείται από νέες ιδέες, νέα αισθητική.

Ε. Δεν σας βλέπουμε όμως κεντρικά;

Α. Μα είναι γνωστό εγώ ήμουν εξορία την περίοδο της Δικτατορίας αλλά και της μεταπολίτευσης. Έχει ενδιαφέρον μια συζήτηση για αυτό. Δεν είναι προσωπική, μόνο προσωπική. Είναι μεγάλη η ανανδρία τους.

Ε. Γιατί επιλέξατε να μιλήσετε για το Ποντιακό ως Ευρωπαϊκό ζήτημα στα Χανιά και όχι άλλο θέμα;

Α. Γιατί το Ποντιακό βγάζει τους Έλληνες από το κλείσιμο, τον επαρχιωτισμό και διευρύνει τους γεωγραφικούς Πολιτισμικούς, Πολιτικούς, οικονομικούς και ανθρωπιστικούς ορίζοντες τους. Μία σοβαρή συζήτηση για την Ευρώπη, για την παγκοσμιοποίηση συναντά την Ποντιακή διάσταση. Από τον Βησσαρίωνα τον Τραπεζούντιο, την αξία της ανθρώπινης ζωής, την γούνα της Καστοριάς, τα ροδάκινα της Μακεδονίας, τον άξονα Αλεξανδρούπολης – Μπουργάς, το λάδι της Κρήτης. Αυτοί που φτιάξαμε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ξέραμε ότι ήμασταν από τους καλύτερους στον κόσμο στα ζητήματα της παγκοσμιοποίησης. Λίγοι κατάλαβαν βέβαια τι ήταν ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Ο Ανδρέας, ο Αντώνης ο Τρίτσης. Αυτοί ήξεραν ότι εγώ το επεξεργάσθηκα πολύ καλά. Αυτό συνεχίζω με τις πολιτικομορφωτικές – όχι κομματικές δραστηριότητες μου. Με τα βιβλία μου. Η γενιά μου δεν είχε δασκάλους. Θα πρότεινα στους νέους να μελετήσουν τα τρία τελευταία βιβλία μου. Θα ήμουν τυχερός αν τα είχα όταν ήμουν 16 ετών στην Αλεξανδρούπολη. Δυστυχώς και το Πανεπιστήμιο είναι πολύ πίσω στην χώρα. Η αναξιοκρατία υπερασπίζεται τον Δημόσιο χαρακτήρα του όταν έπρεπε να είναι η αξιοκρατία.

Ε. Η 19η Μαΐου καθιερώθηκε ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων. Τι θα γίνει από εδώ και πέρα;

Α. Η Ευρώπη έχει μία ημέρα μνήμης των θυμάτων του Ναζισμού. Θέλει την 19η ως ημέρα μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού. Εμείς είχαμε Κάνδανο – Βιάνο - Δίστομο αλλά είχαμε πριν Σάντα – Τρίπολη – Κερασούντα – Σμύρνη. Έχω πολλούς συνομιλητές στην Ευρώπη για αυτό. Στον νέο αιώνα οι Έλληνες θα αγαπούν τους λαούς και τους ανθρώπους όχι τον Κεμάλ όπως θέλουν να τους επιβάλουν και δια των βιβλίων. Το Ρ του ΚΚΚΑΣΟΡ είναι το όνομα Ρεπούση. Το βιβλίο της οποίας είναι έργο – παραγγελία του ΚΚΚΑΣΟΡ. Στο νέο αιώνα οι Έλληνες θα αγαπούν την Ελλάδα. Από την Ελλαδοφαγία, την Αθηνοφαγία θα περάσουμε στην αγάπη. Θα αγαπούν την Κρήτη. Η ασχήμια του οικιστικού τοπίου, η τοποφαγία δεν δείχνει αγάπη για την Κρήτη. Δεν νομίζω ότι οι προγονοί σας είναι υπερήφανοι για εσάς. Πώς ήσασταν στις αρχές του 20ου αιώνα και πως είστε σήμερα;

Μνημείο Γενοκτονίας των Ποντίων στη Σαντορίνη

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΥΡΟΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
Από συν/ξη σε Ρ/Σ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ

Θα έλεγε κανείς ότι η Ελλάδα δεκαετίες τώρα είναι εκτός Ευρωκοινοβουλίου. Οι παρουσίες των απεσταλμένων της εγχώριας νομενκλατούρας όχι μόνο δεν διακρίθηκαν αλλά πέρασαν απαρατήρητες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά φίλους Ευρωπαίους Ευρωβουλευτές να μου εκφράζουν την απορία τους για το φοβικό, επαρχιώτικο κλείσιμο, την αφωνία και απραξία τους ειδικά στα μεγάλα ζητήματα.

Σε μια περίοδο μάλιστα όπως η σημερινή που η ιστορία επιτρέπει και απαιτεί έναν Ελληνικό Πρωταγωνιστισμό, μια Ευρωπαϊκή οπτική διατυπωμένη από τους Έλληνες Ευρωβουλευτές.

Όταν στερούνται μιας βαθιάς παιδείας και πολιτικών ικανοτήτων είναι επόμενο να διαβιώνουν απαρατήρητοι στις Βρυξέλες και το Στρασβούργο. Τα εισοδήματα τους είναι μεγάλα, ο απολογισμός, η παραγωγικότητα τους πενιχρή.

Το όνομα τους δεν συνδέθηκε ούτε με αυτό που ονομάζω Νέο Ανατολικό Ζήτημα, πεδίο δράσης λαμπρό, ούτε τα πεπόνια του Έβρου, ούτε το γάλα Ελασσόνας, ούτε τα Μεσογειακά προϊόντα. Είναι μια επέκταση του ψευτοαθηναικού τιμαρίου στις Βρυξέλες ώστε να εξασφαλισθεί εισόδημα σε πολιτικούς υπαλλήλους κακής ποιότητας.

Παρακμιακά φαινόμενα τα οποία δεν μπορεί κανείς να νομιμοποιήσει συμμετέχοντας σε διαδικασίες εκφυλισμού της ψήφου. Αυτό κατανοούν, όσοι είναι πολίτες και όχι πλήθος και θα απέχουν από αυτό το παρακμιακό πεδίο στις επτά Ιουνίου.

ΟΣΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΣΕΒΑΛΑΝ ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΑΙ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ*

ΟΣΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΣΕΒΑΛΑΝ ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΑΙ
ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΗ ΙΟΥΝΙΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε μια παρόμοια πράξη προσβολής των νεκρών, της μνήμης και της αξιοπρέπειας ενός λαού όπως αυτή του προσκυνήματος στον ιδρυτή ενός οικοδομήματος, μιας ιδεολογίας του θανάτου τον Κεμάλ. Η βαρβαρότητα και ο εκφυλισμός τους είναι ιδιαίτερα αποκρουστικός όταν επιχειρούν να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους. Το κάνουν και ορισμένοι νέοι «πόντιοι» κλωστοί.

Αποκρουστικές και κωμικές εικόνες

Η στάση σας στις ευρωεκλογές μετρά το επίπεδο της αξιοπρέπειας, του αυτοσεβασμού, της αυτοεκτιμησή σας. Της επιστροφής σας στην ιστορία. Αυτή ήταν η φράση που χρησιμοποίησα στο ιστορικό συνέδριο του 1988 όταν πρότεινα την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης. Την επιστροφή ή την απόσυρσης σας από αυτήν. Την ύπαρξη σας μόνο ως κακοί χορευτές και αντικείμενα χλευασμού δια των ανέκδοτων.

ΟΣΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΣΕΒΑΛΑΝ ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΑΙ

Τι να κάνετε αυτήν την ημέρα που είναι κοντά χρονικά στον κύκλο της Μνήμης τον μήνα Μάιο. Να πάτε λουλούδια στους τάφους των δικών σας. ΣΑ’ ΤΑΦΕΙΑ όπως γίνεται την Κυριακή του Θωμά σύμφωνα με την παράδοση μας και στα τοπικά μνημεία. Εγώ θα πάω στο μνημείο του Χαϊδαρίου από όπου ξεκίνησα αυτόν τον αγώνα. Δεκαπέντε χρόνια μετά την αναγνώριση και την απόφαση (εγώ έγραψα την απόφαση) για την δημιουργία του Εθνικού Μνημείου της γενοκτονίας των Ποντίων, οι Πόντιοι στερούνται ενός Εθνικού Μνημείου. Το έχουν όλοι οι λαοί που υπέστησαν πολιτικές γενοκτόνου βίας.

Οφείλω όμως να σας εξηγήσω το πώς λειτούργησαν οι μηχανισμοί που στοχεύουν στην δολοφονία της μνήμης μας, στην ταπείνωση μας. Πρόκειται για τους νέους και παλιούς μηχανισμούς της εξάρτησης, της αφωνίας και αναξιοπρέπειας της χώρας, του Έθνους μας, όλων των Ελλήνων.

Έβαλαν μπροστά τον Γ.Α. Παπανδρέου, το πρωτοπαλίκαρο, τον εθελοντή αυτής της πολιτικής, αυτού του σχεδίου. Δεν νομίζω ότι ο Παππούς, ούτε ο Πατέρας θα είναι υπερήφανοι για τις πράξεις του. Αυτός λοιπόν σε μια παρά φύσιν για το Κίνημα που δημιουργήσαμε πολιτική άνοιξε τον δρόμο της αναξιοπρέπειας, του απανθρωπισμού με το προσκύνημα. Ήταν περισσότερο ζηλωτής από τον Σημίτη σε αυτά.

Τι σχέση με τον ανθρωπισμό και την ανθρώπινη κοινωνία έχουν αυτές οι βάρβαρες, απάνθρωπες πράξεις; Ακόμη και τα ζώα σέβονται τους νεκρούς τους. Έπρεπε όμως να ολοκληρώσει κατόπιν σχεδίου αυτόν τον δρόμο. Και το έκανε με μεγάλη επιτυχία. Χόρεψε στην Σμύρνη για να παραγγείλει μετά βιβλίο που θα έγραφε «Συνωστίζονταν στην Σμύρνη». Είναι ο εμπνευστής του βιβλίου της Ρεπούση.

Είχα μια εμπειρία με τον Ανδρέα Παπανδρέου για τα βιβλία. «Άλλο ο Κολοκοτρώνης και άλλο ο Δράμαλης» του είπα το 1988. Έτσι δεν προχώρησε στην συγγραφή φιλορατσιστικών βιβλίων για τα Ελληνόπουλα. Το έκανε ο υιός. Αυτός συνέχισε με θράσος τον δρόμο του ευτελισμού. Έβαλε σύμφωνα με τις έξωθεν υποδείξεις τις σταθερές, τον πήχη του ευτελισμού και της Εθνικής αναξιοπρέπειας στην Εσωτερική Πολιτική και ηθική σκηνή.

Ο Κ. Καραμανλής αρχικά δεν δέχθηκε να μπει σε αυτήν την τροχιά δεν ήταν Γαζή, Ταλιμπάν, εθελοντής της Κεμαλολαγνίας όπως ο άλλος. Κινήθηκαν όλοι οι μηχανισμοί της εξάρτησης, της αφωνίας, της δολοφονίας της μνήμης μας.

«Μα το έκανε ο Γιώργος θα του είπαν. Πρέπει να το κάνεις και εσύ». «Θα μας βγει από τα δεξιά». Μετά από κάποιες αντιστάσεις το έκανε. Από τότε όλα του έρχονται στραβά όπως τον προειδοποίησα δημοσίως.

Σε αυτούς τους ανήθικους και ανίκανους μηχανισμούς, τους μηχανισμούς και τα πρόσωπα της Εθνικής παρακμής, οφείλεται να απαντήσετε ως Έλληνες , όχι μόνον ως Πόντιοι.

Στο Ποντιακό ζήτημα κρίνεται η αξιοπρέπεια και η πορεία της χώρας.

ΟΣΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΣΕΒΑΛΑΝ ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΑΙ

Πάντοτε η Μνήμη νίκησε την Λήθη λέει η Εθνική μας παιδεία και παράδοση. Διαφορετικά δολοφονούμε τους Ανθρώπους, την Μουσική.

Σε αυτά τα ζητήματα τα άλλοθι είναι δηλωτικά του θανάτου των ζωντανών που είναι νεκροί.

ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
ο Βίλλυ Μπράντ στο γκέτο της Βαρσοβίας.

*Από την ομιλία του στην Επισκοπή Ημαθίας με θέμα: «ΤΟ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΩΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΖΗΤΗΜΑ – Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝΑ» Επισκοπή Ημαθίας 15 Μαΐου 2009

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ «ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ» ΣΤΗΝ ΜΗ ΕΛΛΑΔΑ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

Σε ερώτηση* για την παρατηρούμενη φλυαρία στο ζήτημα της Πράσινης ανάπτυξης στην χώρα και ειδικά του Γ. Α. Παπανδρέου είπε τα εξής:

Να σας μιλήσω με τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπίζει κανείς μια υποκριτική προπαγάνδα ολοκληρωτικού τύπου.

Το μόνο πράσινο ήταν η «Πράσινη Κοιλάδα». Ποια είναι η Πράσινη Κοιλάδα; Είναι ο πρώην προπονητής του Ολυμπιακού. Ο Βαλβέρδε. Αυτό σημαίνει το όνομα του.

Δεν το ήξεραν οι Κόκκινοι Ολυμπιακοί ότι είχαν πράσινο προπονητή. Όσο για τον αρχηγό του ΚΚΚΑΣΟΡ όπως ονομάζω την γενετική μετάλλαξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το μόνο πράσινο που προκύπτει από την διαδρομή του είναι το ζεϊμπέκικο στο πράσινο γκαζόν της Σμύρνης. Της τραγικής Σμύρνης.

Είναι μεγάλο το Θράσος και ο κυνισμός.

Τέλος υπάρχει ένα άλλο παρά φύσιν φαινόμενο με τον Τρεμόπουλο. Οικολόγοι λάτρεις και προωθητές μιας ιδεολογίας του θανάτου, του Κεμαλισμού.

Ο λαός μας λέει πράσινα άλογα, μάλλον πρέπει να προσθέσει μαύρα άλογα.


*Η ερώτηση έγινε κατά την ομιλία του στη Ειρηνούπολη Ημαθίας στην διάρκεια εκδήλωσης με θέμα:

«ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ»
(Πόλις – Ύπαιθρος – Έδαφος – Τόπος – Δίκτυα – Ιστορία – Γνώση – Αισθητική)

Η εκδήλωση οργανώθηκε από την ΤΕΔΚ Ν. Ημαθίας

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΙ «ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ» ΚΛΕΒΟΥΝ

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Το ζήτημα είναι να απαντήσουμε στο γιατί έχουμε μιζοκόμματα – μιζοπολιτικούς. Τι είναι αυτό που τους γεννά. Ώστε να καλλιεργηθεί μια νέα πολιτική παιδεία, μια δημόσια πολιτική εξυπνάδα, μια νέα δημόσια ηθική που να αποτρέπει την δημιουργία και την αναπαραγωγή τους. Η απουσία της σήμερα εγκλωβίζει το πλήθος πλέον, όχι τον λαό, ούτε τους πολίτες, το πλήθος και το καθιστά εύκολα χειραγωγούμενο. Έτσι το πλήθος βάζει τέλη, τελωνειακούς δασμούς, στους νυν ανήθικους αλλά την ίδια στιγμή εκτελωνίζει, επιτρέπει δηλαδή την επιστροφή στην πολιτική των πρώην ανήθικων, των πρώτων ανήθικών των πρώτων διδαξάντων την ανηθικότητα. Η δημοσιογραφική κοινωνιολογία τους έδωσε ένα άλλο όνομα επίσης.
Στο ζήτημα αυτό, ποιοι πολιτικοί κλέβουν, γιατί καταφεύγουν στην μίζα στις διαφόρων τύπων εξαρτήσεις και ανομίες, πώς δημιουργείτε το μιζοκόμμα ή μιζοχώρα απάντησα στο γνωστό κείμενο μου[1] με αφορμή την υπόθεση Κοσκωτά. Αποτέλεσε εισήγηση μου στη σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. τον Νοέμβριο του 1988 .όταν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και η χώρα κινήθηκε στην σφαίρα της τραγωδίας. Τώρα κινείται σε αυτήν της κωμωδίας, της φάρσας. Ορισμένες φορές η ιστορία επιστρέφει με αυτήν την μορφή και με τους ίδιους πρωταγωνιστές.
Προβλέποντας τις εξελίξεις αλλά και θέλοντας να εντοπίσω τις κύριες στιγμές θανάτου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το επανέκδωσα το 2004[2]. Η αφορμή ήταν η συμπλήρωση τριάντα χρόνων από τότε που το ιδρύσαμε. Τους προσκάλεσα σε ένα δημόσιο διάλογο. Αυτός όμως δεν υπάρχει στην χώρα και πολύ περισσότερο στο ΚΚΚΑΣΟΡ. Έτσι ονομάζω την σημερινή μετάλλαξη του πρώην ΠΑ.ΣΟ.Κ. στου οποίου συμμετείχα την βάπτίση. Ήμουν τότε 22 –23 ετών.
Αν υπήρχε ένα Μάαστριχ του διαλόγου δεν θα ήμασταν στην σφαίρα, στην ζώνη του διαλόγου, της Δημοκρατίας δηλαδή. Για να αποκαταστήσουμε συνθήκες Αγοράς, Λόγου και να απομακρυνθούμε από μια ατμόσφαιρα που παρ’ όλη την σύγχρονη, τηλεοπτική δηλαδή και με υψηλά ντεσιμπέλ κάλυψη, μας παραπέμπει σε άλλους υποανάπτυκτους αυταρχικούς πολιτισμούς, θα πρότεινα εκ νέου αυτό το κείμενο για μια δημόσια συζήτηση.
Είκοσι και πλέον χρόνια μετά η πολιτική παιδεία στην χώρα έχει στοιχεία βαθιάς γήρανσης παρά νεότητας. Γιατί τα επακολουθήσαντα «νέα», ντυμένα νέα ήταν, είναι στο εσωτερικό τους παλιά. Πολύ παλιά. Αυτή είναι η ουσία του ΚΚΚΑΣΟΡ ειδικά.
Μια καθυστερημένη – υποανάπτυκτη πολιτική παιδεία έχει μικρή κομμένη μνήμη και καμιά προέκταση προς το μέλλον. Έτσι επιτρέπει τα πιο παλιά και τα ανήθικα να ανακυκλώνονται και να παρουσιάζονται ως νέα. Αυτό όμως δεν μπορεί να διαμορφώσει μια πορεία της χώρας προς το μέλλον αλλά επαναλαμβάνει την στασιμότητα και το αδιέξοδο της. Πήλινα πόδια -είναι η λέξη που χρησιμοποίησα το 1985 - έχει η οικονομία δεκαετίες τώρα και δεν άλλαξε. Το ένα μέρος των υπευθύνων για την διατήρηση των πήλινων ποδιών καταγγέλλει το δημιούργημα του με πήλινες λέξεις. Με αυτόν τον τρόπο καταστρέφουν τις λέξεις, δολοφονούν το νόημα των λέξεων. Το αναφέρω ως παράδειγμα της αμνησίας και των παθολογιών της δημόσιας ζωής και της δημοκρατίας. Έγραψε για αυτά ο Τζώρτζ Όργουελ.
Μια νέα πολιτική παιδεία, οφείλουμε όμως να πούμε για να ανακτήσουν οι λέξεις το νόημα τους η ΠΟΛΙΤΙΚΗ είναι συνώνυμη της ΜΝΗΜΗΣ. Αυτό είναι ένα μάθημα των Παππούδων μας, των 55ων παππούδων μας προς εμάς και προς την ανθρωπότητα που διαρκώς επαληθεύεται. Οι μεταπολιτευτικοί όμως έλληνες κατάντησαν να έχουν κοντή μνήμη. Μαγεύονται και εξαπατώνται κάθε δεκαετία περίπου από τις σειρήνες και πέφτουν στα βράχια της προπολιτικής. Έχουμε διαρκείς προσαράξεις.
Η απαλλαγή της χώρας από αυτό το μεταπολιτευτικό βρώμικο ανακυκλούμενο κουβάρι με τον Κοσκωτά, τους προαγωγούς του ψευτοεκσυχρονισμού, τα επαναλαμβανόμενα ναυάγια του Αιγαίου, την πρασινομπλέ χρηματιστικόπολιτική, την SIEMENS και με κλωστές, τους υπαλλήλους, τους μετόχους, τους πελάτες, τους ενοικιαστές - δεν μπορώ να γράψω τους Πολιτικούς – προϋποθέτει την αποκατάσταση της πολιτικής ως ΑΓΟΡΑ ως ΛΟΓΟ, ως ΙΣΗΓΟΡΙΑ.
Η Αγορά μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα ποιοι πολιτικοί διαπλέκονται, συμβιβάζονται, γίνονται ενεργούμενα εξωελλαδικών κέντρων και να μας οδηγήσει σε μια άλλη σφαίρα δημόσιου πολιτισμού, υψηλής δημόσιας παιδείας, Εθνικής αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού. Η αγορά μπορεί να καταργήσει την μιζοπολιτική, να προτείνει δημόσιους χάρτες της πορείας μας προς το μέλλον.
Γιατί οι πεφωτισμένοι βουλευτές, όσοι υπάρχουν, δεν ανοίγουν αυτήν την συζήτηση; Γιατί δεν το κάνει ο πνευματικός κόσμος, τα πανεπιστήμια, τα κινήματα, η κοινωνία πολιτών, τα μέλη των κομμάτων μη κομμάτων; Η γκαλοποκρατία δεν είναι δημοκρατία. Δεν είναι λόγος, είναι σκοταδισμός. Απορώ γιατί η Αριστερά δεν ανοίγει αυτόν τον διάλογο. Δεν μιλώ για τους μεταμορφωμένους - καλυμμένους σταλινικούς που αποτελούν τις νέες στρατολογήσεις, την πήλινη Task Force του ΚΚΚΑΣΟΡ. Μιλώ για την άλλη Αριστερά. Το να μην ανοίγουν και αυτόν τον διάλογο επιβεβαιώνουν την άποψη μου ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε ούτε δεξιά, ούτε κέντρο, ούτε Αριστερά. Όπως στην έρημο. Μόνο στην έρημο δεν υπάρχουν αυτές οι οντότητες.
Απορώ γιατί ένας «παραγωγικός συνασπισμός», οι παραγωγικοί επιχειρηματίες συμβιώνουν με αυτό το βρώμικο κουβάρι. Έτσι όμως μεταβάλλονται οι ίδιοι σε κουρελιάρικο καπιταλισμό. Ενώ η ιστορία, η γεωγραφία όπως έλεγα από το 1985 δίνει μεγάλους ρόλους στο σύστημα Ελλάδα. «Δημιουργικοί - Μάστορες όλης της Ελλάδας και όλου του Κόσμου ενωθείτε»[3], είναι το σύνθημα σήμερα. Εδώ και καιρό είναι.
Ποια είναι η θέση μου. Οι αδύνατοι, οι ανεπαρκείς μορφωτικά και πολιτικά, οι αγράμματοι πολιτικοί κλέβουν. Αυτό περίπου έλεγε νομίζω ο Σωκράτης αιώνες πριν σε αυτήν την γη. Μεταβάλλονται σε μιζοπολιτικούς. Αλλιώς δεν μπορούν να επιβιώσουν στην ευγενή πολιτική άμιλλα, στην αγορά δηλαδή. Η κακιστοκρατία είναι συνώνυμη της κλεπτοκρατίας, της φαυλοκρατίας(τίτλος νεοεκδοθέντος βιβλίου – Κοροβίνης).
Στους θεσμούς εγκαταστάθηκε, επεβλήθηκε εδώ και καιρό, όχι με τα τανκ αυτή την φορά, η κακιστοκρατία. Στο όνομα του παρελθόντος και του μέλλοντος της χώρας πρέπει να απαλλαγούμε.
Δεν νομίζω ότι αυτή είναι η Ελληνική ποιότητα σήμερα. Δεν νομίζω ότι αυτή είναι η αληθινή Ελλάδα. Ίσως αυτό αρχίζει να διακρίνει, μέσα από την σύγχρονη φυλακή του, αυτός ο φυλακισμένος λαός, τον Απρίλιο του 2009. Δεκαετίες μετά την νύκτα του Απρίλη του 1967.


Σημειώσεις

[1] Ορισμένες διαστάσεις του φαινομένου Κοσκωτά στο Μιχάλης Χαραλαμπίδης ΠΑ.ΣΟ.Κ. 1974 – 1998. Ιδέες – Αρχές και Γραφειοκρατία. Εκδόσεις «Γόρδιος».

[2] Μιχάλης Χαραλαμπίδης, Δύο Διακηρύξεις και μία Κατάθεση. Εκδόσεις «Στράβων» Αθήνα.

[3] Μιχάλης Χαραλαμπίδης, Ελληνική Ποιότητα και Ανάπτυξη η Νέα Συμμαχία. Εκδόσεις «Στράβων» Αθήνα.

Διάλεξη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στις Βρυξέλλες με θέμα "Η επικαιρότητα του Βησσαρίωνα"

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Σύλλογος Ποντίων Βρυξελλών «Καμίαν Κεν Άργως »
και
Η ΒΕΛΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
σας καλούν
τη Δευτέρα 4 Μαΐου 2009, στις 7 μ.μ.,
στην αίθουσα AUDITORIUM (στο υπόγειο) του Ινστιτούτου Marie Haps
(rue d’ Arlon 5, 1050 Βρυξέλλες)
στη διάλεξη του
κ. Μιχάλη Χαραλαμπίδη,
κοινωνιολόγου και συγγραφέα
με θέμα:

Η επικαιρότητα του Βησσαρίωνα

Θα ακολουθήσει μικρή δεξίωση
Είσοδος ελεύθερη


INVITATION

L’ASSOCIATION des grecs de pontos «KAMIAN KEN ARGOS»
et
LA SOCIETE BELGE DES ETUDES NEOHELLENIQUES
vous invitent
le lundi 4 mai 2009, à 19h00,
à la salle AUDITORIUM (au sous-sol) de l’Institut Marie Haps
(rue d’ Arlon 5, 1050 Bruxelles)
à la conférence de
M. Michalis Charalambidis,
sociologue et écrivain
sur le thème:

L’actualité de Bessarione

La conférence sera suivie d’une petite réception
Entrée libre

Australian Senator apologized for doubting Armenian Genocide

13.04.2009 19:16 GMT+04:00 /PanARMENIAN.Net/

Senator Alan Ferguson has apologized for calling the Armenian and Pontian-Greek Genocides "debatable." In a speech made to the Federal Parliament's upper house two weeks ago, Senator Ferguson brought into question the historical truth of the Armenian and Greek Genocides by stating they "cannot be accurately depicted" today.

The Armenian National Committee of Australia (ANC Australia) and leaders of the Greek and Assyrian communities immediately presented objective academic material regarding the Armenian Genocide and demanded that Senator Ferguson apologize for casting doubt over the accuracy of these crimes against humanity, which have been condemned by the International Association of Genocide Scholars.

Senator Ferguson subsequently reviewed his position and in his letter of apology, stated that he was "deeply sorry" as his speech was never intended to cause "distress".

It continued: "I accept the findings of the International League for the Rights and Liberation of Peoples in relation to the atrocities that were committed against the Armenians, Assyrians and Pontian Greeks..."

ANC Australia President, Varant Meguerditchian said the community accepts Senator Ferguson's apology and looks forward to establishing a strong working relationship with him.

"We accept the Senator's remorse as genuine and believe that the Senator now realizes the great impact this crime against humanity has played in the lives of so many descendants of the Armenian and Pontian-Greek Genocides who now consider Australia their home.," said Mr. Meguerditchian, ANC Australia reports.

ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟ ΔΙΩΞΗ

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Η περίπτωση των φωτογραφιών της συνάντησης του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου με τον Πρόεδρο των Η.Π.Α. κ. Ομπάμα επαναφέρει στην μνήμη μας πράξεις κυνισμού και ολοκληρωτισμού που συνέβησαν στο παρελθόν. Οι φωτογραφίες στην Μικρά Ασία, την Κωνσταντινούπολη, την Ιωνία, την Μερζιφούντα (Αμερικανικό Κολέγιο Ανατόλια τώρα στην Θεσσαλονίκη), την Τραπεζούντα, την Μεσοποταμία ήταν και είναι υπό δίωξη με διώκτες τις Η.Π.Α. Αναφέρθηκα στην ιστορία των φωτογραφιών στην περιοχή που επιστρέφει σήμερα σε ομιλία μου στα Γιαννιτσά στην ημερίδα με τίτλο «Από το Κεμαλικό στο Φιλάνθρωπο Κράτος» τον Σεπτέμβριο του 2008.

Προς το παρόν θα ήθελα να επαναδημοσιοποιήσω ένα απόσπασμα της ομιλίας μου με μια πρόσθεση. Η νέα Διοίκηση των Η.Π.Α. οφείλει να είναι προσεκτική, διαβασμένη όχι αδιάβαστη. Στην Πόλη, στην Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Μεσοποταμία. Γιατί θα βρεθεί εκ νέου πολύ εκτεθειμένη, πολύ – πολύ ένοχη. Αυτό δεν ταιριάζει στις αυτοκρατορίες.

Αναφέρθηκα σε αυτά στην επιστολή μου προς τον Αμερικανό Πρέσβη στην Αθήνα μετά τον αναχρονιστικό, φιλοκεμαλικό, φιλορατσιστικό δηλαδή ζήλο των Η.Π.Α. που εκφράσθηκε με την ακύρωση της visas που μου παραχώρησαν.

Πιστεύω να κατανοούν ότι οι αυτόχθονες λαοί της περιοχής και η ίδια η περιοχή δεν βρίσκονται στο 1915, στην 19η Μαΐου του 1919, δεν βρίσκονται στο 1922. Ούτε βέβαια στο 1944-49, ούτε το 1967, ούτε το 1974. Ούτε τέλος στο 1999, στην γραμμή Μη – Αθήνα, Ναϊρόμπι Κένυα – Ίμραλι την πρώην Καλόλυμνο που την έκαναν Κακόλυμνο.

Επαναφέρω λοιπόν τον πρόλογο των Γιαννιτσών. Η πολιτική η σοβαρή πολιτική ήταν πάντα πρόλογος. Αυτό μπορεί να μην είναι κατανοητό στις περιφερειακές δορυφορικές ηγεσίες και κράτη όπως συμβαίνει εδώ, δεν επιτρέπεται όμως για τις μητροπολιτικές ηγεσίες. Εκτός του ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι διαρκώς δορυφόρος – πελάτης ή να επιστρέψει στην παλιά δορυφορικότητα. Δεν το επιτρέπει η ιστορία της που συμβαίνει να καλύπτει και το θεμελιώδες μέρος της ιστορίας της ανθρωπότητας. Είπα λοιπόν στην Μακεδονία την 20η Σεπτεμβρίου του 2008:

«Είναι γνωστό ότι εκτός από το έγκλημα των γενοκτονιών υπήρξε ένα εξίσου βάρβαρο έγκλημα. Αυτό της σιωπής. Έκαναν και κάνουν τα πάντα να σκεπάσουν τα εγκλήματα να δολοφονήσουν την μνήμη των λαών μας. Αυτή η δολοφονία της μνήμης μας άρχισε με μία αντιδημοκρατική, ολοκληρωτικού τύπου, απάνθρωπη πράξη. Την αρπαγή των φωτογραφικών φιλμ που παρουσιάζουν το έγκλημα που έγινε στην Σμύρνη από τον Κεμάλ. Υπάρχουν στοιχεία για αυτό στο Αμερικανικό Πεντάγωνο ειδικά στο Ναυτικό. Υπάρχουν στοιχεία στο Υπουργείο Γεωργίας της Πολιτείας της Πενσυλβανίας. Οι εκπρόσωποι της διασποράς στις Η.Π.Α. οφείλουν να αναδείξουν αυτό το αίτημα ως δικαίωμα στην μνήμη μας στο Κονγκρέσσο και την Γερουσία. Όπως έχουν εικόνες από το έγκλημα της 11ης Σεπτεμβρίου έτσι και εμείς έχουμε δικαίωμα στις φωτογραφίες του εγκλήματος της Σμύρνης. Οι φωτογραφίες αυτές υπάρχουν.

Όταν οι επίσημες Η.Π.Α. συνεχίζουν να ταυτίζονται με τον Κεμαλισμό τότε απονομοιμοποιούνται στην συνείδηση των απογόνων αυτών που γέννησαν την Δημοκρατία στην Ελλάδα και την Ιωνία στην οποία αρέσκονται να αναφέρονται. Απονομοιμοποιούνται ως δύναμη υπεράσπισης της Δημοκρατίας.

Νομίζω ότι οι Ελληνοαμερικανοί θα πρέπει να ζητήσουν την εξέταση από την αρμόδια επιτροπή των προοριζόμενων για την Αθήνα, την Άγκύρα, το Εριβάν Αμερικανών Πρεσβευτών. Η εξέταση θα αφορά τα βιβλία δύο μεγάλων Διπλωματών, Ανθρωπιστών του Μοργκεντάου και του Χόρτον που αναφέρονται στις πρώτες γενοκτονίες του 20ου αιώνα. Θα μου επιτρέψετε μια πρόσθεση. Τους προσεχείς μήνες θα παρουσιασθεί σε πολλές πόλεις των Η.Π.Α. το βιβλίο μου THE PONTIAN QUESTION IN THE UNITED NATIONS.
Λυπάμαι γιατί αυτοί, Αλλοδαποί και εγχώριοι που εμπόδισαν την είσοδο μου στις Η.Π.Α. δεν μπορούν να το αποτρέψουν. Δυστυχώς για αυτούς η Αμερική είναι πληθυντική δεν είναι όλοι οπαδοί της σκέψης του Κεμάλ».

Γλυφάδα 8 Απριλίου 2009

ΤΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΟ ΚΚΚΑΣΟΡ

(ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ μιλώντας σε Ρ.Σ)

Υπάρχουν πολλοί σοβαροί λόγοι για τους οποίους η χώρα δεν πρέπει να επιστρέψει στο παλιό καθεστώς ειδικά στην σημερινή εκδοχή του. Όπως έχω αναφέρει εδώ και καιρό είναι η χειρότερη εκδοχή αυτού του μεταλλαγμένου μορφώματος. Ένας από αυτούς αφορά τον διάλογο. Η επιστροφή στο κράτος αυτών των μηχανισμών θα καταργήσει τους μικρούς έστω χώρους σοβαρού διαλόγου, δημοκρατίας που υπάρχουν σε τοπικό, περιφερειακό επίπεδο.

Ως γνωστόν τα τελευταία χρόνια αναπτύσσω έναν διάλογο για την τοπική, περιφερειακή ανάπτυξη για τοπικά αναπτυξιακά σχέδια με τοπικούς θεσμούς. Αυτός ο διάλογος θα καταργηθεί. Φοβίζοντας, διαπλέκοντας τους εκπροσώπους των τοπικών θεσμών. Ήδη σήμερα υπονομεύεται από τους επίσημους μηχανισμούς της νέας διοίκησης. Από τους πλέον οργανικά συνδεδεμένους με τον Γ.Α. Παπανδρέου.

Ενώ υπονομεύουν κατά ολοκληρωτικό τρόπο την συζήτηση, ταυτόχρονα όπως έχω καταγγείλει κλέβουν τις λέξεις, τις ιδέες, τις προτάσεις που διατυπώνω. Έχουν ένα μηχανισμό κλοπής. Όλα αυτά είναι συμπεριφορές ολοκληρωτισμού. Αναμενόμενο για εμένα που γνωρίζω αυτούς τους ανθρώπους.

Με ρωτάτε επίσης αν θα ψηφίσω ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Η ιστορία λέει ότι δεν υπήρξε κανείς ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσο εγώ. Όχι βέβαια στην μεταλλαγμένη σημερινή εκδοχή του. Αυτό είναι κοινή συνείδηση των ανθρώπων που έχουν μνήμη αυτού του χώρου. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. λοιπόν αλλά και ο κόσμος της μνήμης του ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν μπορεί να ψηφίσει αυτό που δεν είναι ΠΑ.ΣΟ.Κ. Αυτό που βρίσκεται στον αντίποδα των ιδανικών που μας ενέπνευσαν για να το δημιουργήσουμε. Δεν μπορεί να ψηφίσει, να νομιμοποιήσει αυτούς που είναι οι κυρίως υπεύθυνοι, οι πρωτοπόροι του εκφυλισμού ενός ιστορικού εγχειρήματος.

Εξ’ άλλου τους κάλεσα να αλλάξουν όνομα. Δεν το έκαναν και τους έδωσα ένα όνομα που τους δίνει η ιστορία, οι πράξεις τους. Αυτούς τους μηχανισμούς, αυτό το μόρφωμα, το ονόμασα ως γνωστόν ΚΚΚΑΣΟΡ. ΤΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ. λοιπόν δεν ψηφίζει ΚΚΚΑΣΟΡ. Για πολλούς λόγους για την ιστορία αλλά κύρια για το μέλλον της Ελλάδας.

Για το μέλλον θα επανέλθουμε κάποια άλλη στιγμή.

ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΜΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟΥ MADE IN GREECE - Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΕΝΤΡΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ ΟΧΙ ΚΕΜΑΛΟΛΑΓΝΙΑΣ

(αποσπάσματα της ομιλίας του Μιχάλη Χαραλαμπίδη
με θέμα: Τριλογία μιας άλλης Ανάπτυξης *
που διοργάνωσε η Τ.Ε.Δ.Κ. Ν. ΧΙΟΥ)

Το σύστημα Ελλάδα κυριαρχείται σε όλες του τις εκφράσεις από μια παιδεία, συνήθεια της κατανομής, του «δώσε και μένα», της κρατικής υποτροφίας και όχι μια παιδεία της παραγωγής, του παράγω στην Ελλάδα, του κατασκευάζεται στην Ελλάδα, του made in Greece. Απουσιάζει αυτή η λέξη από το δημόσιο λεξιλόγιο.

Ακόμη και η κοινωνική σύγκρουση που κύρια επικεντρώνεται στον Αθηναϊκό πόλο αφορά την διαπραγμάτευση μιας δημοσιουπαλληλίας με το κράτος παρά την παραγωγή και την ανάπτυξη. Την διαπερνά μια συντεχνιακή αντίληψη παρά αυτή του γενικού καλού. Έχουμε συγκρούσεις για την κατανομή όταν τα παραγωγικά θεμέλια της χώρας εξαφανίζονται. Τα ασημένια σερβίτσια της οικογένειας είναι πολύ σπάνια. Παραδείγματος χάριν γίνεται ένας καυγάς για δύο τυφλά προβληματικά λιμάνια Θεσσαλονίκης, Πειραιά όταν η χώρα μπορούσε να έχει δέκα σύγχρονα διεθνή λιμάνια. Να είναι κέντρο του παγκόσμιου συστήματος μεταφορών λέω στο ένα βιβλίο της «Τριλογίας για την Ανάπτυξη».

Ακόμη και τα χρυσά της οικογένειας τα έκαναν μπακιρένια. Όταν είχαμε ανάγκη μιας παραγωγικής παιδείας αναδιαρθρώσεων εδώ είπαν στους νέους ότι είναι πολύ in να είσαι τζογαδόρος στο χρηματιστήριο. Τώρα είναι αργά για τους εργαζόμενους στο Λαναρά. Είμαστε το πρώτο θύμα της χρηματιστηριακής βόμβας, το πρώτο παγκόσμιο εργαστήριο. Τώρα ήρθε το τσουνάμι. «Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα» λέει η λαϊκή σοφία. Αλλά δεν διακρίνεται σοφία τόσο στον λαό όσο και στους άρχοντες, τους αρχηγούς.

Χωρίς μια παραγωγική παιδεία, μια παραγωγική ατμόσφαιρα Εθνικά και τοπικά δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη ή μεταανάπτυξη. Στόχος των βιβλίων μου είναι η μετάβαση σε μια παιδεία της παραγωγής και μια παιδεία της δημιουργίας. Σήμερα το σύνθημα είναι: Δημιουργικοί, Μάστορες όλης της Ελλάδας ενωθείτε.

Στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης απαιτείται επιπλέον μια παιδεία της τοπικής ανάπτυξης, του τοπικού σχεδίου. Θα έπρεπε η Κυβέρνηση με αφορμή την κρίση να χρηματοδοτήσει τοπικά αναπτυξιακά σχέδια. Εκτός των άλλων είναι άμεσης απόδοσης. Η εποχή μας αναδεικνύει το αίτημα όχι μόνον ενός νέου σύγχρονου καταστατικού των εργαζόμενων αλλά κύρια ενός καταστατικού του εδάφους, του τόπου. Η απάντηση στην παγκοσμιοποίηση είναι η επιστροφή των τόπων. Εδώ και χρόνια υποστηρίζω ότι έχουμε επιστροφή των εδαφών, των τόπων σε αντίθεση με τους εγχώριους παπαγάλους επαρχιώτες. Έχουμε ανάκτηση της Ελληνικής ΕΥΤΟΠΙΑΣ τους έλεγα στο τότε ΠΑ.ΣΟ.Κ. από το 1985. Αλλά…

Φιλοδοξούσα να καταστήσουμε την Ελλάδα όχι μόνο πολιτικό αλλά και ακαδημαϊκό παγκόσμιο κέντρο αυτών των θεωρητικών επεξεργασιών. Μου το απαγόρευσε η κομματοκρατία και η τηλεκρατία. Το αποτέλεσμα είναι ότι τώρα όλο το σύστημα Ελλάδα θέλει επιμόρφωση. Από την Βουλή, τους καθηγητές έως τους μαθητές. Το άλλο κενό το κάλυψαν οι πέτρες, οι φωτιές, όχι ο Λόγος. Υπάρχει και μια καριερίστικη κάστα που αντί για παραγωγή ιδεών επιδίδεται σε κανιβαλισμό των ιδεών μου. Ακόμη και σήμερα. Με αυτό τον τρόπο δεν μπορεί να υπάρξει παραγωγή, κυοφορία ιδεών, γέννηση δράσεων σε μια χώρα αλλά δεν μπορεί να υπάρξει επίσης Δημοκρατία. Προειδοποίησα για αυτό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρόεδρο της Βουλής.

Έτσι θεωρώ μεγάλης αξίας την σημερινή ΑΓΟΡΑ της ΧΙΟΥ. Την συνομιλία μου με ένα σημαντικό μέρος του συστήματος – ΧΙΟΣ που οργανώθηκε από την ΤΕΔΚ. Μπορεί να εξελιχθεί σε ένα εργαστήριο – ναυπηγείο της ανάπτυξης. Στις σημερινές προβληματικές πολιτικομματικές συνθήκες το πεδίο της παραγωγικής και θεσμικής επαναθεμελίωσης είναι το τοπικό και το περιφερειακό. Με αφετηρία το περιφερειακό μπορούμε να ανορθώσουμε την Ελλάδα. Η ΧΙΟΣ όμως αποτελεί μια πρόκληση για μια αρμονική σχέση, δημιουργική σχέση του τοπικού με το παγκόσμιο. Προϋπόθεση για αυτό είναι η ανάκτηση της φυσιογνωμίας, της ταυτότητας της Χίου και όχι η αλλοίωση της. Αν συνεχίσετε το τοποφαγικό πρότυπο την τσιμεντοποίηση όλης της ανατολικής Ιωνικής ακτής, αν φιλοδοξείτε να γίνεται κλώνος της μη Αθήνας, της Λούτσας, των Σεπολίων τότε θα εισπράξετε την τιμωρία των διαδικασιών της παγκοσμιοποίησης. Η αλλοίωση του περιβάλλοντος, του DNA σας, η πρώην Χίος είναι ο δρόμος για την υποβάθμιση, την ασχήμια. Η άσχημη Χίος θα είναι φτωχή, η όμορφη Χίος πλούσια.

Η Φιλοκαλία είναι συνώνυμη της ευτυχίας, της δημιουργικότητας. Αυτό λέει η παράδοση σας, η ιστορία σας. Υπάρχει όμως ιστορική μνήμη της Χίου; Πολύ περισσότερο υπάρχει παραγωγική μνήμη; Ποια είναι η σχέση του Ωκεανικού, του Πλανητικού η ναυτιλία δηλαδή της Χίου με το τοπικό; οι συνταξιούχοι καπετάνιοι; τα σπίτια των συνταξιούχων; Όταν η Χίος μπορεί να είναι παγκόσμιο κέντρο γνώσης και δημιουργίας για την ναυτιλία. Αυτό ήσασταν κάποτε. Για αυτό ήρθε από εδώ ο Χριστόφορος. Θα με ενδιέφερε για αυτά μια συζήτηση όλου του συστήματος ΧΙΟΣ. Μιλώ στο ένα βιβλίο μου.

Ένα δεύτερο παράδειγμα που αφορά την ταυτότητα της Χίου και το παγκόσμιο είναι η Ιωνική διάσταση της. Η διάσταση της Ιωνίας δεν είναι μόνο τοπική, περιφερειακή, είναι οικουμενική. Εδώ την περιόρισαν στον Ιωνικό και τον Πανιώνιο. Εδώ η Ιωνία δεν υπάρχει ούτε ως τοπικό ούτε ως παγκόσμιο. Δεν νομίζω ότι αυτό τιμά την χώρα, τις ηγεσίες της αλλά κύρια εσάς τους Χιώτες. Έχετε μια ακρωτηριασμένη ταυτότητα όταν η Χίος αποτελούσε μέρος του Πανιώνιου. Έχετε στην Χίο ένα διεθνές φεστιβάλ Ιωνικής Φιλοσοφίας ή συμμετοχή σας στην παγκοσμιοποίηση είναι ο φθηνός τουρισμός και η λαθρομετανάστευση; Προτείνετε το στον Υπουργό Παιδείας για να φύγουμε και από την μπανάλοποίηση του χρόνιου πλέον διαλόγου για την παιδεία . Ο διάλογος απαιτεί τον Λόγο. Αυτό απουσιάζει και έχουμε επανάληψη του παλιού, των τετριμμένων. Εδώ και χρόνια πρότεινα η περιφέρεια Αιγαίου να ονομασθεί Αιγαίου Ιωνίας. Δεν βρέθηκε ακόμη ένας Ίωνας να υπερασπισθεί την ιστορία του, την ιστορία του τόπου του, την Ιωνία. Τι παρακμή! Η Ιωνική διάσταση θα σας κάνει πλούσιους και υπερήφανους.

Ένα τρίτο παράδειγμα: Ο κόσμος σήμερα αναζητά την Πόλη, την Αγορά, μια νέα Αθήνα, μια νέα Φλωρεντία. Έναν νέο ανθρωπισμό. Την ανάδειξη μιας υπέρτατης αξίας αυτής του σεβασμού της αξίας της ανθρώπινης ζωής. Γιατί η Χίος δεν είναι διεθνές ανθρωπιστικό κέντρο όταν η ιστορία, η τραγική της ιστορία της δίνει τον ρόλο της φιλανθρωπίας. Γιατί επόμενα δεν έχει ένα διεθνές Μουσείο αλλά και Άλσος της Ζωής. Νομίζω ότι οι υπεύθυνοι του Λούβρου θα παραχωρούσαν για δύο και πλέον χρόνια τον πίνακα του Ντελακρουά σε αυτό το Μουσείο.
Γιατί η ηθική Ελλάδα, η Ελλάδα ως ηθική δύναμη όπως την ονόμασα, την σχεδίασα δεν έχει στην Χίο μια «Διεθνή Σχολή για τα ανθρώπινα Δικαιώματα και την Γενοκτονία». Το πρότεινα το 1992 σε ομιλία μου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήταν και ο Ανδρέας Παπανδρέου στην συνδιάσκεψη. Μετά λίγα χρόνια είχαμε τις ανατριχιαστικές εικόνες ζεϊμπέκικων στο γκαζόν, το πράσινο γκαζόν, στην Σμύρνη. Τι φρίκη. Τι ντροπή. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει κέντρο ενός νέου ανθρωπισμού. Την έκαναν κέντρο Κεμαλολαγνίας. Η Χίος από την ιστορία της είναι μια ανθρωπιστική ψηφίδα.

Στο τέλος της εισαγωγής του ενός βιβλίου μου λέω ότι ήθελα να χαρίσω μια πυξίδα στους Έλληνες. Πρέπει να προσθέσω. Τι πιο φυσιολογικό να χαρίζεις μια πυξίδα στους Χιώτες, τις γυναίκες της Χίου, τις νέες γενιές της, στην ΧΙΟ.

Χίος 4 Απριλίου 2009


*Τα τρία βιβλία του Συγγραφέα:

• «Ελληνική Ποιότητα και Ανάπτυξη η νέα Συμμαχία»
• «Πόλεων και Τόπου Παιδεία»
• «Αγροφιλία Αγροτική Αναγέννηση Νέα Αγροτικότητα»

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΩΦΕΛΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΔΙΟΧΕΤΕΥΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΟΝΤΙΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ (μιλώντας στο Βερολίνο)

Η ερώτηση σας μου δίνει την ευκαιρία να πω ορισμένα πράγματα τα οποία οφείλω να πω ώστε να υπάρξουν στον Ποντιακό χώρο ορισμένες ηθικές και πολιτικές σταθερές. Αυτές στις περιπτώσεις όπως η δική μας είναι απαραβίαστες. Είναι προϋποθέσεις για την προώθηση και επιτυχία του αγώνα μας.

Όσον αφορά την οικονομική συμβολή του Κράτους, των Κυβερνήσεων στον αγώνα μας. Συμβαίνει να γνωρίζω όλες τις αποφασιστικές στιγμές που συνέβαλαν στην ανάδειξη και προώθηση της υπόθεσης μας. Δεν προκύπτει πουθενά μια Κυβερνητική συμβολή. Αντίθετα είχαμε πόλεμο. Μου έκαναν χυδαίο πόλεμο.

Υπήρξε μια ροή, μεγάλη ροή χρημάτων προς συλλόγους, ομοσπονδίες, ιδρύματα, συνέδρια, σεμινάρια, εταιρείες, και πρόσωπα. Αυτή όμως αποσκοπούσε στην δημιουργία και τροφοδότηση πελατειακών μηχανισμών ψηφοθηρίας αλλά και ελέγχου, αλλοίωσης, αλλοτρίωσης και διαφθοράς των Ποντίων. Έτσι εξηγείται η απουσία αντιδράσεων στην υπονόμευση που υπέστη η υπόθεση μας από το πράσινο καθεστώς. Κανείς «εκπρόσωπος» όπως λέει και ο Σαββόπουλος δεν διαμαρτυρύθηκε.

Η Ποντιακή νεολαία, ένας νέος έντιμος, σοβαρός, ερευνητής επιστήμονας μπορεί να μελετήσει σε επίπεδο Πανεπιστημιακό τους μηχανισμούς εξανδραποδισμού των Ποντίων την περίοδο του πράσινου καθεστώτος και να τις συγκρίνει με άλλες σκοτεινές περιόδους της ιστορίας μας.

Παρατηρώ τελευταία ότι η Ν.Δ. έλκεται από αυτό το πρότυπο. Δεν νομίζω όμως ότι τιμά την χώρα που θέλει να λέγεται Ελλάδα μια πολιτική εξανδραποδισμού των Ποντίων και πελατειακής σπατάλης του δημοσίου χρήματος. Γίνονται σε διάφορους μαχαλάδες ανά την επικράτεια πράγματα τα οποία είναι ανώφελα, άχρηστα, αλλοτριωτικά της υπόθεση μας. Δεν γίνονται χρήσιμα πράγματα, αυτά που πρέπει να γίνουν. Πρόκειται για μια ηθική εκτός από την πολιτική κατάπτωση.

Θα πρότεινα ένα επίπεδο πολιτισμού. Την συγκρότηση μιας Επιτροπής της Βουλής η οποία θα κρίνει την ωφελιμότητα, την χρησιμότητα των διοχετευόμενων δημοσίων χρημάτων προς τους Ποντίους.

Εκτός από τους Βουλευτές θα πρέπει να συμμετέχουν και πρόσωπα αποδεδειγμένου υψηλού ήθους όπως ο Χριστόφορος Χριστοφορίδης, ο ταμίας της μη κερδοσκοπικής εταιρείας που δημιουργήσαμε για την προώθηση του σχεδίου της νέας πόλης της ΡΩΜΑΝΙΑΣ. Της πλέον ευγενούς υπόθεσης των τελευταίων δεκαετιών. Οφείλω να το πω εκτός των άλλων, γιατί οι μηχανισμοί του πράσινου κράτους – παρακράτους επιβεβαίωσαν αυτό που λέει ο λαός μας. «Φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης».

Αν η Ν.Δ. διανύσει τον ανήθικο πράσινο δρόμο χειρότερα για αυτούς. Έχουμε ήδη τις όψεις του ιδίου νομίσματος. Αντικατέστησαν την ΠΟΠΣ Τανιμανίδη κ.λ.π. με την ΠΟΕ Παρχαρίδη + πράσινο παρακράτος.

Όσον αφορά τους Πόντιους χορηγούς, ευεργέτες. Δεν παρατηρείται μια σοβαρή ανταποκρινόμενη στην ιστορία ηθική και πολιτική στάση. Απουσιάζει η συνείδηση, η ευθύνη, η ικανότητα. Υπάρχουν μάλιστα συμπεριφορές που δεν είναι άξιες σχολιασμού.

Είναι γνωστό ότι συνέβαλα στην προώθηση της υπόθεσης και άλλων λαών που υπέστησαν πολιτικές βίας. Δεν θα κάνω συγκρίσεις. Θα έλεγα όμως προς τους Ποντίους να ξεκινήσουν να βάζουν ένα ευρώ τον μήνα για την ιερή υπόθεση τους. Η οικονομική αυτονομία είναι το θεμέλιο της αξιοπρεπούς παρουσίας τους στον νέο αιώνα.

Επειδή παρατηρώ μεγάλη υποκρισία και απόπειρες ιστορικών παραχαράξεων οφείλω να πω το εξής. Δυστυχώς εκτός από την διανοητική, επιστημονική και πολιτική προσπάθεια μου για την γέννηση και οικοδόμηση αυτής της ιστορικής υπόθεσης η ιστορία λέει επίσης ότι το νέο Ποντιακό Ζήτημα είχε έναν μεγάλο ευεργέτη την οικογένεια μου, τους Γονείς μου. Τα άλλα όπως προανέφερα δεν αξίζουν σχολιασμό. Αυτή είναι η αλήθεια την καταθέτω γιατί είναι γνωστή η αλλεργία, η εχθρότητα μου προς το ψέμα, την ανηθικότητα, την υποκρισία, την καπηλεία. Αλλά και γιατί η Ελλάδα έχει ανάγκη αξιών και όχι αντί - αξιών.

Ποίος η ποίοι τούς πίεσαν για το θέμα της παρέλασης φέτος;

Γράφει η Σεβαστή Μπούρα- Μπούτου

Ο λόγος σήμερα η Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης και ο Ποντιακός Ελληνισμός. Ύστερα από ένα μεγάλο διάστημα συζητήσεων που σίγουρα ξεπέρασαν διάστημα ενός μηνός, η Ομοσπονδία είχε κάνει ευρύτερα γνωστό στον Ελληνισμό, ότι το επικρατέστερο θέμα τής εθνικής παρέλασης στην 5η Λεωφόρο ήταν η Ποντιακή Γενοκτονία. Μάλιστα, ο πρόεδρος τής ομοσπονδίας είχε μεταβεί πριν ένα μήνα στην ετήσια χοροεσπερίδα τών Ποντίων, και έσφιξε τα χέρια με τους αξιωματούχους, δίνοντας κατά κάποιο τρόπο υποσχέσεις και βγάζοντας και τις ανάλογες φωτογραφίες.

Όμως, πριν δυο εβδομάδες στην πανομογενιακή, κάτι είχε αλλάξει. Ετέθη θέμα από τον πρόεδρο κο Καλαμαρά, ότι το θέμα δεν μπορούσε να είναι η Γενοκτονία, γιατί ένα Αμερικανικό Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης που θα πρόβαλε την παρέλαση, δεν συμφωνούσε. Και από εδώ αρχίζει το μεγάλο φιάσκο. Μόλις τελείωσε η πανομογενιακή, τα γεράκια η τα λιοντάρια τής ομοσπονδίας συνεδρίασαν, όπως έπρεπε να πράξουν, και απεφάσισαν ότι το θέμα της παρέλασης δεν θα είναι η Γενοκτονία τών Ποντίων.

Φυσικά το αντιλαμβανόμεθα, ότι θέλει μεγάλες ωμοπλάτες για να σηκώσεις ένα τόσο βαρύ και ασήκωτο εθνικό πρόβλημα, όπως είναι η Γενοκτονία τών Ποντίων, και αφού κάποιοι έχουν μάθει μόνο στα εύκολα, απεφάσισαν να γίνουν αλλοιώς τα πράγματα. Όμως το μεγάλο ερώτημα που έχει παραμείνει ανοικτό σε συζητήσεις ομογενών, και αναζητά απάντηση είναι, το τι τούς ενοχλούσε να περάσει το θέμα Γενοκτονία. Ακόμη, γιατί οι εκλεγμένοι ηγέτες τών Ποντίων αποσιωπούν και δέν αναλαμβάνουν τίς ευθύνες τους, για το «άδεισμα» που υπέστησαν από τούς τοποτηρητές τής τάξης του Ελληνισμού στην Νέα Υόρκη που τον θέλουν σε καλούπια;

Μάλιστα στην τελευταία πανομογενειακή, σε ερώτηση τού Ηλία Τσεκερίδη, ο οποίος όπως είπε απουσίαζε από την Αμερική, και ήθελε να μάθει για ποιόν λόγο δεν εψηφίσθη η Γενοκτονία σαν θέμα της παρέλασης, ένας γνωστός παράγων της Ποντιακής κοινότητας, ούτε λίγο ούτε πολύ έκοψε την συνέχεια τής συζήτησης, λέγοντας: «Είσθε εκτός θέματος.»

Μάλιστα κύριοι. Είμαστε εκτός θέματος, όταν ζητάμε εξηγήσεις για θέματα καυτά που ενδιαφέρουν όλο τον Ελληνισμό. Μερικοί που το παίζουν ηγέτες, χωρίς πραγματικά να είναι, μάς έχουν θάψει όλα τα εθνικά θέματα. Επανερχόμενοι στο θέμα τής Γενοκτονίας, μήπως είναι καιρός να μπούν τα πράγματα στη θέση τους από άλλους ‘Ελληνες εκτός Ποντίων;

Μήπως οι Πόντιοι έχουν υποστεί ανεπανόρθωτες βλάβες μέσα από το γνωστό διχασμό τους, και έτσι οι άλλοι που νοιάζονται μόνο για την δική τους αντζέντα βρίσκουν ευκαιρίες να ξεφεύγουν από πολύ σοβαρά θέματα, όπως είναι η ανάγκη να καταστεί γνωστή και να αναγνωρισθεί από όλη τη παγκόσμια κοινότητα η Γενοκτονία τών Ποντίων;

Μήπως είναι καιρός να αντιληφθούν οι Πόντιοι, ότι το Ποντιακό ζήτημα δέν είναι μόνο δική τους υπόθεση αλλά όλου τού Ελληνισμού; Μήπως πάλι αυτός ο διχασμός τών Ποντίων και η συρρίκνωση τών σωματείων των σε τύπους χαρτοπαικτικής λέσχης και καφενείου έχει αλλάξει τούς στόχους τους; Μήπως το ότι δεν έχουν παρουσιάσει ούτε ένα θεατρικό, αλλά ούτε και ένα ντοκιμαντέρ για την Ποντιακή Γενοκτονία είναι μέρος τής εκ των έσω ταραχής που ξέρουν να διαφυλάττουν επιμελώς από εμάς τούς άλλους τούς μη Ποντίους; Τα κόκκαλα τού Ξένου Ξενίτα και τού Θ. Κανονίδη σίγουρα θα τρίζουν από τον θάνατο που υπέστη το Ποντιακό θέατρο και ο Ποντιακός πολιτισμός στην Νέα Υόρκη.

Το πρώτο όμως άρμα που θα παρελάσει φέτος θα είναι τών Ποντίων. Προσέξτε καλά υμέτεροι τραντέλληνες. Έξεβεν δράκον Γιάννες. Κρούω και τσακώνεσθε και παίε με τι θα γίνει από εδώ και εμπρός; Ελπίζω να πράξετε κάτι άξιο τών προγόνων σας και να μας παρουσιάσετε στην παρέλαση τών Ελλήνων τής Νέας Υόρκης συνθήματα αντάξια των παθών σας που είναι και πάθη δικά μας, όσο κι αν δεν το πιστεύετε.

Και εσείς πανάξια τέκνα τού Ελληνισμού τής Νέας Υόρκης που διοικείτε τον μεγαλύτερο οργανισμό, μη ξεχνάτε, ότι δεν είσθε απαρατήρητοι. Κρινόσαστε από τίς πράξεις σας. Οι αδυναμίες σας έχουν γίνει γνωστές στον παγκόσμιο ελληνισμό. Μήπως πρέπει να πάρουν το μπαπόρ κάποιοι από εσάς γιατί τα μυαλά σας κουνίεντε; Η απόκτηση τιμών δεν έχει καμμία αξία κατά τον Αριστοτέλη, αλλά ο τίμιος χαρακτήρας και το αξιόπιστον τού λόγου που κάποιοι απο εσάς δεν έχετε μάθει να κρατάτε και να τιμάτε.

BESSARIONE

Durante la sua conferenza tenuta il 10.03.09 al Universita di Siena (Studi classici e Bizantini)
Tema: La questione Pontiaca oggi

UN PROGRAMMA DI STUDI EUROPEO CHE AVRA IL NOME DI BESSARIONE
PIAZZA DI S. APOSTOLI – BESSARIONE NEL CENTRO DI ROMA

L’ alargamento del Europa nel Sud – Est e nella Asia Minore mette la questione della identita Europea in relazione al Bizanzio – La Rωmania. L’ impero di Costantinopoli si chiamava Rωmania (il nome Bizanzio e una creazione del 18o secolo).
Negli anni ’80 prevedendo queste nuove sintesi e nuove osmosi ho chiamato la nuova citta che si doveva costruire nella Tracia, nel Nord della Grecia, RΩMANIA. Il politecnico di Milano si e interessato di questo progetto.
L’ allargamento mette la questione delle fonti, delle fondamenta della civilta Europea. Del sottofondo Ellenico – Bizantino del Rinascimento Italiano e Europeo. Delle idée umaniste ma anche dei protagonisti dei Padri Umanisti del Europa che hanno fecondato e formato l’ idea del Europa, la sua identita.
Bessarione di Trebizonte e uno dei primi e grandi padri del Europa. E’ lui che ha alimentato le procedure che hanno partorito Erasmo.
Il primo e minimo atto nel quale deve procedere l’ Europa attuale per riconquistare, completare la sua identita culturale e formare un programma Europeo di Studi che avra il suo nome. Il nome del maestro analogo, simile al programma Erasmo che ha il nome del allievo.
Negli molteplici obiettivi di questo programma si provedera la concessione di Borse di Studio per la coltivazione e sviluppo della lingua Pontiaca agli giovani studenti della regione del Ponto nella citta di Trebizonte. La citta natale di Bessarione nella qualle ha dedicato il suo scritto Elogio – “Engomion a Trebizonte”.
E noto che la lingua Pontiaca parlata dagli islamizati pontiani nel Ponto oggi e’ la lingua piu vicina al Greco antico parlata oggi. Questa lingua deve essere proteta invece di essere assassinata dalle istituzioni politicomilitari e religiose islamiche del Ancara.
Rappresenta una delle tessere storiche Europee piu brilanti dell’ Europa che stiamo costruendo.
Il ruolo della citta storica di Trebizonte nel nuovo secolo deve essere la coltivazione della cultura e no un guidato – progettato laboratorio di violenza che produce killer come quello di Andrea Santoro tre anni fa e del giornalista Armeno dopo.
Il paese il quale la storia obliga di contribuire al ritorno di questo grande Greco e Europeo Umanista nel odierno processo di creazione Europea e’ l’ Italia. L’ Italia deve molto a Bessarione. La Grecia pure gli deve molto ma non lo sa.
La prima prassi di questo riconoscimento sarebbe la nominazione della piazza S. Apostoli al centro di Roma Piazza S. Apostoli – Bessarione. Molti schemi grafici della piazza contemporanei di Bessarione e in seguito la nominano con il termine antico Hellenico PLATEA. Una parola che ha la sua continuita nella lingua Pontiaca secoli dopo. Andiamo nella PLATEA dicono ancora oggi I Pontiaci che vivono in Trebizonte. La citta della FILOKALIA (amore per la bellezza) come la descriveva Bessarione.

Για το Βησσαρίωνα - Μιλώντας στη Σιένα

Κατά την διάλεξή του στο Πανεπιστήμιο της Σιένας – Ιταλία τμήμα Κλασικών και Βυζαντινών σπουδών με θέμα: Το Ποντιακό Ζήτημα Σήμερα

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ
ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΘΕΙ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝΟΣ Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ

Η διεύρυνση της Ευρώπης στα Νότιο Ανατολικά, στην Μικρά Ασία θέτει το ζήτημα της Ευρωπαϊκής ταυτότητας σε σχέση με το Βυζάντιο, την Ρωμανία. Από την δεκαετία του 80’ προβλέποντας τις νέες συνθέσεις και νέες οσμώσεις, ονόμασα την νέα Πόλη ΡΩΜΑΝΙΑ. Θέτει το ζήτημα των θεμελίων, των πηγών του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, του Ελληνικού - Βυζαντινού υπόβαθρου της Ιταλικής και Ευρωπαϊκής Αναγέννησης. Των ανθρωπιστικών ιδεών και των πρωταγωνιστών που κυοφόρησαν και διαμόρφωσαν την ιδέα της Ευρώπης, την ταυτότητα της, των Πατέρων της.

Ο Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος είναι ένας από τους μεγάλους και πρώτους πατέρες της Ευρώπης. Είναι αυτός που τροφοδότησε τις διαδικασίες που γέννησαν τον Έρασμο, τις Ακαδημίες, τις Βιβλιοθήκες, το μεγάλο κίνημα του Ουμανισμού, το δίκτυο των Ανθρωπιστών που είχε αυτόν ως δημιουργό. Το πρώτο και ελάχιστο που οφείλει να κάνει η σημερινή Ευρώπη για να ανακτήσει, να ολοκληρώσει την ακρωτηριασμένη πολιτισμική – μορφωτική ταυτότητα της είναι ένα Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Σπουδών που θα έχει το όνομα του Βησσαρίωνος, του Δάσκαλου, ανάλογο του Έρασμου, του μαθητή.

Στους πολλούς στόχους αυτού του προγράμματος θα προβλέπεται η παροχή ειδικών υποτροφιών για την γνώση και καλλιέργεια της Ποντιακής γλώσσας στους νέους και νέες Ποντίους της περιφέρειας του Πόντου, της Τραπεζούντας. Της γενέτειρας Πόλις του Βησσαρίωνος στην οποία αφιέρωσε το γνωστό «Εγκώμιο». Ως γνωστόν η ομιλούμενη από τους Εξισλαμισμένους Ποντίους γλώσσα είναι η πλησιέστερη προς την Αρχαία Ελληνική ομιλούμενη σήμερα γλώσσα. Η γλώσσα αυτή πρέπει να προστατευθεί αντί να δολοφονείται από τους Πολιτικούς, Στρατιωτικούς και Θρησκευτικούς Θεσμούς της Άγκυρας. Αποτελεί μια από τις πλέον λαμπερές ιστορικές Ευρωπαϊκές ψηφίδες της Ευρώπης που οικοδομούμε.

Η χώρα την οποία υποχρεώνει η ιστορία να συμβάλει στην επιστροφή αυτού του μεγάλου Έλληνα και Ευρωπαίου ανθρωπιστή στο σύγχρονο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι είναι η Ιταλία. Η Ιταλία οφείλει πολλά στον Βησσαρίωνα. Η Ελλάδα επίσης του οφείλει πολλά αλλά δεν το ξέρει. Η πρώτη πράξη θα ήταν η ονομασία της Πλατείας των Αγίων Αποστόλων στο κέντρο της Ρώμης σε πλατεία Αγίων Αποστόλων – Βησσαρίωνος. Πολλά σχεδιαγράμματα της πλατείας σύγχρονα του Βησσαρίωνα και μεταγενέστερα την αποκαλούν με την Αρχαιοελληνική λέξη PLATEA που έχει την συνέχεια της στα Ποντιακά αιώνες μετά. Πάμε Σην ΠΛΑΤΕΑΝ λένε ακόμη σήμερα οι Πόντιοι στην Τραπεζούντα.
Την Πόλη της Φιλοκαλίας όπως την περιγράφει ο Βησσαρίων.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΑΙΘΟΥΣΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΥ ΙΑΝΟΣ 6 Μαρτίου 12:30, ΟΔΟΣ ΣΤΑΔΙΟΥ ΑΘΗΝΑ

Ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη κατά την παρουσίαση του βιβλίου του GUY BURGEL « Η Επιστροφή της Πόλης». Εκδόσεις Παπαζήση.

Η Χούντα έφυγε ο Κορυδαλλός έμεινε: Απομάκρυνση - αποδιάρθρωση της πέμπτης φάλαγγας του Κορυδαλλού

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Δεν νομίζω ότι κανείς παρατηρώντας τους πολιτικούς αρχηγούς, το πολιτικό προσωπικό της χώρας, έχει την εικόνα κυβερνητών, ανθρώπων δηλαδή που ξέρουν να κυβερνούν.
Το κομματικό σύστημα της μεταπολίτευσης, ανεξαρτήτως της συμμετοχής ή όχι ενός κόμματος στην κυβέρνηση αποδείχθηκε σε πολλούς, τους περισσότερους τομείς, ότι δεν ξέρει να κυβερνά. Προϊόν της ανικανότητας, της ανεπάρκειας τους, της αδιαφορίας τους είναι η σημερινή χώρα. «Αυτή είναι η Ελλάδα», αναφώνησαν ως να επρόκειτο για παρατηρητές, τουρίστες στη χώρα και όχι υπεύθυνους κυβερνήτες, χρόνιους υπουργούς.
Αυτό όμως είναι το δικό τους επίπεδο, ο πήχης τους, το μπόι τους, όχι αυτό της Ελλάδας και των δυνατοτήτων της.
Ο Κορυδαλλός αποτέλεσε μια δομική παθολογία του συστήματος Ελλάδα, του συστήματος Αθήνα μετά την μεταπολίτευση. Η χούντα έφυγε ενώ ο Κορυδαλλός έμεινε.
Οι απλοί πολίτες πόσο μάλλον οι υπεύθυνοι κυβερνήτες οφείλουν να κατανοούν ότι ο Κορυδαλλός αποτελεί μια πέμπτη φάλαγγα με πολλές διακλαδώσεις εις βάρος της χώρας.
Αντί λοιπόν τις υποκριτικές φλύαρες κραυγές ειδικά αυτών που ολιγώρησαν χρόνια και έκαναν την Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι, έσπειραν ανασφάλεια, μπορούμε να έχουμε ένα άλλο επίπεδο Εθνικής, Δημόσιας Ευθύνης και Σοβαρότητας.
Μια άμεση, ΑΥΡΙΟ, ΟΧΙ ΜΕΘΑΥΡΙΟ απόφαση όλων των μερών του Κοινοβουλίου για την απομάκρυνση των φυλακών από την Αττική. Διμερείς συμφωνίες με άλλες χώρες για τους έγκλειστους στις Ελληνικές φυλακές υπηκόους τους και μεταφορά τους στις δικές τους φυλακές.
Η συνέχεια της χρόνιας απροθυμίας να αντιμετωπισθεί ριζικά, να αποδιοργανωθεί αυτή η παθογόνος δομή, θα αυξάνει τα ερωτηματικά για την συντήρηση και προστασία αυτής της πέμπτης φάλαγγας που ενεργοποιείται κατά καιρούς εις βάρος της χώρας. Σε καμία Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα δεν παρατηρείται παρόμοιο φαινόμενο.
Είναι μια ευκαιρία για το πολιτικό προσωπικό να αποδείξει ότι έχει αίσθηση ορισμένων βασικών εννοιών αλλά και ευθύνης. Αρκετά με την ανευθυνότητα τους.

Γλυφάδα 24 Φεβρουαρίου 2009

Το νέο όνομα να είναι ΚΚΚΑΣΟΡ - Όχι ΠΑ.ΣΟ.Κ. πλέον

Μιλώντας στην Κέρκυρα, το Φεβρουάριο του 2009

Δεν νομίζω ότι στην Ευρώπη συναντιέται παρόμοιο φαινόμενο υψηλού εκφυλισμού κα γενετικής μετάλλαξης ενός πολιτικού κόμματος όπως στην περίπτωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Το φαινόμενο αποτελεί ενδιαφέρουσα πρόκληση για τα Πανεπιστήμια. Για μια επιστημονική αναλυτική προσέγγιση του είναι πολύ χρήσιμο το γνωστό κείμενο μου του 1998. Σήμερα βέβαια είμαστε πέραν της μετάλλαξης, οι παθολογίες βρίσκονται στο ανώτατο στάδιο, αλλά η μελέτη μου του 1998 παραμένει ότι καλύτερο υπήρξε επιστημονικά.
Από την αρχικά ευγενική προσδοκία μας, ορισμένων τουλάχιστον, με την ίδρυση του έμειναν μόνον οι πρώην ΠΑ.ΣΟ.Κ. το αληθινό ΠΑ.ΣΟ.Κ. δηλαδή. Είναι ότι καλύτερο ως ηθικό και πολιτικό κεφάλαιο έχει τοπικά και περιφερειακά η χώρα. Αυτός ο κόσμος είναι μακριά από την σημερινή αλλοτριωμένη δομή γιατί έχει μνήμη, κομματική μνήμη. Πολιτικό κόμμα σημαίνει πολιτική μνήμη.
Το ερώτημα είναι αν αυτή η αλλοτριωφόρος δομή, η νέα διοίκηση, οι κατά καιρούς στρατολογήσεις της μπορούν να ιδιοποιούνται το όνομα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Τα ιδανικά, τις αξίες, τους συμβολισμούς, τις ταυτότητες, τις λέξεις που ενέπνευσαν την δημιουργία του. Η ιστορία και η πολιτική λέει ότι δεν μπορούν.
Η ταυτότητα το όνομα ενός προσώπου, μιας πολιτικής ομάδας, μιας κάστας καθορίζεται από τις πράξεις του. Οι πράξεις τους, τούς δίνουν άλλο όνομα.
Ως γνωστόν εδώ και καιρό τους κάλεσα να αλλάξουν όνομα. Η πράξη τους θα συνέβαλε στην καθαρότητα του πολιτικού τοπίου. Τώρα το αν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς την καπηλεία και χειραγώγηση ενός ηθικού και διανοητικού κεφαλαίου με το οποίο είναι ξένοι, είναι άλλο ζήτημα. Η σημαία Παναμά όμως ως κομματική σημαία αυξάνει τον δείκτη της σύγχυσης των Ελλήνων και κρατά την χώρα στάσιμη, παγιδευμένη, ναρκοθετημένη.
Νομίζω ότι η ταυτότητα αυτών των ανθρώπων της αλλοτριωφόρου δομής μπορεί να εκφρασθεί με τα αρχικά ΚΚΚΑΣΟΡ.
Σε ένα δημόσιο διάλογο μπορούν να εξηγηθούν και ερμηνευθούν τα αρχικά του νέου τους τίτλου. Γνωρίζουν ότι είμαι άνθρωπος του διαλόγου. Όπως εγώ ότι αυτοί δεν μπορούν να σταθούν στον δημόσιο δημοκρατικό διάλογο. Δεν είναι φίλοι της Δημοκρατίας. Σε αυτό εξάλλου οφείλονται οι παθολογίες που προκάλεσαν και προκαλούν στην χώρα.
Είναι διακριτό ότι στο νέο όνομα το Όμικρον αναφέρεται στον Οτσαλάν, στο έγκλημα του Φεβρουαρίου του 1999, που στο επίπεδο της ταυτότητας μετέβαλε τον δημοκράτη, τον διεθνιστή, τον ανθρωπιστή σε διεθνή χαφιέ. Συμπληρώθηκαν ήδη τα δέκα χρόνια της νέας ταυτότητας.
Υπάρχει μια άλλη σημειολογία που συνδέεται με την Κέρκυρα. Το 1973 δραπετεύοντας από εδώ στην Ιταλία - ήμουν 22 ετών - έβλεπα τους αγώνες μου ως υλικό, προσφορά για την οικοδόμηση ενός πολύ ευγενούς ιστορικού προιόντος και όχι του ΚΚΚΑΣΟΡ. Ούτε βέβαια σκέφθηκα ποτέ ότι θα χρειάζονταν τα ερμηνευτικά σχήματα, τα βιβλία του Τζώρζ Όργουελ για να αναλύσεις σήμερα αυτό το άχρηστο για την Ελλάδα και την ιστορία μόρφωμα, το ΚΚΚΑΣΟΡ. Έναν φορέα ατομικής και συλλογικής αλλοτρίωσης παρά απελευθέρωσης.
Εδώ και καιρό μίλησα για την ανάγκη ενός Νέου Μεγάλου Δημοκρατικού Κόμματος. Άλλο όμως Δημοκρατικό κόμμα και άλλο ΚΚΚΑΣΟΡ. Τα αποτυχημένα, ένοχα κατάλοιπα του πρόσφατου παρελθόντος δεν αποτελούν εφόδια για τον νέο αιώνα. Σε καμία Ευρωπαϊκή χώρα δεν θα τα συντηρούσαν.

Υπάρχουν κόμματα που χαιρετούν με το "Χάιλ Κεμάλ" όπως "Χάιλ Χίλτερ"

Μιλώντας στην Θεσσαλονίκη με θέμα: Από την Γυναικοκτονία στο σεβασμό της Ανθρώπινης ζωής, σε εκδήλωση που οργάνωσε η Μ.Κ.Ο. (μη κυβερνητική οργάνωση) Μνήμη Ποντίων Γυναικών.

Στα κομματικά και προσωπικά βιογραφικά της «πολιτικής» είναι διατυπωμένες διαρκείς πράξεις λατρείας προς μια ιδεολογία του θανάτου τον Κεμαλισμό.

Αυτή η αρρώστια η Κεμαλική ευλογιά έχει προσβάλει πολλά κόμματα και πρόσωπα. Περισσότερο από όλα τον Συνασπισμό και την τερατώδη μετάλλαξη του λεγόμενου ακόμη ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Ειδικά η σημερινή αμινιστρέισον, ο σημερινός αρχηγός του, ο Γ.Α. Παπανδρέου, είναι προσωπικά υπεύθυνος για την συγγραφή του φασιστικού, ρατσιστικού βιβλίου με την κυνική φράση συνωστίζονταν στην Σμύρνη. Αυτή είναι πρακτικά η πολιτική τους για την παιδεία των Ελλήνων και των ανθρωπίνων υπάρξεων γενικότερα.

Οι συγγραφείς του βιβλίου ήταν ο Γ.Α. Παπανδρέου και ο Τζέμ. Ο προκάτοχος του Μπαικάλ, του δικηγόρου της «Εργκενεκόν». Η κ. Γιανάκου ήταν η ζυγαριά του Κ. Καραμανλή, η τελική πλασιέ.

Για αυτό το φαινόμενο της Νέας Εθνικοφροσύνης ως δουλικής Αμερικανοσύνης και φιλίας με την Εργκενεκόν μίλησα την δεκαετία του 80. Τους προσκάλεσα σε ένα διάλογο αλλά αυτά τα πρόσωπα, αυτοί οι μηχανισμοί δεν έχουν σχέση με τον διάλογο, με την δημοκρατία. Ήταν Αμερικανοτουρκική απαίτηση, το μάθημα της ιστορίας και όχι μόνο, στο Ελληνικό Εκπαιδευτικό σύστημα να μην καθορίζεται από το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας.

Το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας να είναι κεμαλικό.

Το αποπειράθηκαν το 1988, απέτυχαν και επανήλθαν με νεοεθνικόφρονα φανατικά στελέχη και επεξεργασμένο ύπουλο σχέδιο.

Το φαινόμενο αυτό της Κεμαλολαγνίας είναι ισχυρό στην Ελλάδα όταν μάλιστα ο Κεμαλισμός καταρρέει στον τόπο των εγκλημάτων του.

Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί το κάνουν; Ο πρώτος λόγος είναι η χρόνια γεωπολιτική εξάρτηση, οι επιμέρους πολιτικές εξαρτήσεις και ο δεύτερος η βλακεία του πολιτικού και πανεπιστημιακού προσωπικού. Πολλές φορές αυτά είναι όψεις του ιδίου νομίσματος.

Είναι γνωστό ότι όλες οι επιστημονικές αναλύσεις, οι έρευνες εντοπίζουν στην βλακεία το υπόστρωμα του φασισμού και των ολοκληρωτικών ιδεολογιών. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να είμαστε ανεκτικοί μαζί τους. Να τους απαλλάξουμε δηλαδή λόγω βλακείας. «Τα κάνει επειδή δεν καταλαβαίνει», «Αριστερός είναι αλλά δεν καταλαβαίνει». Αυτά συμβαίνουν σε υποανάπτυκτες χώρες. Στις πολιτισμένες, ανεπτυγμένες πολιτικά κοινωνίες, στην Ελληνική παιδεία, η ανοχή είναι συνενοχή.

Πως πρέπει να αντιμετωπίζονται λοιπόν αυτές οι φιλοκεμαλικές δυνάμεις όταν μάλιστα αποφεύγουν, εμποδίζουν τον διάλογο λόγω της προστασίας που απολαμβάνουν από τους προστάτες τους. Θα πρέπει να αντιμετωπίζονται όπως οι φιλοναζιστές, οι Νεοναζί που στη Ελλάδα για ιστορικούς λόγους είναι ελάχιστοι. Πολλές φορές μάλιστα ο εξορκισμός τους γίνεται για να καλυφθεί ο Φιλοκεμαλισμός, οι Κεμαλιστές που είναι πολλοί και κατέχουν κεντρικές δομές της δημόσιας ζωής, κόμματα, τύπος, τηλεόραση, υπουργεία, γυναικείες οργανώσεις.

Αυτός όμως ο κόσμος χωρίς αξίες, αξιοπρέπεια, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με μεγάλη περιφρόνηση, ειδικά από τις γυναίκες όλων των λαών που γνώρισαν την βία του Κεμαλισμού. Όπως οι γυναίκες της Πλατείας του Μαΐου στο Μπουένος Αύρες, οι μάνες των Αγνοουμένων, αντιμετώπιζαν τους φασίστες της Αργεντινής.Λόγω όμως μιας πολύ ζωντανής ακόμη στις Ποντιακές οικογένειες Αριστοφάνειας παράδοσης θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με τά ιδιαίτερης πνευματικότητας και εξυπνάδας, ιδιαίτερου σαρκασμού, ποντιακά ανέκδοτα. Όχι τα ρατσιστικά ανέκδοτα εις βάρος των Ποντίων, της πλέον μαρτυρικής ομάδας του Ελληνισμού, αλλά αυτά της Αριστοφάνειας παράδοσης μας.

Αυτή η Κεμαλολαγνία που επεβλήθη αντιδημοκρατικά με πολλούς τρόπους μετά το 1995 και υποστηρίχθηκε από αυτοαποκαλούμενους προοδευτικούς, αριστερούς, σοσιαλιστές κ.λπ. όλο αυτό το καρριερίστικο, το ψευτό, το γκρίζο, το σκοτεινό πρέπει να πάρει την απάντηση του. Μια ηθική απάντηση, μια απάντηση ατομικού και συλλογικού αυτοσεβασμού.

Υπερασπίζοντας την μνήμη των χιλιάδων γυναικών και παιδιών που γνώρισαν την γενοκτόνα βία του Κεμάλ. Είναι τόση η παρακμή τους που στην Ελλάδα του νέου αιώνα, το 2009 έχει κόμματα – κόμματα τρόπος του λέγειν – που ουσιαστικά χαιρετούν με το Γιασασίν Κεμάλ, με το Χαιλ Κεμάλ, όπως Χαιλ Χίτλερ.

Η επικαιρότητα του Βησσαρίωνα

Από την ομιλία του με θέμα: Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝΑ «πόλεις – περιφέρειες – νέες τεχνολογίες – Ελλάδα – Ιταλία – Ευρώπη» που οργάνωσαν την Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2009 οι φίλοι της GRECIA SALENTINA και ο Σύλλογος ΕλληνοΙταλικής Φιλίας Ιωαννίνων.

Περιλαμβάνεται επίσης στην εισαγωγή του βιβλίου « Ελληνική Ποιότητα και Ανάπτυξη η Νέα Συμμαχία» Εκδόσεις Στράβων, Αθήνα 2008

Η δική μου προσέγγιση αναφέρεται στον Βησσαρίωνα ως πολιτικό. Η πολιτική ήταν κατά την γνώμη μου το κύριο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας του. Τον Βησσαρίωνα απασχολούσαν το δογματικά ζητήματα. Πολύ περισσότερο όμως τον απασχολούσε η σωτηρία στην αρχή και η απελευθέρωση της Ελλάδας μετέπειτα.

Μαζί με τον Θωμά Παλαιολόγο ήταν από τους πρόδρομους του Αγώνα της Παλιγγενεσίας. Αυτός πρέπει να είναι ο τίτλος του πίνακα του Ντε Λα Φραντσέσκα στο Ορμπίνο σύμφωνα με μια Ελληνική ματιά.

Η μεταβατικότητα της σημερινής περιόδου, οι γεωοικονομικές αλλαγές αλλά και οι αλλαγές στο θεσμικό, εργασιακό και παραγωγικό χάρτη καθιστούν επίκαιρες τις δικές του αναζητήσεις και στρατηγικές για την παρουσία του Ελληνισμού στον τότε μεταβαλλόμενο κόσμο.

Στο βιβλίο** επικεντρώνομαι στις Πόλεις, τις Περιφέρειες, στην Γεωπολιτική, στις νέες Τεχνολογίες. Σήμερα είναι το διαδύκτυο, τότε ήταν το μέσο της τυπογραφίας. Ο Βησσαρίων ήταν από τους πρώτους Ευρωπαίους που κατανόησε άμεσα την χρησιμότητα της τυπογραφίας για την διάδοση των ιδεών της κλασσικής παιδείας που τις θεωρούσε αναγκαίες για την ηθική πρόοδο της ανθρωπότητας.

Σε αυτόν οφείλει η Ευρώπη τις Ακαδημίες και τις Βιβλιοθήκες. Εμείς οι Έλληνες τις πρώτες Εκδόσεις των Ελλήνων Κλασικών στην Βενετία. Η επιλογή της Πόλης, της Δημοκρατίας της Βενετίας και όχι της Μονής του Αγίου Γεωργίου για την παράδοση των βιβλίων του είναι μια ακόμη απόδειξη της πολιτικής του διορατικότητας. Παρέδωσε στην Πόλη της Βενετίας τα βιβλία του – βρίσκονται σήμερα στην Μαρκιανή βιβλιοθήκη – για να βρουν μια μέρα οι Έλληνες την φωνή τους όπως είπε. Το ερώτημα είναι αν εμείς βρήκαμε την φωνή μας. Είναι ορατό ότι ειδικά στην επίσημη σφαίρα βασιλεύει η αφωνία.

Θρησκευτικές πολώσεις, φανατισμοί και σκοπιμότητες, ο εγχώριος πνευματικός ακρωτηριασμός αλλά και η πρώτη Γιάλτα που γνώρισε ο Ελληνισμός, το μοίρασμα ανάμεσα στην Δυτική Αποικιοκρατία και το Ισλάμ αποσιώπησαν, υποβάθμισαν την γενεσιουργό συμβολή των Βυζαντινών, των «Βιβλιοθηκάριων της Κλασσικής Ελλάδας» στην Ευρωπαϊκή Αναγέννηση. Η Ελλάδα δεν έπεσε άλλα πέρασε στην Ιταλία όπως ειπώθηκε. Έτσι εξηγείται ίσως και η ταύτιση της Ελληνικότητας και της Ιταλικότητας μου.

Βρισκόμαστε εδώ και χρόνια σε μια περίοδο νέων Ευρωπαϊκών οσμώσεων και συνθέσεων. Μια περίοδο επανακαθορισμού της Ευρωπαϊκής ταυτότητας σε σχέση με το Βυζάντιο, την Ρωμανία. Από αυτές τις διεργασίες προέκυψε η πρόταση μου για το Πατριαρχείο το 1988 όταν πολλοί, μάλλον όλοι, φίλοι και εχθροί ήθελαν να το μεταφέρουν στην Γενεύη, την Πάτμο κ.λ.π.. Ήμουν μόνος, πολύ μόνος αλλά η ιστορία με δικαίωσε. Με αυτό το νέο γίγνεσθαι συναντιόνταν η πρόταση μου για την Νέα Πόλη Ρωμανία. Δεν ήταν μόνο μια πολεοδομική, αρχιτεκτονική, αναπτυξιακή πρόταση.

Χρειαζόμαστε νέες συσσωματώσεις, νέες συλλογικότητες, νέους πρωταγωνιστές, Βήματα, Αγορές θα έλεγα, για το άνοιγμα, την ισότιμη και πρωταγωνιστική λόγω της κληρονομιάς μας συμμετοχή σε μια Ευρωπαϊκή συζήτηση για το Ευρωπαϊκό Πολιτισμικό οικοδόμημα στον νέο αιώνα.

Αυτό δεν μπορούν να το κάνουν τόσο οι κλειστές, φοβικές όσο και οι επαρχιώτικες παρ’ όλο που παρουσιάζονται ως Ευρωπαϊκές η κοσμοπολίτικες - αυτό που αποκαλώ ψεύτο – κατεστημένες, διανοητικές και πολιτικές παρουσίες.

Όλοι αυτοί που σπουδάσαμε στην Ιταλία πρόκειται να δημιουργήσουμε μια Ακαδημία που θα φέρει το όνομα του Λεόντιου Πιλάτου. Ήταν ο δάσκαλος του Πετράρχη και του Βοκκάκιου. Θα φέρει επίσης το όνομα του Κωνσταντίνου Γεωργάκη του Κερκυραίου συμφοιτητή μας. Αυτού που αντιστάθηκε στην δεύτερη Γιάλτα που πλήρωσε τραγικά ο Ελληνισμός.

Τόσο η Ευρώπη και περισσότερο η καθ’ ημάς Ανατολή έχει ανάγκη την επιστροφή ενός ανθρωπιστικού ρεύματος που είχε αιώνες πριν ως εμπνευστή, θεμελιωτή και αθλητή τον Βησσαρίωνα τον Τραπεζούντιο.

Έναν από τους μεγάλους πατέρες της Ευρώπης.